دیروز با دوستی حرف میزدم، بحث کشیده شد که آره چقدر دقیق بودن حرکت رفت و آمد اتوبوس و قطار توی بعضی کشورها خوبه. اینکه انقدر منظم هستن و به زمان اهمیت میدن. کاش تو کشور خودمون هم بود و اصلا چرا تو ایران اینطور نیست؟ بعد گفتیم که مردم ما، یکم گاهی شل میگیرن. حالا ۵ دقیقه اینور اونور بشه که چیزی نمیشه، به جای امروز فردا فلان کارو انجام بدم چیزی نمیشه که، با مداد یا خودکار روی میز مدرسه یه جمله بنویسم به کسی برنمیخوره که، اون کتاب امانت رو به جای امروز فردا ببرم اتفاقی نمیوفته که نهایت یه جریمه کوچولو میشه و ... . یا مثلا یه اتفاقاتی در یک لحظه از زندگی آدم میوفته، آدم واکنشی نشون نمیده. میگه دفعه بعد، دفعه بعد، دفعه بعد. یا بقیه کاری نمیکنن چرا پس منم بکنم؟ و مثال‌های این چنینی.

تک تک رفتارهای ما مهم هستن و تأثیر دارند. کارها، اثر میزارن. خیلی وقت‌ها مفهومی به این بدهی ای رو فراموش میکنیم.

مثلا برای همین اتوبوس، آقای اتوبوس ران میگه که آره ۵ دقیقه دیر تر برم سر کارم و راه بیوفتم توی خط اتوبوس که چیزی نمیشه. این آقا توی خطی کار میکنه که همیشه شلوغه و مسافر زیاد داره. همین ۵ دقیقه باعث میشه حداقل حداقل ۳۰ نفر، ۵ دقیقه دیرشون بشه. این ۳۰ نفر هرکدوم میخوان یه جایی برن. یکی مدرسه، یکی دانشگاه، یکی سر کار، یکی فرودگاه و یکی ... . هرکدوم با ۵ دقیقه تاخیر میدونید چه مشکلاتی رو ایجاد میکنه؟ طرف استادش سخت گیره سر کلاس به خاطر تاخیر راهش نمیده، از درسش عقب میمونه، انرژی منفی که گرفته باعث میشه از اون درس حس بد بگیره، روزش گرفته بشه، یا حتی اون انرژی منفی رو دست به دست به آدم‌های دیگه هم منتقل کنه. یا اون یکی از پروازش جا میمونه، شاید به سختی پول بلیط رو جور کرده بوده، شاید پرواز خیلی مهم کاری بوده و جا موندن ازش لطمه مالی بهش بزنه! و هرکدوم به یک شکلی ممکنه به مشکل بخورن. نمیگیم همشون قطعیه. ممکنه برای یکی اصلا از این اتفاقات نیوفته. ولی چون اون آقای راننده، از وظیفه‌اش که حرکت رأس ساعت بوده غفلت کرده، احتمال رخ دادن این حوادث رو به وجود میاره. و دقیقا چون ما نمیدونیم که آیا این احتمال وجود داره که با اون غفلت یا کم کاری ما چه آسیب‌هایی رخ بده باید مراقب رفتارهامون باشیم.

این یه زاویه دیده، یه زاویه دید دیگه حالت مثبت این قضیه هست. این رو هم باید حدی گرفت چون سلسه اتفاقات خوبی رو رقم میزنه. "به کارهای بقیه عکس العمل درست نشون دادن."

مثالش دقیقاااا همین مطلبه. این همه حرف زدم که به اینجا برسم. 😂

- عه دوستم داره سعی میکنه یه عادت خوب رو ایجاد کنه/ یه عادت بد رو ترک کنه، بهش حال خوب بدم و تشویقش کنم. - فلانی داره یه گوشه‌ای یه تلاشی در یک جهت مثبتی انجام میده، برم بپرسم ازش کمکی نمیخواد؟ یا حداقل برم بهش خداقوت بگم. - کتابی که از کتابخونه گرفتم از قبل گوشه‌اش کمی پاره بوده، اگه بلدم خوب چسب بزنم، اون گوشه‌اش رو بچسبونم. - داخل یه محیط عمومی نشستم، ۲ تا دونه زباله خشک گوشه کنارش افتاده، بردارم بندازم آشغال. - به آدم‌های رندوم و زحمتکشی که تو محیط جامعه میبینم و باهاشون تعامل دارم، خسته نباشید و خداقوت بگم. مردم وظایف خودشون رو باید انجام بدن ولی انرژی که این قدردانی‌ها و جملات خوب به بقیه میده، حال خوبی میده که اثرش تو کل جامعه پخش میشه. و کلییی مثال مختلف دیگه که شاید الان به ذهن نرسه ولی توی لحظات مختلف زندگی آدم بهشون بر میخوره.

سعی کنیم این رو درک کنیم؛ من یعنی جامعه. جامعه یعنی من.

تأثیر رفتارهای آدم‌ها توی یک جامعه مثل واکنش مولکول‌ها و اتم رادیکالیه. اتم‌های رادیکالی خیلی فعالن. خیلی واکنش میدن. یک جا منفعل نمیشینن. و باعث میشن یک سلسله واکنش بین کــــــــــــــــــــلی مولکول و اتم دیگه به وجود بیاد. از علت‌های سوراخ شدن لایه ازن همین اتم‌های رادیکالی هستن. ببینید یک لایه به اون بزرگی با میلیاردها میلیارد مولکول‌ رو چند تا اتم رادیکالی به چه وضعی میتونن بندازن. البته این یه نمونه منفیشه 😂 نمونه‌های مثبتش توی واکنش‌های دیگه که اتم رادیکال دارن منجر به تولید بعضی مواد مهم و با ارزش تو زندگی آدم‌ها میشه. "اتم رادیکالی باشیم که با یه واکنش با اتم یا مولکول کنارش، اثرات مثبت سلسله وار زیادی میزاره."

این خاطره‌ها اونقدر با ارزشن که حس خوبش حتی به ما هم میرسه.

یا رحمت للعالمین جبریل می‌خواند تو را ای منجی کل بشر بیرون بیا از این سرا تو شهریار عالمی تا چند در غار حرا ای یوسف مصر وجود از چاه تنهایی درآ شعرش چه قشنگ بود. 10/10