● میثاق X
• تصویری از یک بنر در نمایشگاه دستاوردهای دفاعی وزارتدفاع را مشاهده میکنید که حاوی نکات جالبی است. طبق این تصویر، موشک جدیدی تحت عنوان کرخه در خانوادهی موشکهای دوشپرتاب میثاق ساخته/طراحی شده اما هنوز رونمایی نشده است.
• توضیح موجود روی بنر در تصویر بدینترتیب است:
افزایش برد آشکارسازی و درگیری سامانه میثاق-۳ از ۵ به ۶ کیلومتر
• پیشتر جدیدترین عضو رونمایی شده از خانواده میثاق، میثاق-۳ بود که دارای حداکثر برد درگیری ۵ کیلومتر است. حال در موشک کرخه از طریق ارتقای حساسیت و مشخصات حسگر فروسرخ، برد آشکارسازی افزایش یافته است و از سویدیگر نیز با ایجاد تغییرات در بخش پیشران موشک، برد درگیری ۲۰ درصد [۱ کیلومتر] افزایش یافته است.
• از لحاظ ساختاری، موشک موجود در تصویر با موشک میثاق-۳ شباهتهای بالایی دارد و گویا دارای ۲ بالک کنترلی است. احتمالا این موشک برخلاف موشک میثاق-۲، به فیوز مجاورتی مجهز باشد. در ارتباط با تصویر سامانه کرخه نیز در بخشهای باطری و واحد آتش شباهتهای بالایی با سامانههای میثاق-۲ و میثاق-۳ وجود دارد اما تیوب حاوی موشک، با نسخههای پیشین این خانواده تفاوت دارد و قسمت شیپوریمانند آن با موشک دوشپرتاب سام-۱۸ بیشباهت نیست.
#میثاق #کرخه
@iranian_defensive_power
🔹 موشک فضا به فضا! 🇷🇺
🔹همزمان با مقوله نظامیسازی فضا که اخیرا پررنگ شده است، پرداختن به یکی از اولین پروژههای تسلیحات فضایی خالی جالب خواهد بود: برنامه محرمانه Almaz شوروی در دهه ۱۹۶۰ برای ایجاد ایستگاههای فضایی نظامی، شامل دو سامانه دفاعی
🔹سلاح سپر-۱ | Shchit-1 یک توپ ۲۳ میلیمتری بود که در سال ۱۹۷۵ در فضا آزمایش شد. اما سلاح پیشرفتهتر، Shchit-2، یک شبه موشک با برد حدود ۱۰۰ کیلومتر بود که هرگز به فضا پرتاب نشد.
🔹این موشک از یک پیشرانه سوخت جامد، یک بخش تثبیت چرخان و یک بخش ترکیبی پیشران-کلاهک متشکل از ردیفی از پرتابهها برای انهدام هدف و یک آنتن برای کشف و قفل روی هدف تشکیل میشد.
🔹قرار بود تا دو فروند از این موشک روی ایستگاه فضایی OSP-4 به عنوان پایگاه نظامی فضایی حمل شود. اگرچه برنامه در سال ۱۹۷۸ متوقف شد، اما روسیه سال ۲۰۲۱ از پرده برداشت.
#شوروی #فضا #موشک
Jīngyú
@Partisan2015
🔸 بایندر جدید 🇮🇷
🔸هفته گذشته در جریان کنفرانس بینالمللی استاندارد و استانداردسازی صنایع، ماکتی از طرح ناو رزمی جدیدی به نمایش گذاشته شد. پیشتر در جریان نمایشگاه PIMEC2025 در پاکستان اطلاعاتی به نمایش گذاشته شده بود که توسط Iranian Defensive Power منتشر شد.
🔸به شکل خلاصه این طرح یک کوروت ۱۷۰۰تنی با ۱۰۵ متر طول است که در بخش تسلیحات ۳۶ پرتابگر عمودی پدافندی و ۱۶ پرتابگر مایل برای کروز ضدکشتی به همراه دو سامانه دفاع نقطهای است. در بخش تجهیزات الکترونیکی از رادار چهاروجهی شبیه به ناو دیلمان مجهز است.
🔸 چند نکته
1️⃣ اگر دنبالکننده اخبار مرتبط با نیروی دریایی باشید، مطلع هستید در یک دهه اخیر طرحها و ماکتهای بیشماری از شناورهای مختلف به نمایش گذاشته شده است. که اکثرا سرنوشتی نامشخص دارند. سوال اینجاست که نیروهای مسلح ایران چه پتانسیلی در توان صنعتی و مالی خود تشخیص میدهند که در مقوله تحقیق و توسعه اینگونه ولخرج هستند؟
2️⃣ اگرچه بهرهگیری از تسلیحات از پیش طراحی و تولید شده در طرح فوق از نکات مثبت است. اما سوال اینجاست چه اصراری بر استفاده از دماغه معکوس در طراحی ناو و تلقین ژست مدرن وجود دارد؟ آیا از تحمیل هزینه اضافی بازدهی قابل توجهی مورد انتظار است؟ نمونه این تفکرات پیشتر در طرح تریماران با پیشرانه واترجت! مشاهده شده بود.
🔸فارغ از تاثیر جزئی طراحی دماغه معکوس بر کاهش اثر راداری، این طراحی باعث میشود تا با قدرت کم موتور به سرعتهای بالاتر دست یافت (به نسبت ۱۲۰۰۰ اسب بخار برای این تناژ، ۵۱ کیلومتر بر ساعت رقم بدی نیست)، اما همزمان سبب کاهش شناوری...