پرسمان #احکام
💢چانه زنی💢
نظر اسلام در مورد چانهزدن در معاملات چیست؟
@Porseman_channel
از مهمترین موضوعاتی که با زیرشاخههای فراوان در فقه اسلامی وجود دارد؛ موضوع معاملات میباشد که در آن احکام فقهی و اخلاقی بسیاری وجود دارد. یکی از آنها، رعایت انصاف در معامله است. در اسلام با اینکه درصد مشخصی برای سود در معامله تحمیل نشده،اما به دفعات به رعایت انصاف در معامله توجه شده است.
با این حال؛ نبود انصاف و متفاوتبودن سودی که فروشندگان مختلف دریافت میکنند و نیز مقدار انصافی که خریداران برای خرید یک جنس از فروشنده دارند، باب گفتوگو میان فروشنده و خریدار را بر روی قیمت اعلامی - در عرف عامیانه از آن به «چانهزدن» تعبیر میکنند - باز کرده است. لذا هم فروشنده و هم خریدار میتوانند بدان اقدام کنند. در این موضوع، روایاتی وجود دارد، برخی از آنها به چانهزنی توصیه کرده و برخی خودداری از آنرا سفارش میکنند. در ذیل این روایات را مرور میکنیم.
جواز چانهزدن
امام باقر(ع) فرمود: «برای دریافت مبلغ بیشتر با مشترى چانه بزنید؛ زیرا اگر قیمت بالاتر(اما عرفاً مناسب) به شما پرداخت کند، شیرینکامتر خواهید بود و هرآنکه در خرید و فروش دچار ضرر شود، نه کارش پسندیده است نه اجری خواهد برد».
این توصیهای به فروشندگان است که مبادا از ترس گرانفروشی به مفتفروشی روی آورده و در دراز مدّت ورشکستگی خود را رقم زنند.
از امام صادق(ع) درباره مردى پرسیدند که کالایى دارد و قیمت مشخصى روى آن میگذارد و اگر کسی چانه نزند، کالا را با همان قیمت اعلام شده به او میفروشد، اما اگر به فردی که چانهزده و از خرید با این قیمت خودداری میکند، کالای بیشتری را در مقابل همان قیمت اعلامی در اختیارش قرار دهد(تا تشویقی برای خرید باشد)، آیا چنین رویکردی اشکال دارد؟ امام(ع) در پاسخ فرمود: «اگر به حسب مورد به دو یا سه نفری که چانه زدهاند کالای بیشترى نسبت به دیگران بدهد، اشکالى ندارد، اما اینکه این روش را به عنوان رویکردی ثابت مورد توجه قرار دهد پسندیده نیست».
علاوه بر اینها، روایات دیگری نیز وجود دارند که چانهزدن را مجاز اعلام میکند.
از طرفی پیشوایان معصوم(ع) خود در خرید برخی کالاها، چانه میزدند که البته این رویکردی دائمی برای آن بزرگواران نبود:
راوی میگوید: با گروهی از زائران بیت الله در سرزمین مِنا بودیم و در آن سال، گوسفند کم بود، امام صادق(ع) را دیدیم که به شدت مشغول چانهزدن با فروشندگان گوسفند بود، بعد از پایان یافتن خرید، رو به ما که منتظرش بودیم کرده و پرسید: «گمان میکنم که از چانهزنیام شگفتزده شدید؟!» گفتیم: آرى، فرمود: کسی که در معامله، ضرر فاحشی کند، نه کارش مورد پسند است نه اجرى خواهد برد».
ابوحنیفه به امام صادق(ع) گفت: دیروز مردمی که شما را در عرفه دیده بودند، تعجب کردند از اینکه شما در خریدن شتری به این اندازه چانه میزنید. امام فرمود: «خداوند راضی نیست که من دچار ضرر فاحشی در اموال خود شوم».
نهی از چانهزدن
در مقابل، در برخی روایات از چانهزدن در برخی موارد نهی شده است:
پیامبر اسلام(ص) در وصیت خود به امام علی(ع) فرمود: «در خرید چهار چیز چانه مزن: گوسفند براى قربانى عید، کفن، برده و کرایه سوارى براى رفتن به مکّه».
امام حسن(ع) با پای پیاده به سفر حج رفته بودند. در اثر پیادهروی زیاد، پاهای ایشان وَرَم کرد. برخی از خدمتکاران به ایشان پیشنهاد دادند که بر مرکب سوار شوند تا اندکی از ورم پای ایشان بخوابد. امام در جواب فرمود: «هرگز! زمانی که به کاروانسرای بعدی رسیدیم ... روغنی برای این ورم پایم بخرید و در خرید آن چانه مزنید».
امام سجاد(ع) به کارگزار خویش فرمود: «هرگاه براى حجّ؛ نیازمندیهای مرا تهیّه میکنى آنرا بخر، ولى با فروشنده راجع به قیمت آن، گفتوگو و چانه مزن».
دیدگاه فقها درباره این روایات
فقهای شیعه دیدگاههای مختلفی در جمعبندی این دو دسته روایات به ظاهر ناهمخوان دارند:
1. با افراد با ایمان نباید چندان چانهزد اما در مقابل افراد بیایمان چانهزدن روا است.
2. تنها در کالاهایی که خرید آن واجب است، چانهزدن مکروه است.
3. در معاملات بهتر آن است که ضرری متوجه طرفین نشود و در همین راستا اگر انسان در معاملهای - بویژه در اجناس ارزشمند و گرانقیمت - مشاهده کند که قیمت اعلامی و یا درخواستی، بسیار بیشتر و یا کمتر از قیمت بازار و ارزش واقعی آن کالاست، چانهزنی توصیه شده و دلایل موجود در روایات جواز نیز ناظر به همین موارد است که میان چانهزدن و ضرر هنگفت کردن، قطعاً مورد اول رجحان دارد و برخی علما بر همین اساس فتوا دادهاند که «چانهزدن و سختگیرى براى اجتناب از زیان دیدن، مستحبّ است».
به نظر میرسد این جمعبندی با آنچه در روایات آمده سازگارتر است. به عبارت دیگر، در مواردی که ضرر قابل توجهی از چانهنزدن متوجه انسان نخواهد شد، نباید شخصیت خود را سب
ک کرده و به چانهزنی پرداخت، اما در جایی که چانهنزدن ممکن است خسارت مالی قابل توجهی را برای خریدار و یا فروشنده ایجاد کند، باید چانه زد همانگونه که گزارش چانهزنی امام صادق(ع) در سال گرانی و کمبود گوسفند بود که احتمال سوء استفاده گسترده فروشندگان وجود داشت.
