📍نظم محیط؛ راهکاری برای بازیابی کنترل از دست رفته #هفته‌نامه‌روانشناختی #سلامت‌روان #فرسودگی 🆔https://eitaa.com/Psychology_ASMU 🆔https://eitaa.com/EC_ASMU

ما در این روزهای پُرغبار ، تلاش کردیم باشیم. در دلتنگ‌ترین لحظاتِ ذهن‌های خسته ، سعی کردیم یاد بدهیم که ترس را می‌شود آرام آرام از خود جدا کرد، که کابوس را می‌شود با کسی تقسیم کرد تا سبک‌تر شد. 🕊️ و از این به بعد، بیشتر خواهیم ماند. نه برای شعار، بلکه برای ساختن کوچه‌هایی از امنیت در درون ذهن‌ها . 🌱 باز هم خواهیم ماند با همان دفترچه و قلم و ایمانِ کوچکمان به التیامِ یک جامعه . می‌خواهیم به هر کسی که فکر می‌کند تنهایی‌اش دیگر گنجایش هیچ غمی را ندارد، بگوییم: ما هستیم . 🫂 امروز، روز ما نیست. روز یادآوری این حقیقت است که در سخت‌ترینِ روزگاران، باز هم می‌شود برای سبک کردن دلی، قدمی برداشت و ما برمی‌داریم.✨ 🗓️ امروز، روز روانشناس ، فقط یک مناسبت در تقویم نیست. برای ما یادآور این حقیقت است که هنوز نفس داریم، هنوز می‌شود کاری کرد. و ما انجام خواهیم داد . ۹ اردیبهشت، روز روانشناس گرامی باد 🌹🧠 🆔https://eitaa.com/Psychology_ASMU

#هفته‌نامه‌روانشناختی #استرس #معرفی‌کتاب 🆔https://eitaa.com/Psychology_ASMU 🆔https://eitaa.com/EC_ASMU

📚 کتاب روی خوش استرس 🔸️این کتاب از Kelly McGonigal یک نگاه متفاوت به استرس ارائه می‌دهد: استرس همیشه دشمن نیست؛ بلکه می‌تواند به نفع ما عمل کند—اگر طرز فکرمان را تغییر دهیم. پیام اصلی کتاب این است که بدن ما هنگام استرس، صرفاً دچار اختلال نمی‌شود، بلکه در حال آماده‌سازی برای عملکرد بهتر است. افزایش ضربان قلب، تمرکز بیشتر و برانگیختگی ذهنی، همه می‌توانند به ما کمک کنند تا در موقعیت‌های مهم بهتر عمل کنیم. اما اگر این واکنش‌ها را خطرناک یا مخرب تفسیر کنیم، همان استرس تبدیل به اضطراب و فرسودگی می‌شود. در این کتاب یاد می‌گیری به‌جای فرار از استرس، آن را بپذیری و حتی از آن استفاده کنی. تغییر زاویه دید، دیدن استرس به‌عنوان نشانه اهمیت موضوعات زندگی، و حفظ ارتباط با دیگران در شرایط فشار، از مهم‌ترین راهکارهایی هستند که کمک می‌کنند استرس به‌جای آسیب، به رشد و عملکرد بهتر منجر شود. 📌 جمع‌بندی: مشکل اصلی استرس نیست؛ برداشتی است که از آن داریم. وقتی نگاهت را عوض کنی، استرس هم کارکردش را برایت عوض می‌کند. 🧠✨ #هفته‌نامه‌روانشناختی #استرس #معرفی‌کتاب 🆔https://eitaa.com/Psychology_ASMU 🆔https://eitaa.com/EC_ASMU

سرو ابرکوه در یزد با قدمت حدود ۵۵۰۰ سال #هفته‌نامه‌روانشناختی #جنگ‌نوشت 🆔https://eitaa.com/Psychology_ASMU 🆔https://eitaa.com/EC_ASMU

