یعنی کاری که قبلا انجام میدادم تا حالم خوب بمونه، دیگه جواب نمی‌ده. و نه تنها خوب نمی‌مونه، بدتر میشه. بدتر و سنگین تر.

به خاطر همین خیلی دلم برای کسایی که نوجونیشون رو با دنیای سرگرمی و گوشی میگذرونن میسوزه. چون میفهمم خودم چرا نمیتونم رها بشم. میفهمم چقدر آسیب دیدم و از کجا ها. و اینطور نیست که شاید فقط من اون اشتباهات رو کرده باشم. میبینم که یه سری کارها رو همه داریم انجام میدیم. و از بهای اون آگاه نیستیم.

بهار نوجوانی با تمام هورمون های داغونش که آدم رو دیوانه می‌کنه، واقعا بهاره. هرچی توش یاد گرفتی و عادت ساختی، برات یه آینده میسازه.

می‌دونم که از جوانی خودم هم نباید غافل و ناامید بشم. ولی سخت تره. یه چیزهایی سخت تره. و سنگین تر.

و وقتی اجازه میدی ناامیدی تو قلبت بدوه، با اینکه میدونی نباید، سخت تر تره. میفهمم که توان و ظرفیت و آینده‌ی یه جوان متفاوته. امام شهید هم خیلی دید بازی داشتن. امیدوار بودن. اما گاهی خیلی سخته. سخته که تو میبینی انگار چیزی توی دستت نیست، اما ازت می‌خوان بهشون چیزهایی بدی. یا حتی خودت. از خودت چیزهایی میخوای.

من اگه می‌تونستم برگشتم به گذشته، سال کنکورم تصمیم دیگه ای می‌گرفتم. منظورم رشته و درسم نیست. منظورم حالمه. روزمرهامه. چیزهایی که روحم رو به آتش کشیدن. اگه بی نهایت نبود، و یه چیزهایی رو نشونم نمی‌داد و برام روشن نمی‌کرد احتمالا تصمیمات وحشتناکی می‌گرفتم.

من از بدو ورود به نوجوانیم درگیر گوشی بودم. و تجربیات زیادی به دست آوردم. هم تو ارتباطات، هم تو بحث سرگرمی. به یه سری چیزها ناخونک زدم. تو یه سری چیزها غرق شدم. و دیدم که چطوری به ریشه های وجودی یه نوجوان با آفت های ریز و درشت آسیب میزنن. چون خودم چشیدم. هممون داریم میچشیم متاسفانه.

فقط گاهی ازش آگاهیم. گاهی نه.

گاهی از خودم میپرسم به دست آوردن این تجربیات ارزش چیزهایی که از دست رفتن رو داشت؟ مثلا زمانت. مثلا ارتباط قلبیت با خدا. مثلا امیدی که به زندگی داشتی. مثلا اعتماد به نفست.

نمی‌گم هیچ چیز به دست نیاوردم. چرا. به دست آوردم. ولی آیا در مقابل تمام چیزهایی که از دست دادم ارزشش رو داشت؟

گاهی جوابم نه هست. یه نه خیلی بزرگ.

اه وسط این ناامیدی و اعصاب خوردی ها یادم اومد که نشستم ۳۰۰ قسمت بوروتو رو به جای اینکه واقعا نگاه کنم، گفتم هوش مصنوعی قسمت به قسمت برام خلاصه مهمش رو توضیح بده تا داستانش رو بفهمم و بدونم آیا واقعا ارزش اهمیت داره یا نه و دیدم نه متاسفانه. ۵۰ قسمت اول خوب بود بعد کلا گند خورد تو محتوا. به جز چند قسمت پیچش داستانی خوب، بقیه اش رو باید میکوبیدی تو سر نویسنده داستان. و دوباره خوشحال شدم که سر اون وقت نزاشتم.