فریـاد و خشـم در سـر؛ انـدوه و بغـض در دل رنجـی عظیـم بردوش، اما پـراز امیـدیم.. @Play_Chavoshi

نوشـته بود: درانتـظـار تـمام شـدن اندوه هایمان تمـام شـدیـم.. @Play_Chavoshi

تـوهـم از روی مـن رد شـو ولـی ایـن سـایه سنـگیـنه.. @Play_Chavoshi

به به و بالاخره ³⁰⁰شدنمون مبااارک خیلی خوشحالم دارمتونن فرزندانمم:)))🌱❤️‍🩹

رنج ما را شکننده کرده بود، وزیدن هر بادی ترک‌های وجودمان را بیشتر میکرد، اما ما از سياه‌ترین شب به آفتاب رسیدیم، کاشته‌ایم نهال صبر در دل و جانمان، اگرچه خسته هستیم اما در دو چشممان امید فریاد میزند. @Play_Chavoshi

آدم ها هم مثل درخت ها بودند. یک برف سنگین همیشه بر شانه های آدم وجود داشت و سنگینی اش تا بهار دیگر حس می شد؛ و بدی اس این بود که آدم ها فقط یک بار می مردند. سمفونی مردگان. @Play_Chavoshi

تمـاشا کـن تـو ایـن دردو به دنـیای مـن آوردی... تمـاشا کـن تـویی کـه خنـده هـامو با خـودت بـردی! @Play_Chavoshi

_ نکند فکر کنی در دل من یاد تو نیست؟ گوش کن، نبض دلم زمزمه اش با تو یکیست . @Play_Chavoshi

شُست باران همه‌یِ کوچه‌ خیابان‌ها را ، پس چرا مانده غمَت بر دل بارانیِ من ؟! :) @Play_Chavoshi

00:45 شـب بلنـد بـدرقـه شـب همیـشه رو سـیاه شـبی عمیـق مثـل آه! @Play_Chavoshi

در آخرین خط نامه‌ی خداحافظی‌اش نوشت: «دلم با رفتن نبود، اما راه دیگری هم نداشتم.» @Play_Chavoshi

رنـج دانـستن، دمـار از جـان انسـان میـکشد؛ خوش به حـال بی خیـالان،جاهـلان و خوش بـاوران...