🎥سناتور آمریکایی: حمله به ونزوئلا سه دلیل داشت: «نفت، نفت، نفت» در کنفرانس خبری، رئیس جمهور ۱۹ بار از کلمه "نفت" استفاده کرد و هرگز از دموکراسی یا آزادی یا حقوق بشر نامی نبرد. هدف ترامپ ثروتمندتر کردن دوستان میلیاردش است. در مورد ایران دو دلیل وجود دارد: «نفت و اسرائیل» 🔴 #بیداری_ملت 👇 @bidariymelat

‌آیا جنگ خواهد شد؟ این پرسش را باید با منطق عریان قدرت پاسخ داد. در سیاست جهانی، نیت‌ها اهمیت ثانویه دارند؛ آنچه تعیین‌کننده است، نسبت هدف با ابزار و هزینه است. اگر هدف، صرفاً مهار یا تغییر رفتار جزئی بود، فشار سیاسی و تهدید نظامی کفایت می‌کرد؛ اما وقتی هدف، تغییر رفتار بنیادی یا تغییر یک نظام سیاسی است، تاریخ نشان می‌دهد مسیرها محدود و بی‌رحمانه‌اند. تحریم، محاصره اقتصادی، عملیات روانی، حذف نخبگان سیاسی-نظامی و بمباران راهبردی، همه مقدمه‌اند؛ هیچ‌کدام به‌تنهایی پایان‌بخش نیستند. نظام سیاسی را نمی‌توان از آسمان سرنگون کرد. بمب می‌تواند پل را ویران کند، نیروگاه را از کار بیندازد، شهر را زخمی کند، اما قدرت سیاسی را بدون تصرف زمین نمی‌توان جابه‌جا کرد. نیروی زمینی، عنصر تعیین‌کننده هر جنگی است که هدفش تغییر نظام سیاسی باشد. از همین روست که سیاست تحریم، با همه خشونت پنهانش، در تاریخ به ندرت به تغییر نظام انجامیده است. تحریم می‌فرساید، خسته می‌کند، هزینه می‌سازد، اما الزاماً نمی‌شکند. جامعه یاد می‌گیرد با فشار زندگی کند و دولت یاد می‌گیرد با فشار کار کند. آنچه تحریم را خطرناک می‌کند، نه قدرت اقتصادی آن، بلکه امیدی است که به شکاف اجتماعی می‌بندد. شرط موفقیت تحریم، فروپاشی پیوند مردم و حاکمیت است؛ و این شرط، نه خودکار محقق می‌شود و نه تضمین‌پذیر است، به‌ویژه در جهانی که دیگر تک‌قطبی نیست. تغییر نظم بین‌الملل، تحریم را از یک ابزار قاطع به ابزاری پرهزینه و کم‌اثر تبدیل کرده است. وقتی قدرت‌های بزرگ حاضر نیستند در یک اجماع واقعی علیه ایران بایستند، فشار اقتصادی به سقف اثرگذاری خود می‌رسد و همان‌جا متوقف می‌شود. تجربه عملیات‌های نظامی محدود و سیاست‌های موسوم به «قطع سر» (Decapitation) نیز همین را می‌گوید. ضربه زدن به فرماندهی، ایجاد شوک امنیتی، یا بمباران راهبردی، می‌تواند صحنه را متلاطم کند، اما نمی‌تواند نظام سیاسی را جایگزین کند. این اقدامات، بیشتر برای مدیریت بحران و ارسال پیام‌اند تا تحقق هدف نهایی. اگر این ابزارها کارساز بودند، قرن بیستم و بیست‌ویکم باید پر از نظام‌هایی می‌بود که با حمله هوایی تغییر کرده‌اند؛ حال آنکه تاریخ، روایت دیگری دارد. پس اگر هدف واقعی، تغییر نظام سیاسی ایران باشد، تنها مسیر مؤثر، جنگی تمام‌عیار است که نیروی زمینی در آن تعیین‌کننده باشد؛ و دقیقاً همین‌جاست که معادله به بن‌بست می‌رسد. ایران، نه از نظر جغرافیا، نه جمعیت، نه عمق راهبردی و نه پیامدهای منطقه‌ای، قابل قیاس با اهدافی نیست که پیش‌تر با نیروی زمینی مورد تهاجم قرار گرفته‌اند. ورود نیروی زمینی به ایران، یعنی جنگی طولانی، پرهزینه، غیرقابل پیش‌بینی و با تبعات منطقه‌ای و جهانی. چنین جنگی، نه تنها تضمین پیروزی ندارد، بلکه تضمین فرسایش مهاجم را دارد. آمریکا این واقعیت را می‌داند و به همین دلیل، از گزینه‌ای که پایانش معلوم نیست، پرهیز می‌کند. در چنین وضعی، راهبرد جایگزین روشن می‌شود: اگر زمین از بیرون قابل تصرف نیست، باید قدرت تصرف از درون ساخته شود. امید اصلی، نه به لشکر خارجی، بلکه به نیروی زمینی‌ای است که در داخل شکل بگیرد؛ نیرویی که از نارضایتی اقتصادی، نابرابری و فرسایش اعتماد اجتماعی تغذیه کند. فشار معیشتی، به‌عنوان مؤثرترین ابزار، به کار گرفته می‌شود تا شکاف اجتماعی تعمیق شود و پیوند دولت و جامعه تضعیف گردد. در کنار آن، تلاش می‌شود تصویری از یک آلترناتیو سیاسی تطهیر و تبلیغ شود تا اگر شکاف به نقطه بحران رسید، خلأ قدرت بی‌پاسخ نماند. با این همه، جز پروژه ناراضی‌سازی از مسیر معیشت‌سوزی و نابرابری‌سازی، سایر اجزای این راهبرد توفیق جدی نیافته‌اند. از این منظر، پاسخ به پرسش احتمال جنگ روشن‌تر می‌شود. جنگ تعیین‌کننده‌ای که هدفش تغییر نظام سیاسی باشد، به دلیل فقدان ابزار اصلی‌اش، یعنی نیروی زمینی بیرونی، بعید است. اما این به معنای پایان تهدید نیست. برخوردهای محدود، عملیات‌های نقطه‌ای، جنگ سایبری، فشار امنیتی و تنش‌های کنترل‌شده، همچنان محتمل‌اند، زیرا این‌ها ابزارهایی‌اند که بدون ورود به باتلاق زمین، هزینه ایجاد می‌کنند. در نهایت، میدان اصلی این تقابل، نه آسمان است و نه مرزها؛ اقتصاد و سیاست داخلی است. اگر هدف طرف مقابل، ساختن نیروی زمینی از دل نارضایتی است، خنثی‌سازی آن نیز فقط از همین مسیر ممکن است. یک گام تا عبور از این مرحله باقی مانده و آن، بیرون راندن سفیران آمریکا از اقتصاد، کنار گذاشتن سیاست‌هایی که نابرابری می‌سازند و جامعه را می‌سوزانند، و بازگشت صریح و بی‌تعارف به قانون اساسی است. هرچه این پیوند ترمیم شود، جنگ بزرگ ناممکن‌تر می‌شود و تهدید بیرونی، ناچار به عقب‌نشینی از هدف نهایی خود خواهد شد. @syjebraily اندیشکده حذف بهره بانکی https://eitaa.com/AndishHBB110

