روایت صادق؛ روایت های قدرت بیان صداقت، در هر امری نشان از روحیه وفاداری است؛ نشان از توجه به تعهدات طرفینی است؛ اما باید توجه داشت روایت صادق همیشه به معنای عالمانه سخن گفتن نیست؛ و حکایت از عالمانه اندیشیدن ندارد؛ چه بسا در بیان صداقت مطلبی، پیامی که انتقال داده می شود نشان از ضعف، یاس ، نتوانستن، نخواستن، نشدن و عقب افتادگی داشته باشد؛ چه بسا فردی صادقانه ضعف های یک ملت و یک حرکتی را روایت کند؛ ولی این صداقت باعث خسارت و صدماتی شود که جبران کردن آن غیر ممکن یا زمان بر و یا با هزینه بالایی را داشته باشد. از طرفی این گونه روایت شعف و حیات دوباره دشمن و دوستداران دشمن می شود؛ این نوع روایت صادق هرچند صادقانه است ولی مورد تائید و صلاح دید یک جامعه و تشکیلات نمی باشد. صادقانه سخن گفتن باید همراه با عالمانه و حکیمانه باشد؛ صداقت را باید با پشتوانه قدرت همراه کرد؛ با پشتوانه شرافت و اقتدار ضمیمه کرد. به فرموده امام قائد«ضعف و نقص و کمبود، نیازمند روایت و برجسته‌سازی نیست؛ بلکه نیازمند برنامه‌ریزی و اقدام برای رفع و حلِّ مشکل است. گاه بیان صادقانه ضعف‌های خود در وقتی که دشمن به روحیّه نیاز دارد، کمک بزرگی به او است و ای بسا دلهای دوستان و همراهان را دچار نگرانی نموده و ایشان را سرگردان و متحیّر سازد.» در این بیان راهبرد اصلی برای مواجه با ضعف ها باید به دو مولفه « برنامه ریزی و اقدام در رفع مشکل» توجه کرد؛ و در نقطه مقابل ضعف ها، باید برجسته سازی در زمینه نقاط مثبت باشد ؛ نه نقاط منفی؛ چنانچه این نوع برجسته سازی هم در نگاه امام شهید به وفور می توان پیدا کرد، و هم در نگاه امام قائد و بعنوان یک فرهنگ قرانی می باشد. ایشان می فرمایند «قوّت و قدرت و نقاط مثبت به‌موجب آموزه‌ی قرآنیِ «و امّا بِنِعمَة ربِّکَ فَحَدِّث» نیازمند روایت و برجسته‌سازی است. » زمینه سازی قدرت و اعلام موضع قدرت از نمونه های برجسته سازی ها در فرهنگ قرآنی می باشند. زمینه سازی قدرت گاهی این برجسته سازی با فراهم کردن زمینه های قدرت است مانند «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ...» اعلام موضع قدرت گاهی برجسته سازی به اعلام موضع قدرت است مانند آن دسته از آیاتی است که خطاب به مسلمین و مومنین این پیام را دارد که موضع قدرت فقط اسباب مادی و تجهیزات نظامی نیستند بلکه ایمان و باور شما ، تواصی به حق و تواصی به صبر موجب قدرت و غلبه بر دشمنان و ایجاد ترس علیه آنها است. آیاتی چون «وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا»؛«وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ»؛«كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ» بیان گر موضوع قدرت است و اینها باید صادقانه و عالمانه برجسته سازی و روایت گری بشوند. انسجام اجتماعی ؛ مهم ترین مولفه قدرت اگر از زاویه دیگری به برجسته سازی قدرت در نگاه امام شهید و امام حاضر دقت