امروز یه خانومی تو خیابون برای تحقیقش درمورد حس طردشدگی ازم سوال کرد

و بعد که داشتم جواب میدادم وسطاش فهمیدم تمام مواقعی که این حس رو داشتم مشکل اصلی خودم بودم

فقط اون موقع زیادی بچه بودم برای اینکه با خودم روراست باشم

و وقتی اینو متوجه شدم دیگه اون حس برام مثل طردشدگی نبود

خیلی از احساسات ما در لحظه اوجش سنگین و غمناکن و حس میکنیم شونه هامون داره زیر فشارش میشکنه

که هیچ عیبی نداره

اینکه بعدا برمیگردی و عقب رو نگاه میکنی و میفهمی که چقدر بعضی جاها قضیه با اون چیزی که تو ذهنت رسم شده متفاوت بوده هم جالبه

آدما نصفه شبا سعی میکنن فیلسوف باشن که مثلا محتویات درونیشون منطقی بنظر برسه

خودمو میگم

میدونید با زود خوابیدن چه کمک بزرگی به خودتون و جامعه بشری میکنید؟

لازانیا میخوام شب همگی بخیر.

نیم ساعت دیگه کلاس عکاسی دارم و هیچ ایده ای برای فتورمان ندارم✨