آدم وقتي تنهایي از پس یة سري اتفاقات بر میآد ، دیگه بعدش برٱش مهم نیست کي پیشش میمؤنه و کي از کنارش میره .
نیاز دارمیة چند وقت دیاکتیو کنم ، از مجازي ، واقعیت ، آدمها ، وظایف ، درسهام ، دغدغههام ، کلا از هر جایي که وجود دآرم .