شود مسئله انسجام اجتماعی است؛ به گونه ای که تاب آوری دشمن را در برابر این راهبر زمین گیر میکند؛ ملت مبعوث شده ای که بعد از شهادت امام خامنه ای علم و فکر ولایت را رها نکرده اند؛ این نشان از انسجام اجتماعی ملت مبعوث شده است؛ رعایت این وحدت و مراقبت انسجام اجتماعی لازم است و به تعبیر امام حاضر « بنده قاطعانه اعلام میکنم که ارتکاب هر آنچه به‌ضرر انسجام اجتماعی باشد، ممنوع است.» زیرا اضمحلال انسجام اجتماعی یعنی از دست دادن قدرت؛ با این وجود روایت‌های صادق باید در زمینه روایتهای قدرت باشد. #تقدیر #قلمدان https://eitaa.com/Qalamdan/122

اعتراف روح الله زم روی کار آمدن مدیران کار نابلد و ناکارآمد و لیبرال، بزرگترین ضربه برای نابودی جمهوری اسلامی ایران #قلمدان #تقدیر https://eitaa.com/Qalamdan/123

تو باید عادت کنی برای نوشتن آنچه را که میخواهی بنویسی نه هر آن چه را که میبینی. چون نوشتن سرمایه ذهن تو است. گوهری که هر دانه اش، کمیاب. کلمات و جملات، اندیشه تو را به نشانه می گیرد. باید مراقب باشی این گوهر را در کجا مصرف میکنی.

چراغ قرمز همه چیز برای تو قرمز است. هر دفعه تصمیم جدید. هر روز تعریف یک کار جدید. هر روز جلسه پشت جلسه. اما همه کارها، پرونده های باز، ایده ها،و تصمیم ها، در یک ترافیک سنگین پشت سر هم انباشته شده اند. چون هنوز چراغ رنگش قرمز است. و حرکتی برای تغییر رنگ چراغ وجود ندارد. نشانه ای که بتوانی از دل آن تغییر رنگش را پیدا کنی، نمیابی. این چراغ قرمز ظاهرش بی صداست. اما حقیقتش مملو از انواع صداهای خسته کننده است. صداهایی که هر وقت می شنوی فقط یاد ترافیک پشت چراغ قرمز می افتی. چراغی که اصلا برای سبز شدندش نمیخواد قدمی بردارد. چون توان سبز شدنش را از دست داده است. شاید منتظر یک جرقه ای است. تا حرکت از نو را شروع کند. اشتباه فکر نکن، تصمیم دیگری را اضافه نکن. باید انتخابهایت را اصلاح کنی. تا از دل ترافیک پشت چراغ قرمز نجات پیدا کنی. با بوق زدن، گاز دادن، نهیب زدن به جلویی، گیر دادن به بغل دستی های خود کاری پیش نمی رود جز بهم ریختگی، آشفتگی، احساس دیر رسیدن، جا ماندن از بقیه و شاید هر گز نرسیدن. قرمزی چراغ برای توقف همیشگی نیست. جایی است که تو را یک بار هم که شده از سرعت بی رویه، بدون هدف، بدون نشانه و خطرات احتمالی نجات بدهد. تصمیم های زندگی نباید، چراغ قرمز برای زندگی تو باشند. #قلمدان #تقدیر https://eitaa.com/Qalamdan/125

روایت اربعین 🔟 پرده دهم قسمت اول 🔻 برای آن که بتوانی خودت را محک بزنی، بهترین راه انتخاب های خودت می باشد. هر آن چه را که انتخاب میکنی نشانه ی تفکر، اعتقاد، و تعلق های تو می باشد. هیچ انتخابی بدون اینکه بخواهی رقم نمی‌خورد. هر چند گاهی در انتخاب نهایی نقش نداشته باشی، ولی نقشهای قبلی را، زمینه های رسیدن انتخاب نهایی را، خودت فراهم کرده ای. چون نتیجه هر کدام از انتخاب ها معلول خواسته های قبلیمان هستند. از اینها که بگذریم، با خودم فکر میکردم الان بعد از خستگی یک روز پیاده روی، پیشنهاد چه چیزی باید بدیم، توقف کوتاه، حرکت، استراحت تا صبح.... اما کجا؟ گوشی را در دستانم بی اختیار میچرخاندم، از این دست به آن دست، صفحه به صفحه ی گوشی را ورق میزدم، مخاطبین را نگاه میکردم. یهویی یاد خاطرات سال قبل مسجد کوفه افتادم. خاطراتش را مرور میکردم، ما تا اینجا آمدیم بعدش چه کار کردیم، کجا استراحت کردیم و... یاد دوست اهوازی افتادم، اتفاقا سال قبل هم، با آقا مسعود دونفری در همین مسجد کوفه با او آشنا شدیم. با خودم گفتم حالا توکل بخدا به همسفرامون پیشنهاد میدیم شاید جور شد. اولش که مطرح کردم احساسم این بود که شاید برای خانواده آقا مسعود سخت باشه. ولی خوب پیشنهاد دادم، خیلی مخالفت سر سختانه ای رقم نخورد. یه شماره ای از دوست اهوازی آقا امید داشتم. تماس گرفتم. ساعت 11 و نیم شب. با تعجب دیدم سریع جواب دادن. البته بگم ارتباط از طریق یکی از شبکه های مجازی بود چون تماس با سیم کارت ایرانی نمیشد مگر این‌که رومینگ و ا زاین سیستم ها باشه. «تماس که گرفتم، گفتم آقای امیدی، گفتن نه اشتباه گرفتی، من امیدی نیستم. پشت تلفن یخ زدم. تو دلم گفتم عجب من اسمش اشتباه گفتم، شماره اشتباه ذخیره شده... چه قدر بد ضایع شدیم... موندم قطع کنم یا نه، خودش گفت با کی کار داری کجایید شما» انگار همان دستان پدرانه مولا، هنوز همراهی با محبت خودش را از ما جدا نکرده بود. از پشت تلفن گفت امید هستم احتمالاً اشتباه ذخیره کردید. آقا امید استقبال گرمی کرد و ما هم جواب رد نزدیم. قرار گذاشتیم که تا دقایقی بعد، کنار درب ورودی یکی از مسیرهای منتهی به بازار مسجد کوفه بایستیم. و ایشان بدنبال ما بیاین. گفتیم خوب خدا رو شکر استراحت می‌کنیم و بعد صبح زود ادامه میدیم. سر قرارمون رفتیم. مقداری از مسیری که توقف کرده بودیم دور بود. چند دقیقه منتظر نشستیم تا آقا امید بیاد. خبری نشد، گفتم نکنه اشتباه اومدیم. حالا چند بار زنگ زدیم ولی جواب نداد. دیدم باز خبری نشد. همین طور داشتم اطراف نگاه میکردم، دیدم ایشان دارند دنبال می‌چرخند. البته قیافه اش از سال قبل تا امسال تغییرات کرده بود. یکمی اولش شک کردم ولی دقت که کردم دیدم خودش. عکسی که از سال قبل داشتم، نگاه کردم و تطبیق دادم مطمئن شدم. با خوشحالی رفتم جلو و صداش کردم. بنده خدا میگفت چند باری رد شدم ولی پيداتون نکرده بودم. با صاحب مبیت، ببخشید صابح منزل اومده بود دنبال زائران. فقط ما نبودیم، یه تعداد خانم های دیگه ای از زائران ایرانی هم همراهشون بودند. دو تا ماشین سوار شدیم. راننده خیلی با احترام و عزت ما رو تا ماشین خودش همراهی کرد. اسم ماشینش نمیدونم چی بود ولی از شاسی بلندها بود. ماشین رنگ جیگری. شیشیه های دودی، کولر خنک، صندلی ها نرم. ✍ ادامه دارد... #تقدیر #قلمدان #روز_نوشت #روایت_اربعین https://eitaa.com/Qalamdan/103