https://eitaa.com/launcher8/252 : "اکنون به عنوان کسی در وسط، حاضرم ۴۷ سال دیگر به جمهوری اسلامی فرصت بدهم نقایص خود را برطرف کند تا اینکه با عده‌ای همصدا شوم و پوریم دیگری را در تقویم اسراییل رقم بزنم که در فردای به اصطلاح آزادی با چکمه روی سنگ قبر هموطنانم سرود شادی بخوانند!"

این استفاده از رسانه‌ست. استفاده یک هنرمند از هنرشه.

با اینکه من چندان صدا و سبک این مدلی دوست ندارم ولی نمیتونم موزیک رو قطع کنم. محتوا داره. یک محتوای واقعی.

صبر چگونه می‌کنی؟ بر این همه جفا علی؟ بغض چگونه می‌خوری؟ یاد بده به ما علی..

آه امام اولین بگو به منجی زمین تمام دل شکستگان منتظرند بعد از این

🆙 متن قابل توجهی هست : https://eitaa.com/Politicalhistory/10218 - بعد از خوندن متن بالا، این متن‌ها هم گوشه‌ی ذهن ما باشه : https://eitaa.com/Komiter/1842 https://eitaa.com/Komiter/1844 https://eitaa.com/pargarbsavad/283 - این رو هم در نظر بگیریم : https://eitaa.com/Komiter/1830

🎀 مثل اینکه استفاده از نیروی دهه هشتادی و جوان تو بخش رسانه‌ای جا افتاده. به به.

بیست و یک اسفند 1405_ ساعت 12 نیمه شب خیابان اشرف پهلوی(امام سابق) سوت و کور است. تیر چراغ برق نفس نفس می‌زند و برای روشنایی جان به تن ندارد. چند جوان مست از بار کوچه 22 خارج می‌شوند و قهقه‌شان به آرامش خیابان خنج می‌زند. باد لای ستون‌های ساختمان‌های مخروبه بازی‌اش گرفته و سروصدا راه می‌اندازد. گرد مرگ به شهر پاشیده‌اند. از آخرین باری که هجده استانمان بعد از جدایی به خاک و خون غلتید، چیزی جز خرابه عایدی خیابان‌هامان نیست. تنها نشان از تجدد همین بارها و کلوپ‌های رقص است که سروکله‌شان از گوشه گوشه شهر پیدا شده تا غرقِ ساز و دهل، یادمان رود چه کلاه گشادی بر سرمان رفته. انگار همین دیروز بود که مردم تا نیمه شب در خیابان‌ها فریاد خونخواهی سر میدادند و لشگریان علی(ع) به پشت خیمه معاویه رسیده بودند. انگار همین دیروز بود که در چند قدمی بزرگترین پیروزی نور بر تاریکی در چند سده اخیر بودیم. انگار همین دیروز بود که دستمان تنها کمی تا چیدن میوه‌ی ظهور حجت خدا فاصله داشت. مردم که خسته شدند. ایست بازرسی‌ها که بمباران شد. خیابان‌ها که خلوت‌شد. کفتارها بیرون ریختند. به خاک و خون کشیدند. تمرکز فرماندهان را از سنگرهای بیرونی به داخل خانه معطوف کردند و مدیریت جنگ سخت شد. مردم که یادشان رفت حضور شبانه‌شان با تسبیح‌های آویزان از سر انگشتان همان قنّاصه به دستی پشت خاکریز است، دیگر موشک‌ها نقطه زن نبودند و درگیری خیابانی خنجری از پشت بود بر پیکره سربازان وطن. اری انگار همین دیروز بود که سرنوشت جهان به دستان ما بود. 🖋️ مُتَرَصِّدنوشت @motarasednevesht

این متن رو هر وقت حس کردی انگیزه برای خیابون رفتن نداری و خسته‌ای بخون، شاید تصور دنیایی که میخوان برامون بسازن به زانوهات توان ادامه‌‌دادن بده. @motarasednevesht

یادته همیشه میگفتی: من باید چیکار کنم؟ تو عرصه دشمنی با آمریکا چه کاری از دستم برمیاد؟ رسالتم رو چطور پیدا کنم؟ چطور بفهمم برای چه کاری ساخته شدم. ❌ این روزها فرقی نداره چند سالته زنی یا مرد بی‌سوادی تا تحصیل‌کرده جیب‌هات از پول پره یا خالی همه عمر دنبال تخصص بودی و هدفت رو میشناسی یا اندر خم پیدا کردن هدفی ✅ وظیفه‌ات کاملا مشخصه✅ ⚠️ این شب‌ها میدانِ تو خیابونه. اسلحه دستت اون تسبیحیه که با هر بار ذکر گفتن یه تیر میشه به قلب ظلمت. اراده و شجاعتت با جا نزدن و عرصه رو خالی نکردن معنا میشه. ❌ دشمنی که از مقابله با مو‌شک‌های ما عاجز شده میخواد از کوچه و خیابون‌هامون سردربیاره. شاید تو شب‌های پیش‌رو، خیابون‌ها ناامن بشه. شاید تجمعاتمون رو بمبارون کنه شاید با انتحاری، قمه‌کشی و یا هر خباثت دیگه‌ای سراغمون بیاد اما یادت نره اگر بترسیم و جا بزنیم چیزی درست نمیشه. خونه‌هامون تو کشوری که تجزیه میشخه جای امنی برامون نخواهد بود. ⚠️ ما میتونیم کف میدونِ خیابون اندکی هزینه بدیم اما به بزرگترین پیروزی دست پیدا کنیم و درس بزرگی به دشمن بدیم یا بریم تو خونه‌هامون و با تجزیه، نابودی حکومت شیعی و لگدمال شدن زیر پای سربازان دشمن هزینه بدیم. 🖋️ مُتَرَصِّدنوشت @motarasednevesht