یا میاد یه مشکلی رو در قالب داستان شروع میکنه در موردش حرف زدن، و شخصیت اصلی داستان راه حل هایی که برای اون مشکل پیش میگیره اصلا منطقی و درست نیست. اما این باور به مخاطب القاء میشه که نه اون کارها میتونه راه حلی برای این مشکل باشه.
من وقتی یه رمانی رو میخونم، بعد تموم شدنش برای خودم گزارش مینویسم ازش. که خلاصه این کتاب چی بود؟ کدوم دیالوگهاش رو بیشتر از همه دوست داشتم و چرا؟ نقاط ضعفش چی بود؟ نقاط قوتش چی بود؟ روند داستان میخواست چه مسئلهای رو به مخاطب برسونه؟ به طور کلی حرفش از این همه ماجرا چی بود؟ آیا مفاهیم پنهانی هم داشت؟ و خلاصه از این دست سوالات.
راحت از حرفی که کتاب میخواد بزنه رد نشیم. یا حرف و نکتهی درستش رو جا میندازیم، یا حرف و نکتهی منفیش به طور ناخودآگاه روی ذهنمون حک میشه.
ماجرای معرفی کتابها از کجا شروع شد؟ اینجا.
سرنخهای مطالعاتی؟
قفسه اول کتابهای معرفی شده.
قفسه دوم کتابهای معرفی شده.
من هم یکی هستم مثل خود شما. دارم سعی میکنم از بین خار و خاشاک بیرون بیام، مسیر رو پیدا کنم، سر و کله هام رو با زندگی دنیوی بزنم و ... . اما اگه از اسلام شیعه فقط یک چیزی یاد گرفته باشم، اینه که 'من' وجود نداره. تنها چیزی که هست 'ما' هستیم. فردگرایی توی جامعه اسلامی شیعه معنا نداره. منِ تنها معنا نداره. پس ما با هم رشد میکنیم، با هم جلو میریم، با هم از موانع رد میشیم و با هم به مقصد میرسیم.
کتابهایی که معرفی شد یه جمع بندی از معرفیهای شما و کتابهایی که گوشه و کنار در موردشون شنیده بودم بود. من هم مثل خیلیهامون بیشترشون رو هنوز نخوندم.
ولی این معرفی باعث خیر بود. یه جمع بندی اینجا رخ داد. الان هم که آخر سال هستیم، قشنگ میشه یه برنامه ریزی سالانه انجام داد. به نظرتون میتونیم تا سال بعد حداقل ۷۰ الی ۸۰ درصد این کتابها رو بخونیم؟