زیبـٰاتریـن ویـژگی تـو ایـن بـود ، کـه مـرا
یـٰاد هیـچ کـس نمـی انـداختـی ، همـه چیـز
تـو برایـم تـٰازه بود ؛)
دوستـت دارم .
از آن دوستـت دارم هـا کـه کسـی نمـی دانـد ، کـه
کسـی نمـی توانـد ، کـه کسـی بلـد نیسـت .
مـنی کـه از میـٰان گـل هـٰا ، بابـونه و از میـٰان
آدم هـٰا ، تـورا دوسـت داشتـممم ؛)
و مـن دریـٰافتـه ام ، وقتـی کسـی تـورا دوسـت دارد ، نمـی گـذارد در تاریکـی و رنـج باقـی بمـٰانی ؛
آنکـه خواهـٰان توسـت از تـو عبـور نمی کنـد .
بلکـه دور تو مـی چرخـد بارهـا و بارهـا ؛