بعد از بانک ها، ایتا و سروش و بله هم قطع شدن شاید بگید پس روبیکا وصله؟ باید بگم که مگه روبیکا بعد از دی ماه، وصل شد؟

کانال داره هیأت امنای اداره میشه

پریز برقمون خیلی خوشتیپ شده کاشکی میشد بهتون عکس بدم

بچه ها شما امام حسین رو دوست دارید؟

پس خدا رو هم دوست دارید

اسم خدا چند تا لایک داره

آفرین بهتون حالا بیایید به منه بنده خدا پول بدید

شنا شنا شنا میکنیم

چرا لوکاکو از ناو هواپیمابر ابراهام لینکن بزرگتره

هنگامی که دانه‌ای را می‌کاری، با ذوقی فراوان چشم به راه می‌مانی تا نخستین ثمره‌اش را ببینی. برخلاف تصور ساده‌انگارانه‌ی بسیاری، این ذوق با گذشت زمان نه‌تنها فروکش نمی‌کند، بلکه فزونی می‌گیرد و آرام‌آرام، با رنجی شیرین و صبری پیوسته، به «انتظار» بدل می‌شود. در همان لحظه‌ای که ذوق به انتظار تبدیل می‌شود، انسان در مهربان‌ترین و عاطفی‌ترین حالت خود قرار دارد؛ حالتی که در آن، میان او و آن گل، رابطه‌ای عاشقانه و عمیق شکل می‌گیرد. اکنون تصور کن آن گلی را که قرار است پرورش دهی، نه از خاک، که از عصاره‌ی وجود تو روییده باشد؛ فرزند ارشد و رشیدت که در آستانه‌ی جوانی ایستاده است. این دورانی است که دیگر والدین به فرزندشان همچون کودکی ناتوان نمی‌نگرند، بلکه با شوقی پنهان، بزرگ شدنش را تماشا می‌کنند. آری، هنوز هم دلِ والدین لبریز از ذوق است؛ اما فرزند، تنها شبیه گل نیست، بلکه از آن فراتر است. تصور کن آن فرزند، پسر باشد. ذوقِ مادر از سر و سامان گرفتنِ اوست؛ ذوقِ خواهرانِ کوچک‌تر از یافتنِ تکیه‌گاهی مهربان؛ ذوقِ برادرانِ کوچکتر از داشتنِ الگویی رشید؛ و اما پدر... ذوقِ پدر برای فرزندِ نخست، حال و هوایی دیگر دارد؛ شبیه هیچ احساس دیگری نیست. پدر و پسر، از سرِ غرورِ پسر و هیبتِ پدر، معمولاً دل‌مشغولی‌های عاطفی‌شان را کمتر بر زبان می‌آورند و اغلب، هر دو احساسات خود را در سینه پنهان می‌کنند تا با هم منطقی‌تر رفتار کنند. امّا وای بر روزی که پدری در برابر پسرِ ارشدش احساساتی شود و ناگهان، بی‌واسطه، حرف‌های دلش را به او بگوید...

امشب قسمت نشد برم روضه برای منم دعا کنید تو جلسه ها