از معلم دینی نگید که میتونم فقط گریه کنم.

انقدر که ترتیب بندی و بیان کتاب دینی نامناسبه هیچ کتاب دیگه‌ای آزارم نمیدهد. 🙏🏻

ولی هممون قبول داریم تقلب بده. 🌚

شما: ولی باهاتم موافقمم دانش آموز ایرانی یاد گرفتع اگه دو تا سوال ریاضی رو اشتباه حل کرده بگه من ریاضیم ضعیفه. یاد گرفته هروقت حال داشت درس بخونه و انتظار موفق شدن داره. تنبلی دانش آموزا چیزیه که انکار کردنش کاملا اشتباه و این تقلب کردنم از این میاد تا حد زیادی. ___________

اینم زاویه دید درستیه. ما عادت کردیم یکم زود تسلیم بشیم. انتظار داریم با کمترین زحمت، بهترین نتایج رو کسب کنیم. که بازم بخشی از این‌ها به خاطر آموزش نامناسبه. و بازم برمیگردیم به موضوع ناکارآمدی آموزش و پروش 😂

شما گفتید، منم تائید کردم. بله واقعا شیوه‌ها اشتباهه، ما هم متاسفانه اشتباه یاد گرفتیم. قبول.

تمام حرفی که میخوام بگم اینجاست که، حالا که اینا اشتباهه، ما هم اشتباه پیش بریم؟ کاری نکنیم؟ بگیم همینی که هست؟

من نمیخوام نسخه بپیچم، و فقط بگم چون تقلب بده، شما بزاریدش کنار هیچ راه حلی هم ارائه ندم. بعد همه بمونیم و حوضمون. تقلب بده و باید بزاریمش کنار. 😂 اما خودتون واقعا بشینید بهش فکر کنید. چه راه حلی میتونم براش پیدا کنم؟ که اگر من نتونستم از این موضوع نفس راحت بکشم حداقل خواهر برادر کوچک تر من نفس راحت بکشه، بچه من در آینده نفس راحت بکشه. به خاطر شیوه آموزشی اشتباه، به خاطر فشار پدر و مادر و جامعه فکر نکنه که تنها راهش تقلبه!

راه حل نمیدم چون شرایط‌هامون متفاوته. بر اساس اون باید راه حل پیدا کنیم! مثلا من یه راه حلی میدم برای خودم و کسانی که شبیه خودم هستن جواب میده. اما مثلا شمایی که شاید خانواده‌ات سخت گیر تر هستن، یا فلان درس رو اصلا اصلا نمیتونی تحمل کنی، یا شاید دوست و رفقایی داری که روت تأثیر زیاد دارن.. اینا شرایط ها رو متفاوت میکنه. راه حل من ممکنه برای شما جواب نده. خودتون باید فکر کنید چیکار میشه کرد.

و در مورد خود "تقلب" ؛ یک سری شعارهای خاصی هست که میگن قدم های کوچک فرداهای بزرگ میسازه و نمیدونم الان عادت های کوچک میتونه بعدا نتایج خاص ایجاد کنه؟ در مورد عادت‌های منفی هم هست دیگه. کسی که الان تقلب کنه، پس فردا تو جامعه هم تو سطوح مختلف میتونه تقلب کنه. از این زاویه نگاهش کنید. وقتی یک اشتباهی، اشتباه بودنش برای آدم بریزه، بعدا بازم انجامش میده دیگه. چون تونسته باهاش یک مسئله‌ای رو حل کنه. حتی اگر اون لحظه روش درستی به نظر بیاد، در اشتباه بودن اون کار که تغییری ایجاد نمیکنه. دست کم نباید گرفت. نگیم که خب همین یدونه امتحانه. تو امتحان بعدی هم همینو میگیم. در آینده که بریم دانشگاهم همینو میگیم. یهو به خودمون میاییم میبینیم سر کاریم، چون کارفرمای ما بهمون ظلم کرده، چون جامعه فلان رفتار منفی رو داشته، چون خسته‌ایم و امروز خیلی زندگی بهمون فشار آورده و کلی چون‌های دیگه، توی کارمون تقلب میکنیم. و فکر میکنیم مسئله رو حل کردیم. به هر حال شرایط بده چاره‌ای نیست ما مجبوریم تقلب کنیم. مثل این میمونه دزدی که اومده خونه من رو زده، تمام وسایل با ارزشی که با زحمت خریدیم برای زندگی رو ببره، وقتی بگیرنش بگه شرمنده شرایط جامعه بد بود منم مجبور شدم بیام وسایل تو رو بردارم و دزدی کنم.

اشتباه اشتباهه. توجیهی براش وجود نداره. میتونه دلیل داشته باشه، مثل همه دلایلی که گفتیم و درواقع گفتید بیشتر. اما نمیشه از اشتباه بودنش کم و زیاد کرد.

خیلی باید مراقب خودمون باشیم که با اشتباهات کوچک پا تو مسیر کج نزاریم. کم کم رخ میده دیگه.. آدم دزد که دزد به دنیا نیومده، با سلسله تصمیم‌های اشتباه به این نقطه رسیده.