مثالش دقیقاااا همین مطلبه. این همه حرف زدم که به اینجا برسم. 😂

- عه دوستم داره سعی میکنه یه عادت خوب رو ایجاد کنه/ یه عادت بد رو ترک کنه، بهش حال خوب بدم و تشویقش کنم. - فلانی داره یه گوشه‌ای یه تلاشی در یک جهت مثبتی انجام میده، برم بپرسم ازش کمکی نمیخواد؟ یا حداقل برم بهش خداقوت بگم. - کتابی که از کتابخونه گرفتم از قبل گوشه‌اش کمی پاره بوده، اگه بلدم خوب چسب بزنم، اون گوشه‌اش رو بچسبونم. - داخل یه محیط عمومی نشستم، ۲ تا دونه زباله خشک گوشه کنارش افتاده، بردارم بندازم آشغال. - به آدم‌های رندوم و زحمتکشی که تو محیط جامعه میبینم و باهاشون تعامل دارم، خسته نباشید و خداقوت بگم. مردم وظایف خودشون رو باید انجام بدن ولی انرژی که این قدردانی‌ها و جملات خوب به بقیه میده، حال خوبی میده که اثرش تو کل جامعه پخش میشه. و کلییی مثال مختلف دیگه که شاید الان به ذهن نرسه ولی توی لحظات مختلف زندگی آدم بهشون بر میخوره.

سعی کنیم این رو درک کنیم؛ من یعنی جامعه. جامعه یعنی من.

تأثیر رفتارهای آدم‌ها توی یک جامعه مثل واکنش مولکول‌ها و اتم رادیکالیه. اتم‌های رادیکالی خیلی فعالن. خیلی واکنش میدن. یک جا منفعل نمیشینن. و باعث میشن یک سلسله واکنش بین کــــــــــــــــــــلی مولکول و اتم دیگه به وجود بیاد. از علت‌های سوراخ شدن لایه ازن همین اتم‌های رادیکالی هستن. ببینید یک لایه به اون بزرگی با میلیاردها میلیارد مولکول‌ رو چند تا اتم رادیکالی به چه وضعی میتونن بندازن. البته این یه نمونه منفیشه 😂 نمونه‌های مثبتش توی واکنش‌های دیگه که اتم رادیکال دارن منجر به تولید بعضی مواد مهم و با ارزش تو زندگی آدم‌ها میشه. "اتم رادیکالی باشیم که با یه واکنش با اتم یا مولکول کنارش، اثرات مثبت سلسله وار زیادی میزاره."

این خاطره‌ها اونقدر با ارزشن که حس خوبش حتی به ما هم میرسه.

یا رحمت للعالمین جبریل می‌خواند تو را ای منجی کل بشر بیرون بیا از این سرا تو شهریار عالمی تا چند در غار حرا ای یوسف مصر وجود از چاه تنهایی درآ شعرش چه قشنگ بود. 10/10

پی‌نوشت؛ البته به طور خیلی جدی حواسمون باشه زیاد درگیر اینکه ببینیم کارمون اثر گذاشته و چه اثری گذاشته نشیم. خوبه آدم برآورد کنه و بر اساس نتایج بررسی کنه کارش چطور بوده‌ها، اما اینکه هی درگیر باشه که وای چی شد؟ کار من بودا، اون اثر رو من گذاشتم، یا کار من که خوب بود چرا هیچ واکنش مثبتی ندیدم؟ و ... . این خودش یه بحث دیگه‌ست که شاید بعدا در موردش حرف زدیم.

اصلا حرکت جالبی نیست سر کلاس بلند اعلام کنی که وای چقدر زیاد و سریع درس میدین خسته شدیم باعث میشی بقیه هم بیشتر خسته بشن

والا نمیدونم چرا از توصیه کردن فراری هستید. وقتی یکی ازتون میخواد، یعنی پذیراش هست. حرفتون براش منطقی به نظر بیاد می‌پذیرتش.