کل ویدیو یک دقیقه و سی و هشت ثانیهست. مال چند سال پیشه، حتی یک بخشهاییش خط و خش هم پیدا کرده. اما دلگرم کنندهست. اون حس نا امیدی و کرختی رو میشوره میبره.. آروم میشی.
رفتار یه عده این شکلیه که واای مدرسه داغونه یه آب خنکم نمیدن دستمون آه و واویلا. غر غر غر. و فقط غر.
یا مثلا طرف صبح اومده تو کلاس، اولین جملهای که میگه اینه: چرا باید ۸ صبح بیاییم؟! نمیشه ۱۰ یا ۱۱ بیاییم؟! چرا الان چرا فلان چرا بهمان.
یا خیلی برمیخوریم تو موضوعات بزرگ تر، یهو میگن نه این دیگه درست نمیشه. این همین شکلیه. ما بدبختیم ما اینجوریم ما اونجوریم و از شانس ماست.
مشکل اینجاست که به جای اینکه به راه حل فکر کنیم مشکل رو حل کنیم، فقط غر زدن سرش رو یاد گرفتیم.