🟥 موسوی، کروبی و تاج‌زاده در مسیر رجوی عبدالرضا داوری هر انتقادی به جمهوری اسلامی، در جای خود، معتبر و قابل بحث است. اما امروز مسئله اصلی ایران، رقابت جناحی یا نقد درون‌سیستمی نیست. امروز دونالد ترامپ برای حقوق ملت ایران، یا برای دموکراسی، و آزادی لشکرکشی نکرده است. لشکرکشی ترامپ برای بازتولید سیادت آمریکا بر ایران است.ترامپ می‌خواهد ایران را به مناسبات پیش از ۱۳۵۷ بازگرداند؛ به وضعیتی که در آن، تصمیم نهایی نه در تهران، بلکه در واشنگتن گرفته می‌شد. مسئله، یک اختلاف سیاسی روزمره نیست؛ این صحنه، صحنه‌ی مواجهه تاریخی تمدن غرب با تمدن ایرانی است. همان مواجهه‌ای که روزی با اسکندر مقدونی آغاز شد و امروز در قامت ترامپ بازتولید شده است.در چنین وضعیتی، ایستادن در برابر ترامپ، یک انتخاب جناحی یا ایدئولوژیک نیست؛ یک ضرورت تاریخی و ملی است. در این نقطه، حتی منتقدان جمهوری اسلامی نیز باید محکم کنار جمهوری اسلامی و رهبری آن بایستند. نه به‌دلیل بی‌خطا بودن حکومت، بلکه به‌دلیل تشخیص درست تضاد اصلی.تضاد با جمهوری اسلامی، در شرایط عادی می‌تواند تضادی اصلی یا عمده باشد؛ اما در برابر تضاد با ترامپ و پروژه سلطه آمریکا، این تضاد به یک تضاد فرعی تبدیل می‌شود. ناتوانی در تشخیص این اولویت، خطایی استراتژیک و تاریخی است.کسی که در آستانه تجاوز نظامی آمریکا، تضاد اصلی را با آیت‌الله خامنه‌ای تعریف می‌کند و حملات خود را علیه ایشان و جمهوری اسلامی متمرکز میسازد، و یا به حمله نظامی آمریکا امیدوار است، عملا کنار ترامپ می‌ایستد و تفاوت ماهوی با مسعود رجوی ندارد؛ همان‌گونه که رجوی هم تضاد اصلی را با امام خمینی تعریف کرد و برای مقابله با امام خمینی، به صدام حسین دل بست و به ارتش بعث پناه برد. تغییر نام‌ها، ماهیت رفتارها را عوض نمی‌کند.در همین چارچوب، کسانی چون میرحسین موسوی، سیدمصطفی تاج‌زاده و مهدی کروبی، اگر در شرایط لشکرکشی ترامپ، تضاد اصلی را با آیت‌الله خامنه‌ای تعریف میکنند و تجاوز خارجی را به حاشیه میبرند، از نظر منطق تاریخی، تفاوتی با همان الگوی مسعود رجوی ندارند. مسئله، نام‌ها نیست؛ جای ایستادن در لحظه‌ی خطر است.امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام می‌فرماید:«في تَقلُّبِ الأحْوالِ عُلِمَ جواهِرُ الرِّجالِ، و الأيّامُ تُوضِحُ لكَ السَّرائرَ الكامِنَةَ»در دگرگونی احوال است که گوهر مردان شناخته می‌شود و روزگار، نیت‌های پنهان را آشکار می‌کند.تاریخ، دقیقاً در همین لحظات قضاوت می‌کند. لطفا فقط دوستانی که با فعالیتما آشنا هستن بخونن دوستان این پدر نیازمند متاسفانه چند ماهی گرفتار زخم پای دیابتی هستشو در حال دوا و درمانهاز دار دنیا کلا فقط یک دختر داره که اون بنده خدا هم بیماری خفیف اعصاب و روان داره کل درآمدشون مستمری دوسه میلیونی کمیته امدادهادامه مطلب 👇 عبدالرضا داوری اندیشکده حذف بهره بانکی https://eitaa.com/AndishHBB110

