✅از زیبایی‌های شگفت زبان قرآن 👌چرا قرآن گاهی می‌گوید «رحمةُ الله» و گاهی «رحمتُ الله»؟ 1⃣ رحمت الله با تاء مبسوطه(ت) در برخی کاربردها، واژه «رحمت» با تاء گشوده (مبسوطه) آمده است. این نوع کاربرد، به رحمتی اشاره دارد که پس از سختی، تنگنا یا دوره‌ای از انتظار و محرومیت، آشکار و نمایان می‌شود؛ رحمتی که پس از دعا و چشم‌به‌راهی فرا می‌رسد و معمولاً به اسم جلاله «الله» اضافه می‌شود. 🌴 نمونه‌ در قرآن کریم: 🔹درباره حضرت زکریا(ع): ﴿ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا﴾ (مریم: ۲) «یاد رحمت پروردگارت نسبت به بنده‌اش زکریا.» سپس در ادامه، بشارت ولادت یحیی(ع) تحقق می‌یابد؛ یعنی رحمت پس از حالت انتظار و دعا آشکار می‌شود. ✍ این نوع «رحمت» نشان‌دهنده‌ی گسترش و ظهور قدرت الهی است؛ همان‌گونه که در قرآن آمده است: ﴿وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ﴾ 2⃣ رحمة با تاء مربوطة (ة) اما «رَحْمَةٌ» با تاء گرد (مربوطة) در این حالت، رحمت به معنای نعمتی است که هنوز در دسترس کامل قرار نگرفته و انسان به آن امید دارد؛ رحمتی که در آینده وعده داده شده یا مورد انتظار است. 🌴 نمونه قرآنی: ﴿أَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ آنَاءَ اللَّيْلِ سَاجِدًا وَقَائِمًا يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَيَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ﴾ (زمر: ۹) «آیا کسی که شب‌هنگام در حال عبادت است، از آخرت می‌ترسد و به رحمت پروردگارش امید دارد...» ✍ #نتیجه «رحمتُ الله» بیشتر به رحمت آشکارشده و گشایش پس از سختی اشاره دارد، و «رحمةٌ» به رحمتی که انسان به آن امید دارد یا وعده داده شده و هنوز در مسیر تحقق است. کانال راشدین را در ایتا دنبال کنید: https://eitaa.com/Rashedin8

🔷 دامِ «هتلِ خانگی»! آیا ما فرزند تربیت می‌کنیم یا مصرف‌کننده‌های فربه می‌سازیم؟ ✍️ دکتر عبدالکریم بکار 🔷می‌گویند کشاورزی شاهینی آزاد داشت؛ اما به‌جای آن‌که رهایش کند تا در آسمان پرواز کند، او را در قفسی گذاشت، نوکِ بال‌هایش را کوتاه کرد و هر روز غذای آماده جلویش گذاشت؛ با این گمان که او را از رنجِ شکار و پرواز «آسوده» می‌کند. سال‌ها بعد، کشاورز درِ قفس را گشود تا شاهین پرواز کند؛اما شاهین خود را بر زمین انداخت و چون مرغی به‌دنبال کشاورز راه افتاد، در جست‌وجوی خرده‌نان‌ها! 👌این همان صحنهٔ تکان‌دهنده‌ای است که امروز در بسیاری از خانه‌های ما می‌بینیم. 🔷ما در عصر «تربیتِ بیش‌ازحد نرم» زندگی می‌کنیم؛ عصری که در آن، خانه‌ها از «کانون‌های ساختن مردان و زنان» به چیزی شبیه «هتل» بدل شده‌اند: پدر و مادرها کارمندانِ برآوردن خواسته‌ها، و فرزندان مهمانانی که در انتظار خدمت‌اند. 