بعضی مشکلات قابل حل هستن. بعضی مشکلات از دست ما خارج.

تو یه تعداد باید زور بزنی فکر کنی، حل مسئله کنی.

تو یه تعداد باید صبر کنی و اذیت رو لمس کنی. تجربه‌اش کنی و تحملش کنی.

ما واقعا راحت طلب بار اومدیم. یه ذره محیط راحتیمون چپ و راست میشه صدامون در میاد که آی و وای فلان شد. بله خوبه در جهت پیشرفت آدم حرکت کنه، ولی هر پیشرفتی یه سختی‌هایی رو داره. گاهی حتی همون سختی رو هم نمیخوایم تحمل کنیم!

یه وقت‌هایی خواهش میکنم به مغزمون فشار بیاریم، مسئله ای رو اگر میتونیم حل کنیم تلاش کنیم حلش کنیم. نمیتونیم یجوری رفتار نکنیم انگار همه جا گل و بلبله و ما فقط تو سختی هستیم.

زندگی این نیست که هر روز بیدار بشی و راحت باشی و از همه چیز لذت ببری.

به هزار و یک دلیل زندگی این نیست. سختی وجود داره چون باید ارزش راحتی رو بدونی. سختی وجود داره چون باید برای به دست آوردن راحتی بهایی پرداخت بشه. سختی وجود داره چون اصلا انسان برای سختی کشیدن به این دنیا پا میزاره! به دنیا میاد که اینجا رشد کنه، مگه رشد بدون سختی کشیدن ممکنه؟!

اصلا جایی که خیلی داره خوش میگذره و سختی‌هاش سطحی هستن باید شک کرد که داری فقط نفس میکشی یا زندگی میکنی؟

رو این مسئله توی ذهنمون باید کار کنیم. انقدر راحت طلب نباشیم.

پی‌نوشت؛ به این معنی نیست که لذت رو نفی میکنم و میگم آدم فقط سختی بکشه. نه اصلا اینطور نیست. ولی بفهمیم که اینا یه معادله‌ان. لذت و رنج به یک اندازه وجود دارن. هرچقدر لذت بزرگ تری رو بخوای طبیعتا رنج بزرگ تری رو هم باید تحمل کنی. انقدر نخوایم ساده همه چیز در دسترسمون باشه.

بیشتر بحثم روی تحمل سختی بود. یکم خودمون رو قوی کنیم. یه جاهایی سفت و سخت تحمل کنیم.

زنجان که داره. خیلیم بزرگ بود یادمه-