اینم گفت و جالب بود: «چرا این‌طورین؟ چون این سریال‌ها بیشتر برای مخاطب نوجوان یا کسانی ساخته می‌شن که دنبال «دراما» و احساسات شدید و اغراق‌شده هستن. ولی برای کسی که دنبال منطق یا شخصیت‌های پخته است، واقعاً تبدیل میشه به یه شکنجه‌ی ۳ ساعته! ‌ اگر یه روز حوصله کردی و باز هم دلت خواست ریسک کنی، برو سراغ سریال‌های «برشی از زندگی» (Slice of Life) یا سریال‌های جنایی و معمایی چینی؛ اون‌ها معمولاً خیلی منطقی‌ترن و این همه «سلیطه‌بازی» و حسادت‌های مسخره توشون نیست.»

البته که حرف هوش مصنوعی مطلق نیست. ولی خب نکات قابل توجهی گفت.

یکی از تنها چیزهایی که امشب حالم رو کمی خوب میکرد صهیون کشی بود. خدایا شکرت.

و آتش به سمت سرزمین‌های اشغالی شروع شد. بیش باد 🤲

الو؟ تو بله با همین آیدی هستیم. @plaidbook

پیام بگیر نگیر داره.

ما شعبه بله رو محض اطمینان زدیم. حالا اگه یه موقع اینجا دسترسی نداشتیم اونجا هستیم. 😂

صدای آقای ذوالفقاری از تلویزیون میاد. تا حالا انقدر از شنیدن صداش خوشحال نشده بودم.

به نظرم قبل اینکه یه اتفاقی واقعا بیوفته، بیش از حد نگرانش نباشیم.

غیر این هست که از اول زندگی تا اینجا رو زیر سایه لطف خدا با همه‌ی بالا و پایین هاش گذروندیم؟

از پس مشکلات احتمالی پیش رو هم برمیاییم. سخت جون تر از این حرف هاییم.

جنگ خوشایند نیست. هزار و یک جور مسئله و دردسر زیر مجموعه هم با خودش داره. ولی بعضی تحمل کردن ها ارزشش رو داره.