4. جز موارد خاصی که در روایات بدانها اشاره شده و استثنا شدهاند، چانهزنی ایرادی ندارد.
گفتنی است؛ امروزه و با توجه به رقابت شدیدی که در بازارها وجود دارد، موضوع چانهزنی، در بسیاری از کالاها و خدمات منتفی شده و جز کالاهای گرانبهایی که قیمت متغیر دارند زمینهای برای چانهزنی وجود ندارد. مواردی؛ مانند مسکن، وسیله نقلیه، امکنه تجاری و صنعتی و ... .
@Porseman_channel
💢لعن خلفاء💢
@Porseman_channel
✅نقل شده است در هنگامه جنگ صفین زمانی که حضرت امیرمؤمنان علیه السلام در جنگ صفین آگاه شد حُجْر بن عَدِی و عَمْرو بن حَمِق ، آشکارا اهل شام را لعن می کنند، کسی را نزد آن ها فرستاد تا به آن ها بگوید از این کار دست بردارند. آن ها [با تعجب] نزد امام آمدند و عرض کردند:
«ای امیرالمؤمنین، آیا ما برحق نیستیم؟»
ایشان فرمود:
«آری.»
عرض کردند: «آیا آن ها باطل نیستند؟»
حضرت فرمود: «آری.»
عرض کردند: «پس چرا ما را از دشنام دادن به آن ها منع کردید؟»
حضرت خطاب به آن ها فرمود:
«نمی پسندم که از دشنام گویان و لعن کنندگان باشید و آنان را لعن و ناسزا گویید [که درنتیجه ایشان نیز شما را ناسزا گویند و از شما بیزاری جویند]؛ بلکه چه بهتر است اعمال ناشایست ایشان را یادآور شوید و بگویید: ازجملۀ سیرۀ [زشت] آنان چنین وچنان است و از اعمال [نادرستـ]ـشان این و آن است. این بهترین بیان و نافذترین استدلال است. نیز به جای نفرین صرفِ آنان و بیزاری جستن از ایشان، چنین بگویید [و دعا کنید]: ‘خداوندا، جان ما و ایشان را حفظ کرده و بین ما و ایشان را اصلاح کن و آنان را از گمراهی شان نجات ده، تا آن که حق را نمی داند، بشناسد و آن که از آن سرپیچی می کند، به آن گردن نهد.’ این را من بیشتر دوست دارم و برای شما [نیز] بهتر است.»
آن ها گفتند:یا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ نَقْبَلُ عِظَتَکَ وَ نَتَأَدَّبُ بِأَدَبِک؛
ای امیرمؤمنان، نصیحت شما را پذیرفتیم و به ادب شما مؤدب شدیم.
👌ادب شیعه، ادب امیرالمومنین است
علامه امینی در مقدمۀ جلد هشتم الغدیر ضمن نقل این روایت از کتاب وقعة صفین می گوید:
«ادبِ امیرالمؤمنین، ادبِ شیعه است، ادبِ امینی است و ما نیز همچون حُجْر بن عَدِی و عَمْرو بن حَمِق می گوییم: ای امیرالمؤمنین، ما نصیحتِ شما را پذیرفتیم و به ادبِ شما مؤدب شدیم. و این گفتۀ تمام شیعیان است.»
🔴برخورد امام صادق(ع) با شیعه ای که لعن کرد
در تفسیر صافی از فیض کاشانی ذیل آیه
« وَلاَ تَسُبُّواْ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ فَیَسُبُّواْ اللّهَ عَدْوًا بِغَیْرِ عِلْمٍ»
حدیثی نقل کرده که یک شیعه ای در مسجد به خلیفه دوم توهین کرد.
وقتی امام صادق «ع» این را شنید، فرمود خدا این شیعه را لعنت کند! برای اینکه در مسجد به خلیفه ای که برای اهل سنت محترم و مقدس است توهین کرده است. این نشان می دهد که ائمه مخالف توهین شیعیان به مقدسات اهل سنت بوده اند.
مواردی که حضرت علی(ع) به عمر کمک کردند آنقدر زیاد است که جمله "لو لا علی فهلک عمر" ترجیع بند عمر شده بود!
تمام مذهب اهل سنت جز شاگردان امام صادق(ع) هستند چرا حضرت اجازه حضور آنها را در کلاس خودشان می دادند؟
این سیره حضرت علی(ع) و امامان هست، اگر شیعه ایشان هستیم باید از سیره ایشان پیروی کنیم
🔴برخورد حضرت علی(ع) بعد از جنگ جمل با عایشه
پس از جنگ جمل, حضرت على عليه السلام به محمد بن ابوبكر دستور داد خواهرش ـ عايشه ـ را به خانه بنى خلف انتقال دهد تا در باره او تصميم بگيرد. محمد بن ابوبكر گويد: ((او را به آنجا منتقل كردم در حالى كه مدام به من و حضرت على عليه السلام ناسزا مى گفت و بر اصحاب جمل رحمت مى فرستاد.))
هنگامى كه حضرت على عليه السلام تصميم گرفت به سوى كوفه حركت كند, 40 نفر زن را با لباس مردانه و مسلح, همراه عايشه نمود تا او را به مدينه برسانند. در بين راه عايشه مرتب به امير مومنان(ع) ناسزا مى گفت كه حضرت على(ع) حرمت پيامبر(ص) را نگه نداشته, او را همراه مردان به مدينه فرستاد و ... او آن قدر به حضرت على عليه السلام ناسزا گفت كه وقتى به مدينه رسيدند, يكى از زنان نگهبان تاب خوددارى از كف بداد, نزديك آمد و گفت:
((واى بر تو اى عايشه! آيا آنچه انجام دادى كافى نبود كه در باره ابوالحسن عليه السلام اين چنين سخن مى گويى؟ آنگاه ديگر زنان نزديك آمدند, نقاب از چهره برگرفتند عايشه با پى بردن به حقيقت شرمگين شد, كلمه استرجاع بر زبان جارى كرد و از اعمال خود در پيشگاه خدا استغفار نموده, گفت: خداوند به فرزند ابوطالب جزاى خير عطا كند كه حرمت رسول خدا(ص) را نگه داشت.))
حضرت على عليه السلام در باره عايشه فرمود:
((افكار و عقده هاى درونى كه نسبت به من داشت او را به جوشش در آورد, آزارى به من رساند كه در باره هيچ كس چنين آزارى روا نمى داشت. با اين حال در آينده از احترام گذشته خود برخوردار است و رسيدگى به اعمال با خداست, هر كس را بخواهد عفو مى كند و هر كس را بخواهد عذاب مى كند.))
