این خیلی جالب بود. 😦 البته میوه ما یکم بی مزه بود برای همین یکم شکر هم بهش اضافه کردیم. و دست قوی برای تراشیدن میوه میخواد. [سرگرمی جالبیه تراشیدنش 🤌🏻 ]

خیلی رندوم و اتفاقی یاد عروسک ملیحی که وقتی بچه بودم داشتم افتادم. پارچه‌ای و ناز و مهربون بود. وقتی کوکش می‌کردی آروم سرش رو تکون میداد و یه موسیقی ناز ازش پخش می‌شد. یه روز یکی از بچه‌های فامیل کوکش رو خراب کرد. و عروسک برای همیشه ساکت شد. اون موقع گریه کردم. و امروز یهو احساس کردم که کودک درونم هنوزم برای اون عروسک ناراحته.

شهوتِ حرف زدنِ آدم‌ها راجع به مسائل موردعلاقه‌اشون حتی با اینکه ممکنه بدونن می‌تونه آسیب‌زننده باشه، برام ترسناکه. مثلا یه فیلم آشغال رو چون دوست داری هی دربارش حرف می‌زنی و درواقع برای اون فیلم داری بیننده‌ها و فن‌های بیشتری رو جذب می‌کنی

نمیدونم از کِی هممون علاقه به به اشتراک گذاشتنِ علایقمون و تک تک افکارمون پیدا کردیم. جدی واسم سوال شده

می‌دونید این موضوع دیلی و پیج داشتن انقدر باب و مد شد که دیدم کم کم خودم و بقیه حوصلهٔ تو پیوی حرف زدنمونو از دست دادیم ولی می‌تونیم ساعت‌ها تو یه کانال با همون فرد حرف بزنیم. What's wrong with us

هر الگویی که هست کلا خرابه

پس الان فکر میکنم که نه. توی غار موندن، محدود کردن آدم‌های زندگیت و محل های رفت و آمدت چیز خوبی نیست.‌ اگرچه خودم مدتی زیادی این تفکر رو داشتم و به نظر میاد زندگی اینطوری آرامش بیشتری داشته باشه اما برعکس. در این صورت با کوچکترین مشکل و طوفانی به هم میریزی. چون زندگیت انقدر محدود و کوچک شده که هر طوفانی تمامش رو دربرمیگیره.

«چون زندگیت انقدر محدود و کوچک شده که هر طوفانی تمامش رو دربرمیگیره.»

نویسنده مورد علاقه ات کارگاه یه دوره آموزشی روایت گذاشته و تو نمیتونی شرکت کنی چون از قبل برای این ماه چنین پولی کنار نگذاشتی. یه شخصیت بالغی اون آخرا نشسته و داره میگه آروم باش. ولی من نمی‌شنوم. چون چرااااااااااتطدطتطذستطتطتطتستت.

درواقع آمادگیش رو هم نداشتم. برای دفعه بعدش برنامه ریزی میکنم. ✓

یکی پینترست رو از من بگیره ، دارم به سمت روانی کردن خودم پیش میرم

اکبر عبدی