حرص این رو نخورید که قبول نمیکنن و یا حرف هاتون رو نمی‌پذیرن. گاهی طرف کلا نمی‌خواد بفهمه. شما فقط حرف درست رو بزنید و رد بشید. وظیفه ما انجام دادن کاره نه اینکه طرف رو مجبور کنیم حرفمون رو بپذیره. اگر حرف با دلیل و استدلال منطقی باشه و طرف اهل فکر منطقی باشه، شاید اون لحظه نه، ولی بعداً بهش فکر می‌کنه. دنبال دیدن اثر لحظه‌ای نباشیم.

بعضی وقت‌ها هم فقط حرف نیست که حقیقت رو نشون میده. عمل‌ها و رفتارهای ما هم اثرگذاری خودشون رو دارند.

دو نوع نگاه به طور کلی برای نگاه کردن به پدیده‌ها داریم: ۱. نگرش و منطق جزءنگر. ۲. نگرش و منطق سیستمی یا نظام‌مند.

اولی میگه برای اینکه یک چیز بزرگ تر رو بشناسیم، باید اون رو تا حد ممکن به اجزاء تشکیل دهنده‌اش تقسیم کنیم و هر جزء رو جداگونه بررسی کنیم و بشناسیم.

اما دومی میگه فقط شناختن و فهمیدن هر جزء به تنهایی کافی نیست. تعامل و ارتباط بین اجزاء هست که اون هویت کلی رو تشکیل میده. و جدا کردن جزء ها از هم اون عملکرد و اثر اصلی اون‌ها رو از بین می‌بره یا به حداقل ممکن کاهش میده. و علاوه بر شناخت هر جزء روابط بین اجزاء، روابط اجزاء داخلی با پدیده‌های بیرونی و ... رو هم مورد بررسی قرار میده.

توی مسائل و موضوعات ساده میتونیم از نگاه اول استفاده کنیم. ولی توی مسائل پیچیده مثل پدیده‌های طبیعی، اجتماعی و انسانی برای فهم دقیق باید از نگاه دوم استفاده کرد.

از این نگاه دوم، یک سری مفاهیم مثل تفکر راهبردی (استراتژیک) و منظومه‌های فکری به دست اومده.

اگر می‌خوایم نسبت به مسائل پیچیده و بزرگ فهم دقیق داشته باشیم، باید منظومه فکری داشته باشیم.

وقتی فکر و اندیشه ما درست بشه، در شرایط‌های مختلف میتونیم به شکل مناسب رفتار کنیم. فکر و اندیشه عمل ما رو میسازه. اگر توی یک رفتاری لنگ می‌زنیم یعنی در اصل فکر ما نسبت به اون موضوع لنگ میزنه. پس باید بریم سراغ درست کردن فکر. و بعد اون مجموعه فکر رو به کار بگیریم.

اینجا منظومه‌ی فکری خیلی اهمیت پیدا می‌کنه. هرچقدر میل نسبت به فهمیدن موضوعات بزرگ و پیچیده بیشتره، نیاز به داشتن یک منظومه‌ی فکری صحیح و جامع هم بیشتر خواهد بود. باید جدی گرفت و سراغش رفت.

این رو میتونیم شرکت کنیم. در این مسائل خیلی می‌تونه کمک کننده باشه. شما هم اگر شرایط دارید به خانواده پیشنهاد بدید و شرکت کنید. خانوادگی نشد خودتون شرکت کنید. موقعیت خوبیه از دست ندید.