عايشه آن چنان تحت تإثير برخورد كريمانه و بزرگوارانه حضرت على عليه السلام قرار گرفت كه پس از جنگ مى گفت: ((آرزو داشتم 20 سال قبل از آن حادثه مرده بودم. ))
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
حَدَّثَنَا أَبُو الْحَسَنِ بْنُ كِبْرِيَا النَّوْبَخْتِيُّ قَالَ بَلَغَ الشَّيْخَ أَبَا الْقَاسِمِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ بَوَّاباً كَانَ لَهُ عَلَى الْبَابِ الْأَوَّلِ قَدْ لَعَنَ مُعَاوِيَةَ وَ شَتَمَهُ فَأَمَرَ بِطَرْدِهِ وَ صَرَفَهُ عَنْ خِدْمَتِهِ فَبَقِيَ مُدَّةً طَوِيلَةً يَسْأَلُ فِي أَمْرِهِ فَلَا وَ اللَّهِ مَا رَدَّهُ إِلَى خِدْمَتِهِ وَ أَخَذَهُ بَعْضُ الْآهِلَةِ فَشَغَلَهُ مَعَهُ كُلُّ ذَلِكَ لِلتَّقِيَّةِ.
ابو نصر هبة اللَّه بن محمد گفت: ابو الحسن بن كبرياء نوبختى براى من نقل كرد كه بشيخ ابو القاسم حسين بن روح رضى اللَّه عنه خبر رسيد كه يكى از دربانهاى شما معاويه را لعنت ميكند و بوى ناسزا ميگويد.
حسين بن روح هم دستور داد او را راندند و از خدمت معزول كردند دربان مدتى طولانى بيكار بود و التماس ميكرد او را بكار سابق برگردانند ولى بخدا قسم حسين بن روح او را ديگر بسر خدمت خود نياورد، تا آنكه يكى از بستگان حسين بن روح او را استخدام كرد كه با وى در جايى كار كند. حسين بن روح همه اين كارها را از روى تقيه انجام ميداد
بحار الأنوار (ط - بيروت) ؛ ج51 ؛ ص357
قِيلَ لِلصَّادِقِ- عَلَيْهِ السَّلَامُ: يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ، إِنَّا نَرَى فِي الْمَسْجِدِ رَجُلًا يُعْلِنُ بِسَبِّ أَعْدَائِكُمْ وَ يُسَمِّيهِمْ. فَقَالَ: «مَا لَهُ- لَعَنَهُ اللَّهُ- يَعْرِضُ بِنَا».
و قال اللّه تعالى: وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ
اعتقادات الإماميه (للصدوق) ؛ ؛ ص107
👇👇👇👇👇👇👇👇
ابن بابويه رحمة اللَّه عليه گويد: اعتقاد ما در باب تقيه آن است كه آن واجب است، هر كه ترك تقيه نمود مانند كسى است كه ترك نماز نموده و بخدمت حضرت صادق عليه السّلام عرض شد كه: يا ابن رسول اللَّه ما مىبينيم در مسجد مردى را كه فاش دشنام بدشمنان شما ميدهد و نامشان ميبرد، آن حضرت فرمود: چه مرض دارد خدا لعنتش كند ما را در معرض اذيت مياندازد، بتحقيق كه حقتعالى فرموده: دشنام مگوئيد
ذُكِرَ الْقَصَّاصُونَ عِنْدَ الصَّادِقِ، فَقَالَ- عَلَيْهِ السَّلَامُ-: «لَعَنَهُمُ اللَّهُ يُشَنِّعُونَ عَلَيْنَا».
وَ سُئِلَ- عَلَيْهِ السَّلَامُ- عَنِ الْقُصَّاصِ، أَ يَحِلُّ الِاسْتِمَاعُ لَهُمْ؟ فَقَالَ: «لَا».
و ايضا فرمود: خدا رحمت كند كسى را كه محبوب سازد ما را پيش مردم و مبغوض ننمايدمان نزد ايشان و نام قصهگويان نزد آن حضرت مذكور شد، حضرت فرمود خدا لعنتشان كند تشنيع بر ما ميكنند، يعنى سبب تشنيع مخالفان بر ما مىشوند.
و از آن حضرت سؤال شد كه آيا گوشدادن براى سخن قصه گويان حلال است؟ فرمود نه.
اعتقادات الإماميه (للصدوق) ؛ ؛ ص109
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ إِيَّاكُمْ أَنْ تَعْمَلُوا بِهِ فَإِنَّ وَلَدَ السَّوْءِ يُعَيَّرُ وَالِدُهُ بِعَمَلِهِ كُونُوا لِمَنِ انْقَطَعْتُمْ إِلَيْهِ زَيْناً وَ لَا تَكُونُوا عَلَيْهِ شَيْناً صَلُّوا فِي عَشَائِرِهِمْ وَ عُودُوا مَرْضَاهُمْ وَ اشْهَدُوا جَنَائِزَهُمْ وَ لَا يَسْبِقُونَكُمْ إِلَى شَيْءٍ مِنَ الْخَيْرِ فَأَنْتُمْ أَوْلَى بِهِ مِنْهُمْ وَ اللَّهِ مَا عُبِدَ اللَّهُ بِشَيْءٍ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنَ الْخَبْءِ قُلْتُ وَ مَا الْخَبْءُ قَالَ التَّقِيَّةُ.
هشام كندى گويد: شنيدم امام صادق عليه السّلام ميفرمود؛ مبادا كارى كنيد كه ما را بدان سرزنش كنند، همانا فرزند بد، پدرش را بكردار او سرزنش كنند، براى كسى كه باو دل دادهايد (امام خود) زينت باشيد و عيب و ننگ مباشيد، در ميان عشاير آنها نماز بخوانيد (بنماز جماعت عامه حاضر شويد) و از بيمارانشان عيادت كنيد و بر جنازه آنها حاضر شويد، مبادا آنها در هيچ خيرى از شما پيشى گيرند كه شما نسبت بخير از آنها سزاوارترند، بخدا سوگند كه خدا بچيزى كه محبوبتر باشد نزد او از خبء عبادت نشده، عرضكردم خبء چيست؟ فرمود: تقيه.
ٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنِ احْتِمَالِ أَمْرِنَا التَّصْدِيقُ لَهُ وَ الْقَبُولُ فَقَطْ مِنِ احْتِمَالِ
أَمْرِنَا سَتْرُهُ وَ صِيَانَتُهُ مِنْ غَيْرِ أَهْلِهِ فَأَقْرِئْهُمُ السَّلَامَ وَ قُلْ لَهُمْ رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً اجْتَرَّ مَوَدَّةَ النَّاسِ إِلَى نَفْسِهِ «1» حَدِّثُوهُمْ بِمَا يَعْرِفُونَ وَ اسْتُرُوا عَنْهُمْ مَا يُنْكِرُونَ ثُمَّ قَالَ وَ اللَّهِ مَا النَّاصِبُ لَنَا حَرْباً بِأَشَدَّ عَلَيْنَا مَئُونَةً مِنَ النَّاطِقِ عَلَيْنَا بِمَا نَكْرَهُ فَإِذَا عَرَفْتُمْ مِنْ عَبْدٍ إِذَاعَةً فَامْشُوا إِلَيْهِ وَ رُدُّوهُ عَنْهَا فَإِنْ قَبِلَ مِنْكُمْ وَ إِلَّا فَتَحَمَّلُوا عَلَيْهِ بِمَنْ يَثْقُلُ عَلَيْهِ وَ يَسْمَعُ مِنْهُ فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْكُمْ يَطْلُبُ الْحَاجَةَ فَيَلْطُفُ فِيهَا حَتَّى تُقْضَى لَهُ فَالْطُفُوا فِي حَاجَتِي كَمَا تَلْطُفُونَ فِي حَوَائِجِكُمْ فَإِنْ هُوَ قَبِلَ مِنْكُمْ وَ إِلَّا فَادْفِنُوا كَلَامَهُ تَحْتَ أَقْدَامِكُمْ وَ لَا تَقُولُوا إِنَّهُ يَقُولُ وَ يَقُولُ فَإِنَّ ذَلِكَ يُحْمَلُ عَلَيَّ وَ عَلَيْكُمْ أَمَا وَ اللَّهِ لَوْ كُنْتُمْ تَقُولُونَ مَا أَقُولُ لَأَقْرَرْتُ أَنَّكُمْ أَصْحَابِي هَذَا أَبُو حَنِيفَةَ لَهُ أَصْحَابٌ وَ هَذَا الْحَسَنُ الْبَصْرِيُّ لَهُ أَصْحَابٌ وَ أَنَا امْرُؤٌ مِنْ قُرَيْشٍ قَدْ وَلَدَنِي رَسُولُ اللَّهِ ص وَ عَلِمْتُ كِتَابَ اللَّهِ وَ فِيهِ تِبْيَانُ كُلِّ شَيْءٍ بَدْءِ الْخَلْقِ وَ أَمْرِ السَّمَاءِ وَ أَمْرِ الْأَرْضِ وَ أَمْرِ الْأَوَّلِينَ وَ أَمْرِ الْآخِرِينَ وَ أَمْرِ مَا كَانَ وَ أَمْرِ مَا يَكُونُ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى ذَلِكَ نُصْبَ عَيْنِي.
عبد الاعلى گويد: شنيدم امام صادق عليه السّلام ميفرمود: تحمل امر ما تنها بتصديق و پذيرفتن آن نيست، از جمله تحمل امر ما پنهاندارى و نگهداشتن آن از نااهلش باشد. بشيعيان ما سلام برسان و بآنها بگو: خدا رحمت كند بندهئى را كه دوستى مردم (مخالفين ما) را بسوى خود كشاند، آنچه را ميفهمند بآنها بگوئيد و آنچه را نمىپذيرند از آنها بپوشيد. سپس فرمود: بخدا كسى كه بجنگ ما برخاسته زحمتش براى ما از كسى كه چيزى را كه نميخواهيم از قول ما ميگويد بيشتر نيست. چون دانستيد كسى (امر امامت و احاديث مخصوص ما را) فاش ميكند، نزدش رويد و او را از آن بازداريد، اگر پذيرفت چه بهتر و گر نه كسى را كه بالاتر از اوست و از او شنوائى دارد بر او تحميل كنيد (تا منعش كند و بازش دارد) همانا مردى از شما مطلوبى كه دارد چارهجوئى و لطيفه كارى ميكند تا حاجتش بر آورده شود، نسبت بحاجت من هم چارهجوئى كنيد چنان كه نسبت بحوائج خود ميكنيد (يعنى با لطائف و حيل او را از فاش كردن اسرار ما باز داريد) اگر از شما پذيرفت چه بهتر و گر نه سخنش را زير پاى خود دفن كنيد (نشنيده انگاريد) و نگوئيد او چنين و چنان ميگويد، زيرا نقل شما بديگران، مردم را بر من و شما ميشوراند.
هان بخدا اگر شما آنچه را من ميگويم بگوئيد، اعتراف ميكنم كه شما اصحاب منيد، اين ابو حنيفه است كه اصحابى دارد، و اين حسن بصرى است كه اصحابى دارد (با وجود نادانى و گمراهى آنها اصحابشان سخن آنها را ميشنوند و فرمان ميبرند) و من مردى قرشى و زاده رسول خدايم صلى اللَّه عليه و آله و كتاب خدا را فهميدهام، بيان همه چيز در كتاب خدا هست از ابتداء خلقت و امر آسمان و زمين و امر پيشينيان و پسينيان و امر گذشته و آينده و گويا همگى در برابر چشم من است و بآن مينگرم.
________________________________________
الكافي / ج2 / 223 / باب الكتمان .....
@Porseman_channel
💢اوقات معین نماز💢
@Porseman_channel
چرا برای نماز یومیه وقت خاصی بیان شده است و آزاد نیستم هر وقت بخوانیم؟
1⃣اولا
برای دعا و نماز مستحبی؛ زمان خاصی نیست و هر شخص هر ساعت از شبانه روز میتواند انجام دهد.
اما اینکه برای نماز واجب ؛ حدودی مشخص شده ؛ اتفاقا نشانه ترقی و رشد است.
چراکه اولا روحیه انضباظ و نظم و داشتن برنامه منظم را تزریق میکند و می آموزد.
2⃣ثانیا
با تکرار در اوقات مشخص ؛ یادخدا به صورت واجبی به طول شبانه روز تقسیم شده و ساعات متمادی غفلت حاصل نمیشود.و تکرار به صورت کم ولی در طول مدتهایی از شبانه روز ؛ بهتر از یکجا خواندن است.
باران قطره قطره می آید؛ بالکل بیاید مایه سیل و تخریب خواهد شد.
وقرص و شربت نیز یکجا اثر مخرب خواهد اشت لیکن هر هشت ساعت باشد.تاثیر کامل میگذارد.
3⃣ثالثا
در برخی روایات ؛ حکمت نماز در ساعات معین یومیه بیان شده که مناسباتی چون نزول ملائکه و رحمت وباز شدن درهای رحمت آسمان و....در آن ساعات ذکر شده است.
