📪 پیام جدید شازده کوچولو #دایگو

اینم از گروه آخر، کتاب‌های رمان و آثار کلاسیک.

من خودم به داستان‌ها خیلی علاقه مندم. اگر کتاب‌های دینی، سیاسی، تاریخی یا ... میخونم، امکان نداره کنارشون یه رمان نباشه که دارم میخونم. نباید از خوندن کتاب‌های رمان خوب خودمون رو محروم کنیم.

اما واقعا خوندنشون جای دقت داره. چون کتاب هم در جایگاه خودش یک رسانه محسوب میشه! ریشه‌های اون کتاب‌ها از فضای ذهنی نویسنده میاد. و با خودش می‌تونه افکار و باورها و عقاید مختلفی بیاره. و اینجا باید نسبت به ورودی‌های ذهنمون خیلی دقت کنیم. نویسنده چه باوری رو میخواد بگه؟ چه عقیده‌ای رو میخواد معرفی کنه؟

فکرش رو می‌کردید که آقا هم اهل رمان خوندن باشن؟ انقدر جالب بود که یادم رفت دنبال چه چیزی می‌گشتم تو ذهنم 🆒

چون چند باری به ویکتور هوگو اشاره کرده بودن، میخواستم بگم به عنوان رمان میشه دنبال این دست کتاب‌ها هم رفت. یه دید تاریخی در قالب داستان به آدم میده.

چون واقعا خیلی میبینم یک سری کتاب‌های رمانی الان وجود دارن که خیلی محبوب شدن. ولی محتوای داستان یه چیزایی پشت حرف‌هاش قایم شده که روی روح مخاطب خش میندازه.

یا میاد یه مشکلی رو در قالب داستان شروع می‌کنه در موردش حرف زدن، و شخصیت اصلی داستان راه حل هایی که برای اون مشکل پیش میگیره اصلا منطقی و درست نیست. اما این باور به مخاطب القاء میشه که نه اون کارها می‌تونه راه حلی برای این مشکل باشه.

من وقتی یه رمانی رو میخونم، بعد تموم شدنش برای خودم گزارش می‌نویسم ازش. که خلاصه این کتاب چی بود؟ کدوم دیالوگ‌هاش رو بیشتر از همه دوست داشتم و چرا؟ نقاط ضعفش چی بود؟ نقاط قوتش چی بود؟ روند داستان میخواست چه مسئله‌ای رو به مخاطب برسونه؟ به طور کلی حرفش از این همه ماجرا چی بود؟ آیا مفاهیم پنهانی هم داشت؟ و خلاصه از این دست سوالات. راحت از حرفی که کتاب میخواد بزنه رد نشیم. یا حرف و نکته‌ی درستش رو جا میندازیم، یا حرف و نکته‌ی منفیش به طور ناخودآگاه روی ذهنمون حک میشه.