چیزی که این انیمیشن کم داره می‌دونین چیه؟ منطق، که ذهن رو سامان بده. هیچ موردی شبیه نیروی عقل و اراده توی سر رایلی نشون داده نمی‌شه. احساسات هرکدوم منطق خودشون رو دارن و یه جور متفاوت فکر می‌کنن و همین منجر به اختلاف و اختلال می‌شه. می‌تونیم توجیه کنیم که دارن با رویکرد هیجان‌مدار و بر اساس احساسات انیمیشن رو جلو می‌برن که برای بچه‌ها قابل فهم‌تر بشه ولی از اون‌جایی که دیزنی هیچ‌کاری رو بی‌دلیل انجام نمی‌ده، این به‌نظر من فقط یه بهانه به حساب میاد. فکر می‌کنم اگر ما هیچ بنیانی برای تفکرمون نداشته باشیم و نیازی بهش نبینیم، بازیچه‌ی دست هیجاناتمون می‌شیم واین قطعا کار رو برای دیگران و مخصوصاً رسانه‌ها راحت‌تر می‌کنه که با ایجاد هیجان و احساسی در ما، نظر و فکرمون رو تغییر بدن. شما چی فکر می‌کنین؟ #inside_out

گفتم دیزنی، یاد کمک مالیش به اسرائیل افتادم 💔 توی چه دنیای زشتی زندگی می‌کنیم.

https://eitaa.com/PostScript/424 ی نکته ی دیگش این بود که اخر انیمیشن اول احساسات انواع ادما از جمله مامان باباش رو نشون داد و فقط همون پنج تا بود در حالی که رایلی وقتی بزرگ شد احساسات جدیدی وارد زندگیش شد و قطعا این احساسات با رسیدن به سن مامان و بابا قرار نیست از بین برن پس بهتر بود دیزنی از اول برای دوش برنامه میریخت یا اصلا ذهن بقیه رو تو یکش نشون نمیداد نمیدونم رو مخ من که خیلی بود این موضوع😂

به اینم توجه کرده بودم ولی خب خواستم زیاد گیر ندم بهش چون می‌شه گفت اون پنج‌تا اصلی‌ترن و بقیه در بعضی مواقع بهشون می‌پیوندن [باتوجه به این‌که توی دومی فقط اونا توی سر والدینش نشون داده شدن]، ولی حرفت کاملا درسته و این نقص و عدم انسجام درونی به حساب میاد. حتی این عجیبه که هیجانات جدید در سن ۱۱-۱۲ سالگی اضافه بشن چون از همون کودکی هم وجود دارن.

من سه تای اول رو دیدم :` تو کجایی؟

📪 پیام جدید https://eitaa.com/PostScript/428 من دارم شیش رو می‌بینم 😂 ~ دادااش خب می‌گفتیی، من اون‌موقع سه رو دیده بودم گفتم صبر کنم برسی😂

📪 پیام جدید https://eitaa.com/PostScript/429 وای شرمنده. انقدر محو فیلم بودم که کلا به اینا فکر نکردم. حالا اشکال نداره به جاش من صبر می‌کنم برسی 😂 ~ نمی‌دونم بقیه‌ش رو دیدی یا نه ولی من همون‌جا که بودم گیر کردم نتونستم بیشتر ببینم دیگه :(

نمی‌دونم چی‌شد امسال نسبت به سال‌های گذشته اصلا در کتاب‌خوندن خوب عمل نکردم

امروز بعد مدت‌ها یه کتاب جدید شروع کردم که از یه نویسنده ایرانیه و اون‌قدرها هم شناخته‌شده نیست. اسمش هست "ابرشهر" و تا جایی که من خوندم به شیوه‌ی جالبی تاریخ رو روایت می‌کنه. شخصیت اصلی پسریه که نسبش با ۳۲ واسطه به امام زین العابدین می‌رسه و هرکدوم از فصل‌های کتاب به یکی از اجدادش اختصاص دارن و به اوضاع زمانه و زندگی این امام‌زاده‌ها در اون روزگار پرداخته.

منم همینطور بااین تفاوت که من می‌دونم چی شد که خوب عمل نکردم🤌

اگه بخوام دقیق بهش فکر کنم دلیلش احتمالاً این بود که اشتراک بی‌نهایت رو تمدید نکردم به این بهونه که کتابای چاپی بخونم، اما این یه حقیقته که چون کتاب الکترونیکی دم‌دست‌تره و از طرفی تنوع زیاد و محدودیت زمانی داره با سرعت بیشتری می‌خونم 🤌🏻

یه سریال چندفصلی با ژانر دراما شروع کردم (البته تا بیام و بنویسم یه فصل رو دیدم) و باورم نمی‌شه چقدر سلیقه‌مه، خیلی دوستش داشتم تا این‌جا؛ هرقسمت یه چیزی برای لبخند، احساساتی شدن و یادگرفتن داره. فرازوفرودها و گرماوسرمایی که در روابطشون اتفاق می‌افته خود زندگیه و خانواده حرف اول رو می‌زنه. همه‌ی بازیگرها با ظرافت و دقت انتخاب شدن و مناسب‌ترین انتخاب برای نقششون هستن. روایت از زندگی یک زوج شروع می‌شه و تا بچه‌ها و نوه‌هاشون رو به مرور دربر می‌گیره، اون‌هم نه به‌صورت خطی بلکه گذشته و حال هم‌زمان جلو می‌رن. غم و شادی لحظاتش دل رو نمی‌زنن و به‌اندازه با ریتم سریال هماهنگن. دل‌خواه و همراه‌کننده. #This_Is_Us