زندگی به مثابه سرو🌲 ما این روزها در حال زیستن فراتر از ظرفیت روانی‌مان هستیم. لحظه‌ای که آدم می‌ایستد و نمی‌داند دقیقا چه چیزی تغییر کرده، اما مطمئن است دیگر شبیه قبل نیست. واقعیت از ظرف واژه‌ها بزرگ‌تر شده؛ هر جمله‌ای که می‌نویسیم، فقط بخشی از آن را حمل می‌کند. در چنین وضعیتی، جهان در جایی ایستاده که نه می‌شود آن را توضیح داد، نه می‌شود از آن فاصله گرفت. حتی کارهای ساده گاهی بی‌جا به نظر می‌رسند، اما در همین نقطه، زندگی روزمره شکل دیگری پیدا می‌کند. ادامه دادن دیگر فقط ادامه نیست؛ تبدیل می‌شود به نوعی پایبندی به ریتمی که اگر رها شود، بازگرداندنش ساده نیست. هرکسی به شکلی این مسیر را پیش می‌برد: با یاد گرفتن، با دیدن، با خواندن، با راه رفتن، با معاشرت. این‌ها بیش از هر زمان دیگری به نگه‌داشتن پیوند با زندگی کمک می‌کنند. در فرهنگ ما، «سرو» فقط یک درخت نیست. در حافظه‌ی این سرزمین، سرو به نشانه‌ای از ماندن تبدیل شده؛ حضوری که بی‌صدا ایستاده، خم می‌شود اما نمی‌شکند. از نقش‌های کهن تا شعر و زبان روزمره، سرو به‌عنوان شکلی از ایستادن در ذهن جمعی ما ثبت شده است. سرو می‌تواند ظرفی شود برای آنچه در ما می‌گذرد؛ حضوری که ایستادن را نشان می‌دهد، بی‌آنکه انکار کند که باد هم هست. در چنین وضعیتی، ماندنِ ما فقط به خودمان مربوط نیست. این پیوندی که با زندگی نگه می‌داریم، به ایران نیز گره خورده. باقی ماندنِ ما، امتداد همان ماندنی‌ست که نامش ایران است. سرو یادآور این است که ماندن هنوز ممکن است؛ حتی وقتی دلیل روشنی برایش وجود ندارد.✨ اینجا همان نقطه‌ای است که خم شدن و شکستن را محترم می‌شماریم؛ گاهی خمیده، گاهی شکسته، اما ادامه می‌دهیم. همچون سرو خم می‌شویم، می‌ایستیم و ادامه می‌دهیم. سرو بمانیم.🌱 #هفته‌نامه‌روانشناختی #جنگ‌نوشت 🆔https://eitaa.com/Psychology_ASMU 🆔https://eitaa.com/EC_ASMU

📍 وقتی بدن خاموش می‌شود (روایتی ساده از فرسودگی روان در روزهای بحران) #هفته‌نامه‌روانشناختی #فرسودگی 🆔https://eitaa.com/Psychology_ASMU 🆔https://eitaa.com/EC_ASMU

