این فکر احساس میکنم یکم خامه. کامل نیست. قطعی نیست. برای همه هم ممکنه مسئله دقیقا این نباشه.

ما از معنویت و هدف زندگی دور شدیم. یه خلأ ایجاد شده. و اون خلأ رو با چیزهایی پر میکنیم که باهاشون حس زنده موندن میگیریم. هرچند اون خلأ با این چیزها پر نمیشه. فقط از چشیدن یه چیزی به چشیدن یه چیز دیگه میره. می‌خوایم باهاش اون حس خلأ درونی، نبود هدف و نداشتن چیزی که ما رو تکون بده رو درمان کنیم.

یا توی چرخه ای از روزمره و دردها و فشارهای زندگی گیر کردیم و می‌خوایم با دیدن تلاش یکی دیگه احساس زنده بودن بگیریم. میخوایم با خوندن تجربه های یکی دیگه زندگی رو بچشیم، هدفی پیدا کنیم، انگیزه‌ای کسب کنیم و یکم اون کرختی روزمرگی رو کم کنیم.

که اینم صرفاً یه راه حل موقتیه. چون هیچ چیز به جز خود معنویت و هدف واقعی زندگی اون خلأ رو پر نمیکنه.

ما تو این داستان‌ها دنبال چیزی میگردیم که خودمون پیدا نکردیم. و اون داستان‌ها چیزی رو می‌دن که صرفاً اون خلأ رو عمیق تر می‌کنه. نه چیزی که واقعا پرش می‌کنه. (و البته که خودمون اکثر اوقات متوجه نیستیم)

یه مسئله دیگه هم هست. که این رو فکر نمیکنم جنبه بیانش رو داشته باشم. ذهنم هم براش جمع و جور نیست.

و خب مشخصاً یه عده از این چیزها سواری میگیرن. اصلا یادم نمیاد تا قبل بوک بلاگرا و فروشگاه های آنلاین کتاب‌ها، این چیزا انقدر همه گیر و پرطرفدار بوده باشن. شاید بودن ولی نه با این شدت و این عطش. بدجوری بهش دامن زدن.

اولین کتابی هم که خودم دیدم یهو همه گیر شدن، فابل بود. اونم نخوندم ولی خب یه چیزایی تو این کتاب ها خیلی یکسانه. یه دختر قدرتمند؟ یه زوج عاشقانه که درگیر روابط پیچیده میشن؟ نمی‌گم همشون ولی اکثرشون اینطوری نیستن؟ اشتباه دیدم؟ به نظر شما چرا؟

البته این حرف دقیقی نیست. ژانرها خیلی گسترده هستن.

من خوندن رمان رو اصلا رد نمیکنم. ما آثار کلاسیک واقعا قوی و زیبایی داریم. ولی رمان هایی که من اخیراً دیدم خیلی دارن دست به دست میشن.. خیلی فرق کردن. و اکثراً هم چیزهای ناجور از انواع مختلف توشون زیاده.

و خب واقعا خیلی ها هستن که توجه نمیکنن.

برای همین میگن کتاب خوندن و کلا هر هنر و سرگرمی رو دنبال کردن بدون داشتن تفکر نقادانه آسیب‌زاست.