ورودی مغزمون در اصل باید یه دریچه‌ی کوچیک باشه تا هر چیزی وارد مغزمون نشه اما شبکه‌های اجتماعی اون دریچه‌های کوچولو رو تبدیل به ورودی‌های بزرگ بی‌در و چفت و بست کردن. هرچیزی وارد مغز میشه هیچ سانسور و آنالیزی نیست چون میزان دیتا زیاده، پردازش و توجه کمه مرور دانش قبلی، روزمره و خاطرات هم نداریم و در نتیجه ورودی‌ها مجدد آنالیز و تثبیت نمی‌شن. نتیجه در جسم ؟ حافظه بلند مدت آسیب دیده تمرکز نابود شده حافظه کوتاه مدت و ناپایدار ⚠️ نتیجه‌اش تو سبک زندگی: تو ۵۰ سالگی آلزایمر می‌گیریم خاطرات خوشی که مسئول ایجاد حس دوپامین و احساس رضایت از زندگیه رو فراموش می‌کنیم و در نتیجه‌اش احساس ناکامی و ناشکری در زندگی زیاد میشه. میزان ابتلا به افسردگی بالا میره درس و بحث و نکات علمی رو سریع فراموش می‌کنیم و نیاز داریم تا دقیقه ۹۹ کتاب رو مرور کنیم تا بتونیم از پس امتحان بربیایم چون همه چیز رو سریع فراموش می‌کنیم یادگیری در ما ضعیف‌تر میشه و کیفیت زندگی پایین میاد راه‌حل؟ 🖋️ نوشتن... وجه اشتراک تمام آدم‌های بزرگ از مسلمون تا کافر، یادداشت روزانه است 📱 خاطرات و رویدادهای مهم شخصی، اجتماعی و سیاسی رو برای خودتون تو دفترتون روایت کنید و حتما باید دفتر باشه نه نوت گوشی موبایل 🪞 تو جمع‌های دوستانه و فامیلی به سنت روایت خاطرات برگردید و دور هم خاطره بگید. اینطوری حافظه‌تون تکونی میخوره و یه تمرین مهم برای مغزه 🪭 موفق و مغز ورزیده باشید اگر این مطالب مفید بود ۵ صلوات از طرف امام شهید به امام زمان هدیه کنید. #تعمیق_فردی ‌‌ 🇮🇷 @motarasednevesht

خیلی اوقات بهش فکر میکنم. زندگی که گوشی توش کمترین نقش رو داشته باشه.

احتمالا اولش سخته. ولی بعدش.. راه که بیوفته آدم، کم کم می‌فهمه تو چه وضعی بوده و از چی در اومده.

باید بگم که نمی‌دونم واقعا. تجربه‌ی به این شدت رو نداشتم. ولی یه استادی یه صحبت خیلی جالبی میکرد که خیلی خلاصه اش یه همچین چیزی بود:

آره منم خیلی شنیدم از خونگرمی ایرانی ها میگن و واقعا هم هست.