علّت ديگر آن است كه خداوند عزّ و جلّ دوست دارد كه مردم در هر عملى ابتداء طاعت و عبادتش را نمايند از اين رو در اوّل روز يعنى بامداد امر كرده كه ابتداء عبادتش كنند و سپس براى خواستههاى خودشان منتشر و متفرّق شده و به دنبال كارهاى دنيوى خود بروند لذا نماز صبح را برايشان واجب كرده و وقتى روز نيمه شد و مردم دست از شغل و حرفه خود كشيده و لباسهاى خود را از بر خويش درآورده و خواستند استراحت كنند و به خوردن طعام اشتغال ورزيده و خواب قيلوله نمايند ايشان را امر نموده كه ياد پروردگار خود كرده و قبل از اشتغال به اين امور عبادتش كنند پس نماز ظهر را بر آنها واجب كرد و پس از خواندن اين نماز به دنبال خواستههايشان بروند.
پس از سپرى شدن ظهر و انجام آنچه گفته شد وقتى خواستند براى كار در آخر روز متفرّق شوند باز ابتداء مىكنند به عبادت حقّ تعالى و سپس به كار مىپردازند لذا نماز عصر را خداوند بر ايشان واجب قرار داده و پس از خواندن عصر به دنبال آنچه مىخواهند مىروند و وقتى شب فرا رسيد و مردم زينتهاى خود را از خويش دور كرده و به منازلشان بازگشتند ابتداء عبادت پروردگارشان را بايد نموده و سپس به خواستههاى خود بپردازند از اين رو حقّ تعالى نماز مغرب را برايشان واجب كرده و وقتى زمان خواب رسيد و از اشتغالاتشان فارغ شدند حقّ تعالى دوست دارد قبل از خوابيدن ابتداء عبادتش را نموده و به طاعتش بپردازند لذا نماز عشاء را بر آنها واجب كرد.
📙علل الشرائع / ؛ ج1 ؛ ص835
رابعا
احکام تعبدی است و ما باید تسلیم فرمایش خدای حکیم و علیم باشیم.
@Porseman_channel
🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
🌸🌸🌸
💢دعا وقت باران💢
@Porseman_channel
در روایات اوقات و زمان هائی برای دعا معرفی شده که دعا در آن اوقات موثرتر و مفید تر است و به استجابت نزدیک تر است . بعد از نماز واجب و سحرگاهان و دعای مریض برای عیادت کننده اش پس از عیادت از اوقات مناسب برای دعا است . از جمله این زمان ها هنگام نزول باران رحمت الهی است .
👌در روایتی از حضرت صادق –ع- آمده است : ثلاث اوقات لا یحجب فیها الدعاء عن الله : فی اثر المکتوبه و عند نزول القطر و ظهور معجزه لله فی الارضه ؛
در سه وقت دعا محجوب نمی گردد و مستجاب می گردد : پس از نماز واجب و هنگام نزول باران و بعد از ظاهر شدن معجزه ای الهی در زمین
📚 ( میزان الحکمه ، ج3 ، ح 5657)
اما در باره نوع دعا در هنگام نزول باران,نقل شده که هر کس سوره عبس راهنگام نزول باران بخواند,خداوند بعدد قطره های باران از گناهان او می بخشد.
من قرأها وقت نزول الغيث، غفر الله له بكلّ قطرة إلى فراغه.
📙سفینه البحار ,ج8ص84
✅دعای وقت باران:
«الحمد للَّه الّذی ینزل الغیث من السّماء، و ینشر رحمته لعباده، اللّهمّ لک الحمد عدد کلّ قطره نزلت من السّماء منذ کانت، و عدد کلّ قطره تنزل منها ما دامت، اللّهمّ اجعلها صیّبا هیّنا، و غیثا نافعا، و مطرا موافقا، مبارکا فی أوله و آخره، و بدءه و عاقبته و مهبطه و مجراه، و مغیظه و مسیله و مستقرّه، و ما ینشأ علیه و ما ینبت به، و اجعله سببا للأمن و العافیه برحمتک یا أرحم الراحمین».
📘الآداب الدينية للخزانة المعينية ص 75 / الفصل السادس في ذكر ما يتعلق بالنظر من الآداب و الأدعية ..... ص : 73
@Porseman_channel
💢بهائیت 💢
@Porseman_channel
بهائيت فرقهاى انشعاب يافته از فرقه «بابيه» است كه اصول، مبانى اعتقادى و احكام آن را در بر مىگيرد. بنيانگذار فرقه بابيه «علىمحمد شيرازى» از طريق آشنائى با فرقه «شيخيه» اطلاعات محدودى پيرامون مسائل عرفانى، تفسير آيات و احاديث اسلامى كسب نمود.
پس از مرگ سيد كاظم رشتى، سيد علىمحمد در ابتدا خود را «باب» و نايب خاص امام زمان (عج) و واسطه فيض رسانى و ارتباط آن حضرت با مردم معرفى مىنمايد و پس از اندك زمانى در بالاى منبر به مردم اعلام مىدارد: «من خود امام زمان هستم»
به مرور زمان و پس از آن كه گروهى از پيروانش با جسارت اساس اسلام را منسوخ دانستند، علىمحمد باب با حمايت علنى و تلويحى سفارت روس در تهران، پا را فراتر نهاده و از ادعاى مهدويت به ادعاى نبوت تغيير شكل مىدهد و سپس با نوشتن كتاب «بيان» به نسخ احكام شريعت اسلام مىپردازد.
سرانجام باب در آخرين نوشتهاش به نام «لوح هيكل الدين» مدعى مقام الوهيت نيز مىشود. هر چند نامبرده در مناظراتى كه با علماى ايران در شيراز، اصفهان و تبريز انجام داد، نتوانست از عهده اثبات مدعيات سنگين خويش برآيد و اين امر، به همراه وجود خطاهاى بسيار ادبى و علمى در آثار و الواح وى، و مهمتر از آن ظلم و جناياتى كه پيروان او در مناطق مختلف كشور مرتكب مىشدند، باعث گرديد چندينبار توسط حكومت وقت دستگير و هر دفعه از گذشته خود ابراز ندامت نمايد لكن هربار توبه را مىشكست و دوباره تبليغ و آشوب را شروع مىنمود تا اينكه سرانجام در تبريز به جرم ارتداد (طبق فتواى علماى تبريز) به فرمان اميركبير تيرباران شد.
عقائد بهائيت
پس از مرگ باب از آنجا كه وى به ظهور فردى پس از خود با مقام «من يظهره اللَّه» نويد داده بود افراد زيادى ادعاى چنين مقامى كردند كه توسط حسينعلى و همكارى يحيى، يا كشته شدند يا از ادعاى خود دست برداشتند. سپس ميرزا حسينعلى مقام پيامبرى را براى خود ادعا كرد و از اينجا نزاع اصلى در ميان بابيان آغاز شد.
