. ゚.*・
اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا حُجَّةَ اللهِ في اَرْضِهِ، اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا عَيْنَ اللهِ في خَلْقِهِ، اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا نُورَ اللهِ الَّذي يَهْتَدي بِهِ الْمُهْتَدُونَ، وَيُفَرَّجُ بِهِ عَنِ الْمُؤْمِنينَ
سلام بر تو ای حجّت خدا در زمینش، سلام بر تو ای دیده [دیدهبان] خدا در میان مخلوقاتش، سلام بر تو ای نور خدا که رهجویان به آن نور راه مییابند و به آن نور از مؤمنان اندوه و غم زدوده میشود.
゚.*・
𖢫
قرآن، فرقان است. کسی که با قرآن مأنوس است، به قدرت تشخیص حق از باطل میرسد. در این شکی نیست. این را خدای قرآن گفته است.
اما چرا برخی با این که قرآن را از بَرَند، چشم بصیرتشان کور است و مشام تشخیصشان از کار افتاده؟!
به گمانم پاسخش چندان سخت نیست. کسی که با قرآنی که روی کاغذ نوشته مأنوس باشد، اما با باطن جملههایی که روی کاغذها نوشته مأنوس نباشد، در راه مستقیم نیست.
قرآن با کسی که بدون تو تلاوتش میکند قهر است. پس نمیشود بدون تو با قرآن انس گرفت.
کسی اگر با قرآن، به فرقان برسد تا حق را از باطل تشخیص دهد، باید با تو رفیق شود، راه دیگری نیست.
آقا! من میخواهم با تو رفیق شوم! میشود مرا به پیشگاه خویش راه دهی؟!
من که جز درگاه تو پناهی ندارم.
شبت بخیر پناه بیپناهان!🌱
#محسن_عباسی_ولدی
#سخن_بزرگان