کلامِ تلخ ولی صادقانه را بپذیر
بهانه است؟ چه بهتر! بهانه را بپذیر
چو برده ای که امیدش به روز آزادیست
صبور باش و به تن تازیانه را بپذیر
پرنده بودنِ خود را مَبر ز یاد ولی
کنون که در قفسی، آب و دانه را بپذیر