اثر گذار هستن و بعضیا از این اثر به نفع خودشون [نه نفع ما، بلکه حتی به ضرر ما.] استفاده می‌کنن.

چرا اصلا این حرف‌ها رو زدم؟ که بعدش لینک این و این رو بفرستم. بخونیم و یکم فکر کنیم.

راستی، این آدم‌ها هستن که محترم هستن، نه نظرات. پس ما چیزی به اسم «احترام بزاریم به نظر طرف مقابل» نداریم. «احترام بزاریم به شخص صاحب اون نظر» رو داریم. نظر رو هم باید بهش فکر کرد و استدلالی پذیرفت یا رد کرد. اون احترامی که میگن برای این هست که اگر نظرات مخالفه با فحش با همدیگه صحبت نکنیم.

یه موضوع دیگه هم در راستای با این صحبت‌ها هست که اخیراً خیلی درگیرش بودم و بهش فکر کردم. باهاتون در میون میزارم، دوست داشتید نظر یا تجربه‌ی خودتون رو در موردش بگید.

- به احتمال بسیار زیاد تا حالا از این ویدئوهای معرفی کتاب‌های مختلف رو دیدید. که در سبک‌های متنوع و با ایده‌های خلاقانه‌ی جذاب توی فضای مجازی پیدا میشه. یه سبک کوتاه ولی توانا برای معرفی کتاب.

*یه نمونه پشت صحنه‌ی ساخت ویدئو*

من یه مدت (تقریباً یک سال) به این ویدئوها دقت کردم و کتاب هایی که معرفی میکردن و سبک معرفی هاشون رو بررسی کردم. و نکته‌های قابل توجهی به چشمم خورد.

یک تعداد کتاب رمان و یک تعداد ژانر مشخص، خیلی بیشتر دیده میشه. یک تعدادیشون برای معرفی کتابِ فروشگاه‌های کتاب هستن، یک تعداد دیگه‌شون ویدئوی ساخته‌ی مخاطبین و خواننده‌های کتاب‌ها هست.

نمیخوام خیلی بحث بره روی محتوای اون کتاب‌ها. یک. شما قضیه‌ی حل شدن حبه قند توی دریا رو میدونید، پس حتما خودتون حواستون هست. دو. بحث در مورد محتوا طولانی و پرحاشیه میشه. ولی این رو در نظر میگیریم که کتاب‌ها هم اثر خوب میزارن هم اثر بد. ما نمی‌گیم هر کتابی که معروف میشه صد در صد بده، اما می‌دونیم که باید توجه کنیم چی داره به ما میگه و اجازه ندیم از احساساتمون استفاده کنن تا هر مفهومی که بعضیا دلشون میخواد به خورد ما بدن و از قضیه اثرگذاری محتوا سواستفاده کنن.

اینکه یک سری کتاب‌های خاص همه‌اش تکرار میشه، الزاماً به این معنی نیست که اون کتاب‌ها کاملا محتواشون خوبه. اما ممکنه به خاطر اینکه طی یک مدت چندین و چند بار ما ویدئوهایی رو پشت سر هم دیدیم، میل پیدا کنیم بریم کتاب‌هایی رو بخونیم که اون اول ازش اصلا خوشمون نمیومد. میل و ذائقه اینطوری کم کم به سمت و جهت‌های مختلف کشونده میشه.

تو میدونی که آره، من این ژانر رو دوست ندارم. من این سبک داستانی رو دوست ندارم. خوشم نمیاد. سلیقه‌ی من نیست. ولی بعد یک مدت، ممکنه بری سراغشون. این اثری هست که دیدن اون ویدئوها گذاشته. ما رو تشویق کرده بریم سراغ یک کتابی که ازش خوشمون نمیومد. ما رو متمایل کرده به اون.

البته که این قضیه هم کاملا بد نیست! اگه تشویق کنه ما بریم کتاب خوب، مناسب و بدون محتواهایی که به ذهن ما در طول زمان آسیب میزنه بخونیم چرا که نه؟ ولی آیا همیشه همینطوره؟ همیشه کتاب مناسب معرفی میشه؟ همیشه کتاب ها محتوای کاملا سالم دارن؟ همیشه ما می‌نشینیم دقیق بشیم که کتاب داره چه محتوایی به ما تقدیم میکنه؟