«پای درس ابراهیم»
صدای استاد رادیوی پدربزرگ را روسپید میکرد انقدر ناگهانی موجهایش درهم میافتاد و قطع و وصل میشد. توی سه ساعت کلاس، هشت بار مهندس نیم خیز شد که آبجوش بیاورد و ده نفری توجیهش میکردیم که ماه رمضان است. استادی که همیشه سرخ شدنش را از خنده و خجالت دیده بودیم در هجوم سرفه کبود میشد و تنها تدبیرِ درمانیاش چند ثانیه نفس عمیق کشیدن بود. رگِ من بلدم خانم مبصر بالا زد و شروع کرد به لیست کردن تجویزاتش و خانم مهندس هم پشت بندِ آن از تلفیق توضیح المسائل و توجیه المسائل فتوای جدید صادر میکرد.
نفس استاد که چاق شد، مثل همهی روزهای قبل، برایمان روایت گفت:«حضرت ابراهیم علیهالسلام توحید رو اینطور به زبون میآوردند؛ که اگر من تشنهام از نهر روان سیراب نشدم و خالق اون سیرابم کرده. اگر گرسنهام لقمهی غذا توانِ جسمم رو احیا نکرده بلکه خالق و رازق من نیازم رو رفع کرده.»
بعد هم طبق معمول نتیجه گرفت:«امروز میخوام خودم رو تمرین بدم با این درس توحید. اون جرعههای آب نبود که تا قبل این مانع سرفهی من میشد، ارادهی خدا و سبب الاسباب بود. آب ندارم، آب آفرین رو که دارم.»
هیجان شنیدن چنین چیزهایی نیشم را تا بناگوش باز میکند. همه مات برده و گیج، لبخند زده بودیم. بعد، چهل دقیقه تمام بیوقفه تدریس ادامه پیدا کرد.
#یادداشت
#آن
