نوای خوش تلاوت قرآن در میدان پیچیده بود. جمعیت در سکوت به صدای قاری گوش می‌داد. صدای اصابت موشک آمد، بلند بود، اما قاری حتی لحظه‌ای تلاوتش را قطع نکرد. جمعیت در میدان، با شنیدن صدا، به احترام قرآن، به جای فریاد "الله اکبر"، زیر لب ذکر "الله اکبر" را زمزمه می‌کردند.

سرم را به سمت صدا چرخاندم که ماتم برد؛ چند نفر در چمن نشسته بودند و هم‌نوا با قاری، قرآن می‌خواندند. انفجار درست پشت سرشان بود؛ آرامش چهره‌هایشان وصف‌ناپذیر بود.