بابىهايى كه ادعاى حسينعلى را نپذيرفتند و بر جانشينى يحيى باقى ماندند «ازلى» نام گرفتند و پيروان حسينعلى (بهاءاللَّه) «بهائى» خوانده شدند. او با ارسال نامههايى به اطراف رسماً آيين جديد را اعلام و عدهاى از بابيان به او ايمان آوردند.
بهاءاللَّه مقامات زيادى براى خود ادعا كرد كه مهمترين آنها مقام «الوهيت و ربوبيت» بود.او همچنين ادعاى شريعت جديدى نمود و با نگارش كتابهايى نظير «ايقان»، «اقدس»، «لوح اشراقات»، «بديع»، «مجموعه الالواح»- كه براساس تفكر، اعتقادات و تعاليم باب تنظيم يافته- عقايد و احكام فرقه خود را بيان مىنمايد.
منابع اعتقادى و احكام بهائيان، نوشتههاى سيد علىمحمد باب، ميرزا حسينعلى بهاءاللَّه، عبدالبهاء و تا حدى نيز شوقى افندى است كه از نظر بهائيان مقدس بوده و در مجالس ايشان قرائت مىشود هرچند كتب باب عموماً در دسترس بهائيان قرار نمىگيردو دو كتاب اقدس و ايقان ميرزا حسينعلى نزد آنان از اهميت خاصى برخوردار است.
بيشتر عقايد بهائيت در محور ميرزا حسينعلى (بهاءاللَّه) است كه در اينجا به چند نمونه اشاره مىشود:
1 نسخ اسلام با ظهور سيد علىمحمد باب اسلام پايان گرفته و اينك دين جديد ظهور كرده و مردم بايد همگى بهائى شوند.
2 شناخت بهاءاللَّه اولين چيزى كه بر بندگان واجب شده است شناخت محل تابش وحى و طلوع امراللَّه است، يعنى معرفت به ميرزا حسينعلى بهاءاللَّه كه در اثر اين شناخت اعمال قبول مىشود.
3 بهاءاللَّه داراى مقام الوهيت و ربوبيت است.
4 بهاء مژده انبياء گذشته و باب است، يعنى سيد علىمحمد شيرازى باب هم پيامبر و هم مژده رسان بهاءاللَّه بود و با ظهور او قيامت برپا شده است.
5 علاوه بر عقايدى از اين قبيل، امروزه بهائيت به آموزههاى دوازدهگانهاى پرداخته و آنها را تبليغ مىنمايد. امورى از قبيل تحرى حقيقت، ترك تقليد، تطابق دين با علم و عقل، وحدت اساس اديان، وحدت عالم انسانى، ترك تعصبات، الفت و محبت ميان افراد بشر، تعديل معيشت عمومى، تساوى حقوق رجال و نساء، تعليم و تربيت اجبارى، صلح عمومى و تحريم جنگ از جمله اصول دوازدهگانه بهائيت به شمار مىرود.
احكام بهائيت
منبع اصلى احكام در ميان بهائيان كتاب اقدس است. احكام اعلام شده از جانب حسينعلى بهاء بر اساس احكامى است كه علىمحمد باب در كتاب بيان آورده است هر چند در فلسفه و فروع تفاوتهايى بين اين دو مىباشد. برخى از احكام اين فرقه عبارتند از:
. 1 نماز:
بهائيان موظف به نماز روزانهاند. اين فريضه از اول بلوغ واجب شود و بر سه نوع (صغير، وسطى و كبير) است. و هر بهائى مخير به انجام يكى باشد. قبلهشان قبر ميرزا حسينعلى (بهاء) در شهر عكا است. و كسى كه آب ندارد به جاى وضو، پنج بار مىگويد: «بسم اللَّه الاطهر الاطهر»
. 2 روزه:
به عقيده بهائيت، هر سال 19 ماه دارد و هر ماه نوزده روز. روزه 19 روز در آخرين ماه سال واجب است كه عيد نوروز، عيد فطرشان مىشود.
. 3 حج:
زيارت محل تولد باب در شيراز و خانه حسينعلى ميرزا در بغداد در همه ايام به جاى زيارت كعبه قرار داده شده است.
. 4 ازدواج و زنا:
ازدواج با بيش از دو زن حرام است.- هر چند خود بهاء و بسيارى بهائيان بيش از دو زن گرفتهاند- همچنين ازدواج با محارم در اين آيين مگر با زن پدر، منع نشده است و مابقى مانند: دختران، خواهران، خالهها، عمهها و... براى ازدواج حلالند حد زنا در مرحله اول 9 مثقال طلا و در مرحله بعد 18 مثقال به بيتالعدل پرداخته مىشود.
. 5 حجاب:
حجاب زنان ملغى گرديده و بىحجابى آزاد مىباشد.
. 6 مطهرات
پنج چيز است آتش، هوا، آب، خاك و كتاب بيان و در صورت تطهير با هركدام ازعناصراربعه، بايد آيه تطهير «اللَّه اطهر» خوانده شود.
. 7 نجاسات:
بهائيت چيزهائى را كه در دين اسلام، نجس شمرده شدهاند پاك و طاهر گردانيده است. مانند: بول، غائط، منى، فضله موش، سگ. و اين موهبت بهاء به بندگان اوست
. 8 ربا:
معاملات ربوى آزاد و رباخوارى حلال است.
. 9 سياست:
در كتابهاى مذهبى بهائيان به شدت از دخالت در سياست منع شدهاند.
