و تقسیم کرد و تکه کوچیکه رو برداشت بر خلاف میل باطنیش

میشه به اون ادم گفت عادل

طرف میاد میگه گفتار نیک کردار نیک پندار نیک

حالا بیا بهش بگو حاجی فلان نقد بهت هست

خار و مادر ادم رو خفیف میکنه🫤

زندگی زیباست بر عکس من😔

هدف زندگی _سوالی که همیشه همراه بشر بوده یکی از اساسی‌ترین سوالاتی که از قدیم ذهن انسان رو مشغول کرده، اینه: هدف از زندگی چیه؟ اصلاً ما برای چی زندگی می‌کنیم؟ این سوال رو اگه از منظر اسلامی بخوایم بررسی کنیم، باید یه قدم بریم عقب‌تر: هدف از بعثت انبیاء چی بوده؟ راستش این دو تا سوال از هم جدا نیستن. چون انبیاء اومدن که بشر رو به سمت هدف‌های مشخصی هدایت کنن. پس هدف بعثت انبیاء، دقیقاً همون هدفیه که باید برای تکتک آدم‌ها تعریف بشه. _حالا یه سوال عمیق‌تر: هدف از خلقت چیه؟ وقتی می‌گیم «هدف از خلقت چیه؟» باید دقت کنیم این سوال رو چطور می‌فهمیم. یه معنا اینه که: خالق چه انگیزه‌ای برای خلقت داشته؟ چی باعث شده که خالق دست به کار خلقت بزنه؟ این معنا درباره خداوند درست نیست. چرا؟ چون هدف به معنای انگیزه، یعنی یه چیزی که فاعل نداره و می‌خواد بهش برسه. یعنی فاعل یه نقصی داره و با انجام کارش می‌خواد اون نقص رو جبران کنه. این فقط درباره مخلوقات صدق می‌کنه، نه خالق. خداوند نقصی نداره که بخواد با خلق کردن به چیزی برسه. _اما معنی دوم یه وقت منظور از هدف خلقت، هدفِ خودِ فعله، نه هدفِ فاعل. یعنی هر کاری که انجام می‌شه، خودش به سمت یه کمالی در حرکته. هر چیزی که آفریده شده، آفریده شده که به یه کمالی برسه. نه اینکه خالق خواسته خودش به کمال برسه، بلکه خودِ اون فعل و اون مخلوقه که باید به کمالش برسه. به این معنا، خلقت هدف داره. چون هر چیزی از نقص شروع می‌شه و مسیرش مسیر کماله. هدف خلقت انسان حالا که معلوم شد هر چیزی به سمت کمال خودش در حرکته، سوال بعدی اینه: کمال انسان چیه؟ برای جواب دادن به این سوال، باید ببینیم انسان چه موجودیه و چه استعدادهایی توش نهفته. چون هر کمالی که برای انسان ممکن باشه، انسان برای رسیدن به همون کمال آفریده شده. و اینجاست که بحث از جنبه فلسفی خارج می‌شه و وارد بینش اسلامی می‌شیم. باید ببینیم اسلام چه تصویری از انسان داره و انسانی که اسلام می‌شناسه، استعداد چه کمالاتی رو داره. نقش انبیاء یه نکته که همه روش اتفاق نظر دارن اینه که انبیاء برای کمک به انسان اومدن. یعنی یه خلأ و نقصی توی زندگی انسان هست که با نیروی خودش — نه فردی و نه اجتماعی — نمی‌تونه پرش کنه. فقط با کمک وحی و راهنمایی انبیاست که انسان می‌تونه به اون کمالات برسه. پس هدف از بعثت انبیاء، تکمیل انسانه. رسوندن انسان به همون غایت خلقتش. هدف زندگی من و تو حالا برمی‌گردیم به سوال اول: هدف زندگی ما چیه؟ جواب کلیش اینه: ما چه استعدادهایی داریم که می‌تونیم به فعلیت برسونیم؟ هدف زندگی ما همون‌هاست. ما غالباً می‌گیم انسان برای رسیدن به سعادت آفریده شده. این حرف درسته. خداوند از خلقت انسان سودی نمی‌خواد. انسان رو آفریده که به سعادت برسه. اما یه نکته مهم این وسط هست: انسان توی مرتبه‌ای از وجود قرار داره که راهش رو باید آزادانه انتخاب کنه. هدایت انسان تکوینی و جبری نیست. یعنی مثل حیوون‌ها نیست که با غریزه به سمت کمالشون کشیده بشن. هدایت انسان تشریعیه — یعنی با راهنمایی و اختیار. قرآن می‌فرماید: «انا هدیناه السبیل اما شاکراً و اما کفورا» یعنی: ما راه رو بهش نشون دادیم. حالا یا شاکر و پذیرنده‌ست، یا کافر و منکر. انتخاب با خود آدمه. 🌱