📍 وقتی بدن خاموش می‌شود (روایتی ساده از فرسودگی روان در روزهای بحران) 🔻 گاهی مسئله، ترس نیست. نه ترس از مرگ، نه ترس از صدا، نه حتی ترس از فردا. مسئله از جایی شروع می‌شود که بدن دیگر به موقعیتِ خطر هم واکنش نشان نمی‌دهد؛ انگار یک‌باره همه‌چیز در درون خاموش می‌شود. ذهن هنوز کار می‌کند، تحلیل می‌کند، خبرها را دنبال می‌کند، اما بدن دیگر همراه نیست. نه برای فرار آماده است، نه برای مقاومت؛ فقط سنگین می‌شود و می‌خواهد متوقف بماند. ▪️ در این وضعیت، انسان به جایی می‌رسد که نه کاملاً در زندگی حضور دارد و نه واقعاً از آن جدا شده است. یک حالت معلق و فرساینده شکل می‌گیرد؛ شبیه گیر افتادن در میانه راه. نه میل به ادامه روشن است، نه توانِ پایان دادن. این وضعیت بیشتر از آنکه یک تصمیم باشد، یک فرسودگی است؛ فرسودگی‌ای که آرام‌آرام امکان حرکت را از درون می‌گیرد. ▪️ تجربه روزهای بحران نشان می‌دهد که رنج همیشه خودش را در قالب ترس نشان نمی‌دهد. گاهی شکل آن، چیزی شبیه خستگی عمیق و مزمن است؛ خستگی‌ای که با خواب بهتر نمی‌شود و با فاصله گرفتن از خبرها هم از بین نمی‌رود. این خستگی، فقط جسم را درگیر نمی‌کند؛ انگار زندگی، در یک سطحی از درون، بی‌وزن و بی‌جهت می‌شود. ▪️ در چنین شرایطی، نشانه‌های مهم همیشه آشکار و پر سر و صدا نیستند. گاهی خطرناک‌ترین علامت‌ها بسیار ساده‌اند: طولانی خیره ماندن به یک نقطه، عقب انداختن کارهای کوچک، یا سکوت‌هایی که بی‌دلیل ادامه پیدا می‌کنند. این‌ها نشانه ضعف یا بی‌انضباطی نیستند؛ بلکه شکل‌هایی از یک ذهن و بدنِ خسته‌اند که دیگر توان پاسخ سریع ندارند. ▪️ شاید درک این نکته مهم باشد که انسان در بعضی دوره‌ها نه می‌جنگد و نه فرار می‌کند؛ فقط کم‌جان می‌شود. و در این وضعیت، بازگشت با فشار و توصیه و انگیزه‌های ناگهانی اتفاق نمی‌افتد. بازگشت اگر ممکن باشد، آهسته است و از چیزهای کوچک شروع می‌شود: لمس بدن، نفس کشیدن آگاهانه، یک لیوان آب، یا یک گفت‌وگوی کوتاه. گاهی همین جزئیات ساده، نخستین نشانه‌های بازگشت‌اند؛ لحظه‌هایی که بدن دوباره به یاد می‌آورد هنوز در جهان حضور دارد، حتی اگر میلش کم شده باشد. #هفته‌نامه‌روانشناختی #فرسودگی 🆔https://eitaa.com/Psychology_ASMU 🆔https://eitaa.com/EC_ASMU

🎂 زادروز زیگموند فروید، پدر روانکاوی، گرامی باد. مردی که به ما آموخت همیشه در حالِ شدن هستیم، نه بودنِ مطلق. او راهی به سوی ناخودآگاه گشود؛ قلمرویی از خاطراتِ سرکوب‌شده، رؤیاهای رمزآلود و غرایزِ خاموش. شاید امروز همه با نظریاتش موافق نباشیم، اما بی‌تردید همگی مدیون جرئت او برای پرسیدن بزرگ‌ترین پرسش‌ها درباره «خودِ» خودمان هستیم. فروید به تنهایی یک انقلاب ایجاد کرد. روانشناسی قبل از او «علمِ آنچه می‌توانیم ببینیم» بود؛ بعد از او شد «کاوش در آنچه نمی‌بینیم اما همواره حضور دارد». شاید نظریه‌های خاصش منسوخ شده باشند، اما سوال‌هایی که طرح کرد – «ما از خودمان چه چیزی را پنهان می‌کنیم؟ چرا آن‌قدر که فکر می‌کنیم مالک افکارمان نیستیم؟» – هنوز بی‌پاسخ و معتبرند. #هفته‌نامه‌روانشناختی #بزرگان‌ِروانشناسی 🆔https://eitaa.com/Psychology_ASMU 🆔https://eitaa.com/EC_ASMU