بدينگونه عوامل استعمارى جريان انحرافى بهائيت به مرور و در مراحل مختلف، به منسوخ اعلام نمودن دين اسلام و نفى و انكار نبوت، امامت، معاد و تعاليم و قوانين و احكام مقدس و نورانى قرآن مىپردازند. سپس ابتدا ادعاى نيابت خاص حضرت حجت (عج) و در مرحله دوم ادعاى مهدويت و پس از آن ادعاى نبوت و مرحله آخر ادعاى الوهيت و خدايى مىنمايند آنگاه به هدم و نابودى آثار اسلام يعنى كعبه و قبور انبياء و امامان و مساجد فرمان مىدهند و سپس به ساختن كعبه جديد در شيراز اهتمام مىورزند و با آداب و ادعيه و ذكر و زيارتنامههاى استعمار ساخته به طواف به گرد آن مىپردازند احكام دين جديد را صادر و مطابق با خواست و اهداف استعمار، به رفع حجاب و پوشش زنان فرمان مىدهند و دخالت در سياست را- كه آرزوى ديرينه قدرتهاى سلطه جهانى در مناطق اسلامىايست كه همواره از اصل ورود و دخالت در سياست به عنوان يك تكليف و وظيفه اسلامى ضربه خوردهاند- ممنوع اعلام مىنمايند
بدين ترتيب همه زمينهها آماده و مهيا مىشود تا مبانى و اركان اعتقادى و ارزشهاى اخلاقى و پايبندىهاى معنوى جامعه اسلامى متزلزل شده، وحدت و يكپارچگى مسلمانان در ايران به تفرقه و تشتت تبديل گردد و از قدرت بىنظير مذهب تشيع و مراكز علم و فقاهت و مراجع و فقها و علماى بيدار و آگاه كه مدافعان راستين اسلام و سنگرهاى مستحكم دفاع از هويت دينى و استقلال و شرف و اعتلا و اقتدار مسلمانان مىباشند، كاسته شود و راههاى تاخت و تاز و سلطه استعمار خارجى همواره گردد.
@Porseman_channel
کدام خاک جزء تربت امام حسین علیه السلام است؟
@Porseman_channel
یکی از مسائلی که باید به آن توجه داشت این است که این تربت که باید از قبر امام حسین علیه السلام باشد چه خاکی جزء تربت امام حسین علیه السلام است. آیا تمام خاک شهر کربلا را شامل می شود و یا اینکه خاکی که روی بدن مطهر امام علیه السلام است و یا اینکه خاکی که سرخ رنگ است و بالای سر حضرت علیه السلام است. آنچه از لسان ائمه معصومین علیه السلام در روایات معلوم می شود این است که روایات در این باب چند طایفه هستند.
در روایتی از حضرت صادق علیه السلام است که می فرمایند: یؤخذ طین قبر
الحسین علیه السلام من عند القبر علی سبعین ذراعاً تربت امام حسین شامل 70 زراع اطراف قبر امام علیه السلام که حدود سی و پنج متر می شود چون هر زراع حدود نیم متر است.
طایفه ای دیگر از روایات چهار میل را می گوید «مقدار اربعة أمیال میل که جمع آن امیال است را گفته اند چهار هزار زراع است.
در حدود دو هزار متر است به عبارتی دو کیلومتر.
طایفه ای دیگر از روایات یک فرسخ در یک فرسخ را می گوید ورُوِی فَرسخٌ فی فرسخ که هر فرسخ حدود پنج کیلومتر و هفتصد و پنجاه متر می شود.
طایفه ای دیگر از روایات خاکی را که نزد سر مبارک و مطهر حضرت سیدالشهداء است را می گوید عن الصادق علیه السلام : انَّ عند رأس الحسین علیه السلام لتربةً حمراء فیها شفاء من کل داءِ الاَّ السّام
امام صادق علیه السلام می فرمائید نزد سر مبارک امام حسین علیه السلام خاکی سرخ است که در آن شفاء از هر دردی است الاّ مرگ.
طایفه ای دیگر از روایات تا پنج فرسخ را می گوید: قال الصادق علیه السلام حَرَمُ الحسین علیه السلام خمس فراسخ من اربعة جوانب القبر
امام صادق علیه السلام می فرمایند حرم امام حسین علیه السلام پنج فرسخ از چهارطرف قبر است.
در حدیثی دیگر از اسحاق بن عمار آمده است که امام صادق علیه السلام فرمودند از محل قبر امام حسین علیه السلام از چهار جانب بیست و پنج زراع مساحت کن جزء قبر و حرم امام است.
و در حدیثی از عبداللّه بن سنان است که از امام صادق علیه السلام نقل می کند بیست زراع مساحت کن. حدود ده متر از چهار جانب قبر شریف.
(زراع حدود نیم متر است و زرع حدود یک متر است که دو زراع می شود یک زرع.)
در روایتی دیگر از امام صادق علیه السلام است که علی قدر سبعین باعاً، به قدر هفتاد باع که حدود هفتاد متر می شود.
آنگاه مرحوم شیخ طوسی گفته توجیه این روایات ترتّب در فضیلت است که بالاترین پنج فرسخ است و کمترین عند رأس است.
یعنی هر چه نزدیک تر به قبر مطهر امام باشد و یا بدن مطهر باشد فضیلت آن بیشتر است و الاّ آنچه از روایات برمی آید تا پنج فرسخ جزء حرم امام علیه السلام است و خاک در این محدوده جزء تربت امام حسین علیه السلام است. و اللّه العالم.
مصباح المتهجد: ص 511.2. بحارالانوار: ج 101 ص 131.
📚منابع
کافی: ج 4 ص 588- کامل الزیارات: ص 486- المزار: ص 128 تهذیب الاحکام:
کامل الزیارات: ص 280- بحارالانوار: ج 101 ص 131.1. کامل الزیارات: ص 282؛ تهذیب الاحکام: 6 ، ص 71 ؛ بحارالانوار 101 ، ص 131.2. کامل الزیارات: ص 279.3. کامل الزیارات: ص 272 مصباح المتهجد: ص 511.4.
@Porseman_channel
پرسمان #احکام
💢تکرار مسح💢
آیا می توان دو بار مسح سر یا پا کشید؟
@Porseman_channel
احتیاط آن است که مسح به یک دفعه باشد بنابراین اگر مرتبه اول که دست را روی جلوی سر می کشید به مقدار واجب مسح شده کافی است ولی اگر به مقدار واجب مسح نشده باید محل مسح را خشک کرده و دوباره مسح نمائید.
و اگر در مرتبه اولى که سر یا پا را مسح مىکنید در صحت آن شک کردید مىتوانید جاى مسح را خشک کنید ودوباره مسح نمایید ولى مواظب باشید که بیش از این تکرار نشود، مخصوصا که ممکن است دچار وسواس شوید.
@Porseman_channel
پرسمان #احکام
💢حكم رقص در قرآن💢
@Porseman_channel
در آیات قرآن» تنها احکام کلی و اساسی بیان شده است و تفصیل و بیان بسیاری از حکام در قرآن، به پیامبر واگذار شده است و بعد از پیامبر ائمه(ع) آنها را بیان می کنند، بنابراین نباید انتظار داشت تمام احکام جزئی در قرآن مطرح شده باشد.به عنوان مثال تعداد رکعات نماز در روایات ذکر شده است رقص نیز چنین است و پیامبر اسلام( ص) فرمود : (انهاکم عن الزفن ...)یعنی شمارا از رقص نهی می کنم . بعید نیست از آیاتی که دستور ترک کارهای لغو وبیهوده می دهد
سوره مومنون آیه 3.
