میشه اینطور گفت که نظر این دو دسته، در واقع درهم ریختن هدف و نتیجه بوده. امام حسین هدفی داشتن. برای رسیدن به اون هدف یک راهی رو باید طی می‌کردن. و اون راه دو تا نتیجه داشت. حکومت. شهادت. که امام برای هر دو آماده بودن. هم مقدمات حکومت را آماده می‌کردن، و هم مقدمات شهادت رو.

اما هر دو نتیجه بودن. هدف چی بود؟ هدف انجام دادن یک واجب بزرگ دینی بود که تا قبل از امام حسین هیچکس انجام نداده بود. یک واجبی که توی ساختار فکری و ارزشی و عملی اسلام جایگاه خیلی مهمی داره. این واجب باید به شکلی انجام می‌شد که درسی بشه برای همه‌ی تاریخ.

چرا امام حسین باید این واجب رو انجام میدادن؟ چون زمینه انجامش زمان امام حسین ایجاد شده بود. قبل از امام حسین پیش نیومده بود، و بعد از امام حسین تا دوران غیبت هم پیش نیومد.

پس هدف انجام یک واجب دینی بود. که به طور طبیعی دو نتیجه داشت: یا به حکومت می‌رسید. یا به شهادت.

اینجا باید یکم برگردیم عقب‌تر و یه نگاه کوتاهی به زمان پیامبر بندازیم. پیامبر یک حکومت اسلامی تشکیل دادند. یک جامعه اسلامی برپا کردند. که یک مجموعه احکامی داشت. ساختارهای بسیار منظمی داشت. یک نظام اسلامی بود. مثل قطاری بود که راهبرش پیامبر بود. و کسی که جای پیامبر می‌شینه هم راهبر بعدی این قطار. قطاری که مقصدش بی‌نهایت بود. قطاری که انسان‌ها رو به کمال می‌رسوند. قطاری که انسان‌ها رو صالح می‌کرد. قطاری که ظلم رو از بین می‌برد، فساد رو از بین می‌برد، اختلاف رو از بین می‌برد، فقر رو از بین می‌برد، جهل رو از بین می‌برد و.. قطاری که انسان رو، به جایگاه انسان می‌رسوند.

اما ممکنه حوادثی این قطار رو از خط خودش خارج کنه. جامعه اسلامی رو منحرف کنه و این انحراف رو به جایی برسونه که ترس از انحراف کل اسلام و حقیقت اسلام وجود داشته باشه. دو جور انحراف داریم: یک، مردم دچار فساد و انحراف بشن، اما احکام اسلامی از بین نره. دو، مردم دچار فساد و انحراف بشن، حکومت هم دچار فساد و انحراف بشه، علما هم دچار فساد و انحراف بشن، گویندگان دین هم دچار انحراف و فساد بشن. توی موقعیت دوم، معنای قرآن تحریف میشه، حقایق تحریف میشه، خوب بد میشه، بد خوب میشه، و از کل اسلام، به جای تسلیم مقابل خدا بودن، هرچه من دلم بخواهد و هرچه من دوست داشته باشم، باقی میمونه..