‌سردار عزیز، برادر ارجمند، یادگار شهدا، توصیه شده علما، جناب آقای دکتر قالیباف رئیس محترم مجلس شورای اسلامی فرموده‌اند کالاهایی که به ارز ترجیحی ارتباطی ندارند، نباید گران شوند. از محضر ایشان تمنا داریم عنایت کرده اگر صلاح می‌دانند به این نکات توجه فرمایند؛ ۱- صرفا ارز ترجیحی افزایش نیافته و نرخ ارز رسمی کشور (نیمای سابق و مرکز مبادله فعلی) ظرف یک سال از ۴۰ هزار تومان به ۱۳۰ هزار تومان افزایش یافته است). ۲- در اقتصاد دلاری شده ایران، هیچ کالایی نیست که به ارز مرتبط نباشد؛ به جز حقوق و دستمزد کارگر و کارمند که ریالی تعیین می‌شود. ۳- حضرتعالی نمی‌توانید از بسته «اقتصاد آزاد»، صرفا «نرخ ارز آزاد» را انتخاب بفرمائید و به باقی اقتصاد «دستور بدهید» که آزادی در تعیین قیمت‌ها را کنار بگذارند و از دستورات شما تبعیت کنند. ۴- کلیه مواد اولیه ایرانی با فرمول «قیمت جهانی×نرخ ارز» برای فروش به داخل تعیین می‌شود. با بالا رفتن نرخ ارز، این مواد اولیه نیز گران می‌شود. سیاست «جهانی‌سازی و آزادسازی قیمت‌ها در ابتدای زنجیره» و «قیمت‌گذاری دستوری در انتهای زنجیره»، جنگ با تولیدکنندگان و یاری خام‌فروشان است. ۵- اقتصاد ایران بالای ۱۰۰ میلیارد دلار خرید ارزی از داخل و خارج دارد. حضرتعالی به اتفاق دولت وفاق با پروژه مضحک «کالابرگ یک میلیون تومانی» صرفا افزایش قیمت ۸ میلیارد دلار از این ۱۰۰ میلیارد دلار را جبران کرده‌اید. کالاهایی به ارزش بالغ بر ۹۰ میلیارد دلار، سال گذشته با دلار ۴۰ هزار تومان به دست مردم می‌رسید و امروز با دلار ۱۳۰ هزار تومان. کالابرگ این ۹۰ میلیارد دلار را چرا نمی‌دهید؟ ۶- اگر صلاح می‌دانید، اندر ارتباط میان نسخه‌های اقتصادی آمریکا در نظام کارشناسی، مهره‌های تربیت‌شده آمریکا در نظام مدیریتی، عوامل اغتشاشگر آمریکا در میدان و تهدید نظامی آمریکا دقایقی تامل بفرمائید. ۷- در قضیه سیسمونی و باقی حواشی زندگی شخصی و خانوادگی حضرتعالی که توسط سایبری‌هایی که از قضا در سیاست‌های اقتصادی همسو با شما هستند، اینجانب نه تنها علیه شما موضعی نگرفتم، بلکه نظر مشورتی هم برای خواباندن غائله به حضرتعالی دادم(که البته مسیر دیگری را رفتید). برخلاف کسانی که دعوایشان با شما بر سر قدرت است و هیچ تفاوتی با شما در نحوه استفاده از قدرت ندارند و مسائل شخصی را دستاویز به زیر کشیدن شما از کرسی قدرت می‌کنند، ما هیچ مشکل شخصی با شما نداریم. قدرت هم الی الابد ازآن شما. از این مسیر غلطی که در پیش گرفته‌اید و نتایج آن هم پیش چشم شماست، عبرت بگیرید و برگردید، ما تعهد می‌دهیم برای باقی ماندن شما در کرسی فعلی و تصرف کرسی‌های بعدی کمک کنیم و خودمان هم به زندگی شخصی و علمی‌مان برسیم. والسلام! @syjebraily اندیشکده حذف بهره بانکی https://eitaa.com/AndishHBB110