که رقص هم یکی از مصادیق آن است بتوان استفاده کرد حرمت رقص را .
جهت اطلاع بیشتر مراجعه شود به کتاب دلیل تحریر الوسیله نوشته علی اکبر سیفی مازندرانی ج 6،ص 218.
در ضمن توجه داشته باشيد كه اين استدلال كه اگر در قرآن آمده قبول مي كنم اشتباه است كسي كه قرآن را قبول كند بايد روايات و گفته هاي پيامبر و ائمه (ع) هم بپذيرد. زيرا در آيات مختلف دستور به اطاعت از آنها داده است.
@Porseman_channel
پرسمان #احکام
حكم رقص مرد براي مرد را بيان كنيد؟
@Porseman_channel
آيات عظام امام، تبريزى و خامنه اى: اگر باعث تحريك شهوت يا ارتكاب گناه و يا ترتب مفسده نشود، اشكال ندارد (ولى براى سزاوار است مؤمن از لهو اجتناب كند).
آيات عظام بهجت، سيستانى، فاضل، نورى و وحيد: بنابر احتياط واجب، رقص مرد در حضور مردان جايز نيست.
.
آيات عظام صافى و مكارم: رقص مرد در حضور مردان حرام است.
@Porseman_channel
پرسمان #احکام
💢رابطه توبه با اثر تکلیفی و وضعی گناهان؟💢
@Porseman_channel
هر گناهی هم اثر تکلیفی دارد و هم اثر وضعی .
اثر تکلیفی گناه با توبه حقیقی از بین می رود و به طور کلی پاک می شود .
توبه هرگاه حقيقي و واقعي باشد و از اعماق جان برخيزد و جامع شرايط باشد و انسان از گناهي كه مرتكب شده احساس خجلت و ندامت كند و خود را در پيشگاه خدا شرمنده ببيند و در صدد كسب رضاي حق تعالي باشد، به يقين مقبول درگاه احديت واقع شده و آثار و بركاتش نمايان مي گردد. هر چند گناه بسیار بزرگ و شنیع زنا باشد . قرآن كريم مي فرمايد:
اي بندگان كه بر خود اسراف و ستم كرديد ، از رحمت خدا مأيوس نشويد كه خدا همه گناهان را مي آمرزد، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است .
توجه حقيقي چنان انسان را دگرگون مي كند كه گويي هيچ گناهي را مرتكب نشده است. امام محمد باقر (ع) مي فرمايد: "التائب من الذّنب كمن لا ذنب له؛ توبه كننده از گناه مانند كسي است كه گناه نكرده است".
توبه حقيقي و خالص كه قرآن از آن به "توبه نصوح" ياد مي كند، موجب محو همه آثار گناه مي گردد .
حضرت امام صادق(ع) مي فرمايد:
"هنگامي كه بنده اي توبه نصوح (حقيقي) كرد مواهب و نعمت هاي كم نظير الهي را متوجه خود مي سازد . اولين اثرش آن است كه محبوب نزد خدا مي شود.
دوم: خداوند در دنيا و آخرت گناهان او را مي پوشاند".
راوي حديث سؤال كرد كه چگونه خدا پرده پوشي مي كند ، فرمود: "هر چه از گناهان كه دو فرشته موكّل بر او، برايش نوشته اند، از يادشان ببرد. به اعضاي بدن، فرمان مي دهد كه گناهان او را پنهان كنيد. به نقاط زمين و هر كجايي كه گناهكار توبه كننده گناه كرده است، دستور مي دهد كه گناهان او را پنهان كنيد . آثار آن را پاك مي كند.
پس توبه كننده در حالي خدا را در قيامت ملاقات مي كند كه هيچ چيزي به ضرر او و بر گناهانش گواهي و شهادت دهنده نيست و چيزي از آن آشكار نخواهد شد".
💢امّا اثر وضعی گناه 💢
آثار وضعی گناهان متفاوت است . برخی گناهان آثار وضعی آن ها بدون حاشیه است . بازتاب آن فقط مربوط به جسم و جان خودشان است .
مثلا خوردن سم مهلک و هر چیزی که به بدن زیان وارد کند تکلیفا حرام است اما وضعا اثر کشنده دارد، حال اگر کسی اشتباها سم بخورد، چون نمی دانسته ، تکلیفا حرام نیست، ولی اثر وضعی آن که بیمارشدن و یا از بین رفتن باشد، باقی است.
اگر کسی نداند مالی غصبی است و آن را خریداری کند ، تصرف در اموال غصبی حرام است، اما چون نمی دانسته که غصب است، خریدنش و تصرفات قبل از علم به غصبی بودن حرام نبوده، لکن حکم وضعی دارد، یعنی معامله باطل است ومالک آن مال نمی شود.هم چنین است اگر می دانسته مال غصبی یا دزدی است . وقتی آن را می خرد و تصرف می کند . دو اثر وجود دارد یکی تکلیفی است یعنی گناه کرده و در صورت توبه گناهش بخشیده می شود . و دیگری اثر وضعی دارد . یعنی کسی با خرید و فروش مالک مال غصبی یا دزدی نمی شود . بنا براین اثر وضعی با توبه از بین نمی رود .
در مورد زنا و لواط و مانند آن نیز همین حکم صادق است با توبه حقیقی گناهانش بخشیده می شود . امّا آثار وضعی آن دو نوع است . یک قسمت آن دنیوی و پاک نشدنی است . مثلا اگر با زن مطلقه ای که در عده طلاق رجعی است زنا کند آن زن برای همیشه بر او حرام است . و یا اگر با زنی زنا کند. دیگر نمی تواند با دخترش ازدواج کند یا اثر وضعی گناه لواط که آن حرام بودن ازدواج با خواهر و دختر و مادر لواط دهنده بر لواط كننده است، همچنان به قوت خود باقی است. توبه و استغفار تنها رافع عذاب اخروي عمل انجام شده است، ولي هرگز آثار وضعي آن مانند حكم فوق را برنميدارد،
پس در چنین مواردی نمی توان گفت با توبه کردن حکم وضعی برداشته می شود.
هم چنین پس از ظاهر شدن آثار وضعی گناه و یا انجام گناه به صورت علنی ، توبه رافع آن آثار نیست ، پیامبر اکرم (ص) می فرماید :
« الْمُذِيعُ بِالسَّيِّئَةِ مَخْذُولٌ؛ اظهار و افشا کننده گناه رسوا خواهد شد» . ولی اگر توبه پیش از ظاهر شدن آثار وضعی باشد خداوند آن آثار را به ستاریت خویش می پوشاند.
@Porseman_channel