🔷ما می‌پنداریم با هموار کردن همهٔ موانع «خوشحال‌شان» می‌کنیم، حال آن‌که در حقیقت «بال‌هایشان را می‌بُریم» و آنان را از لذتِ رنجِ سازنده و مجاهدتی که شخصیت می‌سازد، محروم می‌کنیم. 👌«لوس‌پروریِ سیل‌آسا» عشق نیست؛ ناتوان‌سازیِ روانی است که در لفافهٔ عاطفه پیچیده شده است. 🔷شوکِ تربیتی آن‌جاست که فرزندی که نیاموزد: • چگونه «درد بکشد» تا پیروز شود، • و چگونه «صبر کند» تا به دست آورد، • و چگونه «مسئولیت بپذیرد» تا سربلند شود؛ 🔷پا به جهانی می‌گذارد که: • بی‌رحم است، • و غذای آماده پیشکش نمی‌کند؛ پس با نخستین مانع فرو می‌ریزد، زیرا عادت کرده «مصرف‌کنندهٔ آسایش» باشد نه «آفرینندهٔ ارزش». 👌«خانه‌ای که همه‌چیزِ مادی را بی‌دریغ به فرزندان می‌دهد، مهم‌ترین چیزِ معنوی را از آنان می‌گیرد: 《 توانِ رویارویی با زندگی.》 کانال راشدین را در ایتا دنبال کنید: https://eitaa.com/Rashedin8

پنجمین نشست انجمن چندزبانه شعر، فرهنگ و ادب شهرستان باوی برگزار شد. پنجمین نشست انجمن چندزبانه شعر، فرهنگ و ادب شهرستان باوی در تاریخ ۲۸ خرداد ماه سال جاری با حضور جمعی از شاعران، نویسندگان، ادب‌دوستان و علاقه‌مندان به فرهنگ و هنر برگزار شد. در آغاز این نشست، دکتر عبدالرسول جنامی با اشاره به جایگاه والای واقعه عاشورا در تاریخ و فرهنگ اسلامی، به تبیین تأثیر حوادث کربلا بر ادبیات فارسی، عربی و آیینی پرداختند. ایشان همچنین با خوانش و شرح اشعاری منسوب به حضرت امام حسین(ع)، ابعاد ادبی و معنوی این آثار را برای حاضران تشریح کردند. در ادامه، شاعران و فرهیختگان حاضر، تازه‌ترین سروده‌ها، دل‌نوشته‌ها و آثار ادبی خود را به زبان‌های فارسی، عربی، انگلیسی و گویش بختیاری قرائت کردند که با استقبال و توجه شرکت‌کنندگان همراه شد. تنوع زبانی و فرهنگی آثار ارائه‌شده، جلوه‌ای از غنای ادبی و فرهنگی منطقه را به نمایش گذاشت و زمینه‌ساز گفت‌وگوهای ارزشمند میان حاضران شد. در پایان بر تداوم چنین محافلی در راستای گسترش فرهنگ کتاب‌خوانی، شعر و ادبیات و پاسداشت تنوع زبانی و فرهنگی تأکید شد. 🔰این نشست با مجوز و حمایت «مؤسسه فرهنگی موج آشنای هنر» برگزار شد. 🔰

رویارویی اسلام با یهود مدینه 📚⚔️ قسمت دوم ⚔️ بنی قینقاع نخستین گروه یهود رانده شده از مدینه 🔹پس از هجرت پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله به مدینه، پیمان‌نامه‌ای سیاسی و اجتماعی میان مسلمانان و گروه‌های مختلف، از جمله قبایل یهود، منعقد شد که به «صحیفهٔ مدینه» مشهور است. بر اساس این پیمان، یهود و مسلمانان متحد در دفاع از مدینه و دارای حقوق و تکالیف مشترک بودند. 🔹در این دوره، واقعه‌ای در بازار یهودیان بنی‌قینقاع رخ داد: زنی انصاری برای خرید به بازار رفته بود. یکی از یهودیان، با رفتار موهن لباس او را به شیوه‌ای بست که هنگام برخاستن، بخشی از بدنش آشکار شد. این کار سبب تمسخر یهودیان گردید. یک مسلمان در واکنش آن فرد یهودی را کشت، و یهودیان نیز آن مسلمان را کشته و عملاً پیمان را نقض کردند. 