داشتم پستای یه خارجی که همش مهاجرت می‌کنه رو می‌دیدم که ابراز ناراحتی می‌کرد از اینکه هیچ‌جا راضیش نمی‌کنه و هی بعد از یکی دوسال مکانشو عوض می‌کنه، یه کامنتی ذهنمو درگیر کرد. گفته بود وقتی از خودت فرار می‌کنی، حتی اگه مکانت هم عوض کنی میری می‌بینی که there you are

وقتی دیدم یسریا از سوئیس هم که بخاطر طبیعتش کشور رویایی خیلیاست فراری‌ان و میگن حوصله‌سربره!؟؟؟، دیگه اون آدم سابق نشدم

خلاصه که تو این دنیای مدرن مضخرف حواسمون باشه عمرمونو تو بیابونِ سردرگمی تلف نکنیم و دنبال سراب ندوییم. دنیا یه سرابه

نه اینکه خودمونو جدا کنیم و بریم تو یه روستا زندگی کنیم و فلان‌ها. منظورم اینه که حواسمون باشه دنیا برای ما ساخته شده نه ما برای دنیا Get it بدن برای ما ساخته شده. ما این بدن نیستیم. بدن صرفا یه مرکب و اسبیه که قراره تو این دنیا توش باشیم و نمی‌دونم رشد کنیم فلان کنیم. هرچیزی که هست فراتر از این مسخره‌بازیاست

انقدر زیر پستای آدمای جالب دیدم کامنتا فقط درباره قیافه طرف بحث می‌کنن که حالم از هرچی قیافه هست بهم خورده. چرا هیچکی اشاره نمی‌کنه اون دختره چقدر روح زیبایی داره و عجب شخصیت خفنی ساخته؟ زیر پستاش هیچوقت ندیدم بگن واو چقدر خودساخته و قوی هستی. همش قیافه

انگار همین نیازمند بودن، بخشی از معنای انسان بودنه اینکه میگن آدم موجود اجتماعیه خیلی ناقصه. آدمیزاد موجودیه که در بستر رابطه‌ها شکل می‌گیره بخش بزرگی از رشد انسان، اساسا بدون حضور انسان‌های دیگه ممکن نیست. شاید اینجوری بشه گفت که بخشی از معنای زندگی در نوع مواجههٔ ما با موجودات دیگه، رنج اون‌ها و مسئولیتی که در قبالشون داریم شکل می‌گیره

و اگه رفتار با بقیه تا این اندازه اهمیت داره، پس روابط انسانی صرفا بخش فرعی زندگی نیستن