تصور کنید به یه مشکلی برخوردیم.

مثلا آب سرد کن مدرسه آب رو خنک نمیکنه.

رفتار یه عده این شکلیه که واای مدرسه داغونه یه آب خنکم نمیدن دستمون آه و واویلا. غر غر غر. و فقط غر.

یا مثلا طرف صبح اومده تو کلاس، اولین جمله‌ای که میگه اینه: چرا باید ۸ صبح بیاییم؟! نمیشه ۱۰ یا ۱۱ بیاییم؟! چرا الان چرا فلان چرا بهمان.

یا خیلی برمیخوریم تو موضوعات بزرگ تر، یهو میگن نه این دیگه درست نمیشه. این همین شکلیه. ما بدبختیم ما اینجوریم ما اونجوریم و از شانس ماست.

مشکل اینجاست که به جای اینکه به راه حل فکر کنیم مشکل رو حل کنیم، فقط غر زدن سرش رو یاد گرفتیم.

بعضی مشکلات قابل حل هستن. بعضی مشکلات از دست ما خارج.

تو یه تعداد باید زور بزنی فکر کنی، حل مسئله کنی.

تو یه تعداد باید صبر کنی و اذیت رو لمس کنی. تجربه‌اش کنی و تحملش کنی.

ما واقعا راحت طلب بار اومدیم. یه ذره محیط راحتیمون چپ و راست میشه صدامون در میاد که آی و وای فلان شد. بله خوبه در جهت پیشرفت آدم حرکت کنه، ولی هر پیشرفتی یه سختی‌هایی رو داره. گاهی حتی همون سختی رو هم نمیخوایم تحمل کنیم!

یه وقت‌هایی خواهش میکنم به مغزمون فشار بیاریم، مسئله ای رو اگر میتونیم حل کنیم تلاش کنیم حلش کنیم. نمیتونیم یجوری رفتار نکنیم انگار همه جا گل و بلبله و ما فقط تو سختی هستیم.

زندگی این نیست که هر روز بیدار بشی و راحت باشی و از همه چیز لذت ببری.