💔

نظریه‌های مختلف درباره سعادت انسان +نظریه اول: نیرومندی در علم و اراده 🧠💪 یه نظریه رایجه که می‌گه: هدف از خلقت انسان اینه که در دو ناحیه قوی بشه — علم و اراده. یعنی انسان از یه طرف برای علم و آگاهی آفریده شده. کمالش اینه که هر چی بیشتر بدونه. از طرف دیگه برای قدرت و توانایی آفریده شده. کمالش اینه که هر چی بخواد بتونه، اراده‌اش قوی باشه و هر کاری رو که می‌خواد انجام بده. مثال می‌زنن: هدف از خلقت دانه گندم اینه که بوته گندم بشه. سعادت گوسفند اینه که علف بخوره و چاق بشه. ولی استعداد انسان بالاتر از این حرفاست. استعداد انسان اینه که «بدونه» و «بتونه». هر چی بیشتر بدونه و هر چی بیشتر بتونه، به هدفش نزدیک‌تره. 🌱 +نظریه دوم: بهره‌مندی بیشتر از مواهب طبیعت 🌍 یه نظریه دیگه می‌گه: هدف زندگی انسان، سعادته. ولی سعادت یعنی چی؟ می‌گن سعادت یعنی انسان توی این دنیا هر چی بهتر و خوش‌تر زندگی کنه. از مواهب طبیعت بیشتر بهره ببره. کمتر رنج ببینه؛ چه از ناحیه طبیعت، چه از ناحیه آدم‌های دیگه. خلاصه‌اش می‌شه: «حداکثر لذت، حداقل رنج.» 😊 حتی می‌گن انبیاء هم برای همین اومدن. اومدن که زندگی انسان رو همراه با سعادت کنن — یعنی بیشترین لذت و کمترین رنج. و اگه مسئله آخرت رو مطرح کردن، به تبع دنیاست. یعنی چون راه سعادت رو تعیین کردن، لازم بود پاداش و کیفر هم تعیین کنن. و چون خودشون توی دنیا قدرت اجرایی نداشتن، آخرت رو وضع کردن تا نیکوکاران پاداش بگیرن و بدکاران کیفر ببینن. یعنی آخرت یه چیز طفیلیه. اصل، دنیاست. +اما قرآن چی می‌گه؟ 📖 قرآن هیچ‌کدوم از این حرف‌ها رو نمی‌گه. قرآن یه چیز دیگه می‌گه: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ» یعنی: من جن و انس رو نیافریدم مگر برای عبادت. 🤲 این ممکنه برای ما سنگین باشه. آخه عبادت چه فایده‌ای برای خدا داره؟ خدا که نیازی نداره. یا عبادت چه فایده‌ای برای بشر داره که برای عبادت آفریده بشه؟ ولی قرآن این رو با کمال صراحت گفته. عبادت رو به عنوان غایت خلقت ذکر کرده. +آخرت، هدفه نه طفیلی 🌅 قرآن برعکس اون نظریه دوم، آخرت رو امری طفیلی نمی‌دونه. می‌گه اگه قیامتی نباشه، خلقت عبث و بیهوده‌ست. «أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاکُمْ عَبَثًا وَأَنَّکُمْ إِلَیْنَا لَا تُرْجَعُونَ» یعنی: آیا گمان کردید شما رو بیهوده آفریدیم؟ و اینکه به ما برنمی‌گردید؟ عبث یعنی چیزی که غایت حقیقی نداره. پس اگه بازگشت به خدا نباشه، خلقت عبثه. قرآن این استدلال رو بارها تکرار می‌کنه: این عالم خدایی داره. این خدا کار عبث نمی‌کنه. کارش به حقه، باطل و بازیچه نیست. پس بازگشت به پروردگار هست. در حقیقت قیامت و بازگشت به خداست که خلقت این عالم رو توجیه می‌کنه. ✨ +پس هدف چیه؟ 🎯 ما هرگز توی قرآن به این منطق برنمی‌خوریم که انسان آفریده شده که هر چی بیشتر بدونه و هر چی بیشتر بتونه؛ که وقتی دانست و تونست، خلقت به هدفش رسیده باشه. نه. انسان آفریده شده که خدا رو پرستش کنه. و پرستش خدا خودش هدفه. 🤲 اگه انسان بدونه و هر چی بیشتر بدونه، بتونه و هر چی بیشتر بتونه — ولی شناخت خدا که مقدمه پرستشه، و عبادت خدا توش نباشه — هنوز به سمت هدف خلقت گام برنداشته. از نظر قرآن سعادتمند نیست. انبیاء اومدن که بشر رو به سعادت خودش برسونن. و غایت سعادت از نظر اونها، پرستش خداست. +نتیجه 🌱 توی منطق اسلام، هدف اصلی از زندگی جز معبود چیز دیگه‌ای نمی‌تونه باشه. قرآن می‌خواد انسان رو بسازه و بهش هدف و آرمان بده. و هدف و آرمانی که اسلام می‌ده فقط خداست و بس. هر چیز دیگه‌ای جنبه مقدمی داره، نه جنبه اصالت و استقلال. قرآن انسان‌های کامل رو این‌طور معرفی می‌کنه که اونها هدف زندگی رو خوب درک کردن و روی همون هدف گام برمی‌دارن. از زبان ابراهیم می‌گه: «وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذِی فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِیفًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِکِینَ» یعنی: من روی خودم رو به سمت کسی کردم که آسمان‌ها و زمین رو آفرید. و من از مشرکین نیستم. 🕊️ و از زبان پیامبر می‌گه: «إِنَّ صَلَاتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ» یعنی: نمازم، عبادتم، زندگیم و مرگم، همه برای خدا، پروردگار جهانیانه. ❤️ پس هدف زندگی چیه؟ خدا. هر چیزی غیر از این، وسیله‌ست. ✨ پیغمبران حلقه اتصال میان مخلوق و خالق‌اند و واسطه‌ای برای آشنایی و برقراری رابطه میان این دو هستند. 🤍 ادامه دارد... 🌱