گاهی دلتنگی درست مثل غباریست که روی روح می‌نشیند؛ نه آن‌قدری پررنگ که دیده شود، اما آن‌قدر سنگین که نفست را آرام و بی‌صدا بگیرد. عجیب است… چطور نبودنِ یک نفر می‌تواند این‌همه «حضور» داشته باشد. در گوشه‌ی نگاهت، در مکث‌هایی که بی‌دلیل طول می‌کشند، در بغضی که نمی‌ترکد اما ولت نمی‌کند. دلتنگی شبیه چراغی‌ست که خاموش نشده، فقط نورش کم شده و تو در سایه‌هایش دنبال کسی می‌گردی که مدت‌هاست نیست… اما جای خالی‌اش هنوز به اندازه‌ی یک جهان درد دارد. :)

روزی در تاریخ نام ما؛ جان سخت خواهد بود برای آنچه که دیدیم شنیدیم اشک ریختیم و تاب آوردیم... @Play_Chavoshi

ای روی دلارایـت مجـموعه ی زیـبایی مجـموع چه غـم دارد... @Play_Chavoshi

و تـو اخـرین حـوصله ذوقِ مـن بـرای دوسـت داشتـن یـک ادم بـودی!

در نهایت چاووشی مرحم ِ زخم‌ هاست . @Play_Chavoshi

اما ای کاش می‌توانستیم واقعا زندگی کنیم؛نه اینکه همیشه درگیر التیام زخم‌هایی باشیم که مقصرش ما نبودیم. @Play_Chavoshi

به‌خوابم‌بیا؛ دل‌ك‌نمي‌داند‌رفته‌اي. @Play_Chavoshi

در اوج احساس تنهایی، سردرگمی، غم... تنها فقط "چاووشـی"و "داریوش" به دادم رسیدن! @Play_Chavoshi

.... @Play_Chavoshi

صـدای تـو اومـد.. صـدای خنـده ی تو؛ @Play_Chavoshi

حتی اگر روزی این جنگ پایان یابد من دیگر شاد زیستن را از یاد برده‌ام. @Play_Chavoshi

روزی خواهد رسید که اطرافیانم را کنار می‌گذارم؛ نه از سرِ خشم، که از سرِ سکوتی طولانی و سنگین. روزی که دیگر هیچ صدایی از بیرون، لرزشی به دلِ یخ‌زده‌ام نخواهد انداخت. روزی که دیگر هیچ لبخندی، تلاشِ بیهوده‌ی من برای یافتنِ نوری در این تاریکیِ بی‌پایان نخواهد بود. روزی که چشم‌هایم، کور خواهند شد به هرچه که زمانی معنا داشت و قلبم، آرام خواهد گرفت در سکوتِ مطلقِ خویش @Play_Chavoshi