🔴 گزارش از آغاز مانور پدافندی در برخی از استان ها حکایت دارد. 🇮🇷 @HERO313M بزن رو 💬

خبرگزاری اسرائیلی هاآرتص: گزینه نظامی علیه ایران #کنسل شد و پخش شدن اطلاعات جدید درمورد پرونده اپستین به همین دلیل است 🇮🇷 @HERO313M بزن رو 💬

فرماندهی مرکزی امریکا سنتکام بیانیه‌ای منتشر کرده و از ایران خواسته است تا تمرینات دریایی ایمن و حرفه‌ای ، که قرار است روز یکشنبه آغاز شود ، انجام دهد 🇮🇷 @HERO313M بزن رو 💬

یک مقام ارشد نظامی به العربیه : هر شلیکی به سمت ناوگان چین و روسیه و ایران در رزمایش آینده جنگ جهانی را آغاز خواهد کرد. 🇮🇷 @HERO313M بزن رو 💬

یک جاسوس ایرانی که برای موساد کار می‌کند ازپشت‌پرده‌های شب حمله اسرائیل به ایران پرده برمی‌دارد و توضیح می‌دهد که چگونه هسته‌های جاسوسی اسرائیل توانستند سکوهای موشک‌های بالستیکِ هدف‌گرفته به‌سوی اسرائیل را از کار بیندازند؟! زیر نویس:علــــی واعظــــی🍃 🇮🇷 @HERO313M