مردم امشب هم با شور تو خیابان‌های شهر حضور داشتن و دارن. با پای پیاده، با ماشین، تو موکب، مهمان موکب.

نوای حیدر حیدر امشب. میدان جهاد به سمت حرم.

عکس نوه‌ی آقا در جمعیت مردم. وقتی خون پاکی روی زمین میریزه، محاله ممکنه بی‌اثر باقی بمونه..

این خانواده‌ی شهید شده دارن برام کم کم یه عاشورا رو مجسم می‌کنن..

تو مسیرمون رسیدیم به بیمارستان. اعلام شد که چون اینجا بیمارستانه، صدای شعارهای بلندگو تا کمی بعد از محوطه‌ی بیمارستان قطع میشه تا مزاحمت برای عزیزانی که داخلش هستند ایجاد نشه. قلبم لرزید. بله! فرق هست بین جمعیت‌ها. فرق هست. یکی اینطور مراعات میکنه، دیگری هدف اولش به بهانه‌های مختلف، به لرزه درآوردن چهار ستون بیمارستان‌ها با موشک‌هاست. این روزها، تو این جمع‌ها، خیلی راحت میشه منش و ریشه ها رو شناخت.. درد را، تنها هم‌خون و هم‌وطن است که می‌فهمد.

چه کسی گفته آقا را از ما گرفته‌اند؟ چه کسی گفته دیگر آقا نداریم؟ من این روزها آقا را همه جا میبینم. به روی در خانه‌ها، دیوارها، ماشین‌ها، در دستان مردم، در چشمان مردم، در قلب‌های مردم. آقا همه جا هست. هرکجا که دلم تنگ بشود سر می‌گردانم و لبخندش را میبینم. چایی خوردنش را می‌بینم. دست‌های برای دعا بلند شده‌اش را می‌بینم. صلابت و اقتدارش را میبینم. این روزها آقا همه‌جا هست.

این روزا بیشتر صحبت‌ها جدیه، اینم یکی دیگه. شایعه خوندن رو رها کنیم. خبرهای رسمی مثل شهادت اشخاص و اینکه چه کسی رهبر میشه رو شبکه‌ی خبر به طور رسمی اعلام می‌کنه. دنبال کردن شایعه‌ها، حدس و گمان‌ها فایده‌ای نداره. مگه اعصابمون رو از سر راه آوردیم؟ به اندازه‌ی کافی کار برای انجام دادن داریم. به اندازه کافی فکر و روحمون درگیر هست. شایعات فقط و فقط بیشتر به آشفتگی‌ها دامن میزنه. شایعات رو نه دنبال کنیم، نه انتشار بدیم.

سی و هفت شب دیگه از این حماسه باقی مونده.

امید و توکل ما نه به جمعیتِ مردمی کف خیابونه، نه به تجهیزاتمونه، نه به متحدانمونه، نه به اتمام تجهیزات رهگیری امریکا و اسراییله، نه به نیروهای مسلحمونه، نه به بسیجیانمونه، نه به مسئولین متعهدمونه، نه به خبرگان و شورا و نه هیچی! تمام اینا هست، تمام اینا رو انجام میدیم. همه چیزی که داریم به کف میدون میاریم، اما امید ما فقط به خداوند متعاله که پیروزی جز از نزد خداوند عزیز و حکیم نیست!