🔹پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله در پاسخ به این نقض پیمان، در ماه ذی‌القعده یا ذی‌الحجه سال دوم هجری، بنی‌قینقاع را محاصره کردند. پس از ۱۵ روز، آنان تسلیم شده و پیامبر تصمیم به مجازات آنان گرفت؛ ولی عبدالله بن اُبیّ بن سلول، که از متحدان آنان بود، با اصرار میان‌جی‌گری کرد و مانع از قتل آنان شد. در نتیجه، پیامبر دستور تبعید بنی‌قینقاع را صادر کرد و اموال آنان به‌عنوان غنیمت در میان مسلمانان تقسیم شد. کانال راشدین را در ایتا دنبال کنید: https://eitaa.com/Rashedin8

📚 روایتی از عدالت و انسانیت زره گمشده امام علی(علیه‌السلام) و دادگاهی که همه را شگفت‌زده کرد داستان زره امام علی(علیه‌السلام) از مشهورترین نمونه‌های عدالت در تاریخ اسلام است و اصل آن در منابع تاریخی و حدیثی کهن نقل شده، هرچند در جزئیات اختلاف‌هایی وجود دارد؛ برخی طرف دعوا را مسیحی و برخی یهودی دانسته‌اند. 🔹در روزگار خلافت امیرالمؤمنین امام علی بن ابی‌طالب علیه السلام در کوفه، زره آن حضرت گم شد. مدتی بعد، امام زره را در دست مردی از اهل ذمه (یهودی یا مسیحی) دید. به او فرمود: «این زره از آن من است؛ نه آن را فروخته‌ام و نه بخشیده‌ام.» مرد پاسخ داد: «زره در دست من است و شما برای ادعای خود باید دلیل بیاورید.» 🔹امام که خود حاکم بزرگ‌ترین دولت اسلامی آن روزگار بود، از قدرت سیاسی استفاده نکرد و مرد را به زور وادار به تسلیم ننمود؛ بلکه همراه او به دادگاه رفت و نزد قاضی مشهور کوفه، شریح بن حارث، اقامه دعوا کرد. شریح به احترام مقام خلافت از جای برخاست، اما امام فرمود در دادگاه میان من و طرف مقابلم تفاوتی مگذار. سپس دعوا آغاز شد. 🔹شریح از امام دلیل خواست. امام فرمود که فرزندش امام حسن بن علی گواهی می‌دهد زره از آنِ اوست. در برخی نقل‌ها آمده است که قنبر نیز شهادت داد. اما شریح شهادت را برای صدور حکم کافی ندانست و بر اساس قواعد قضایی به نفع مرد ذمی حکم کرد. شگفت آنکه امام علی(علیه‌السلام) با وجود آنکه خلیفه مسلمانان بود، رأی دادگاه را پذیرفت و کوچک‌ترین اعتراضی نکرد. 🔹مرد ذمی زره را برداشت و از دادگاه خارج شد، اما هنوز چند قدمی دور نشده بود که ایستاد. آنچه دیده بود وجدانش را تکان داد. با خود گفت: «این چه حکومتی است؟ حاکم مسلمانان مرا به دادگاه می‌آورد، قاضی به زیان او حکم می‌کند و او نیز حکم را می‌پذیرد!» او بازگشت و در برابر امام ایستاد و گفت: «به خدا سوگند، زره از آنِ توست. من آن را برداشته بودم. این رفتار، رفتار پادشاهان نیست؛ این روش پیامبران است.» سپس حق را اقرار کرد و در برخی نقل‌ها آمده است که تحت تأثیر این عدالت اسلام آورد. 🔹این داستان تنها یک ماجرای حقوقی نیست؛ بلکه تصویری روشن از جامعه‌ای است که در آن حاکم و شهروند عادی در برابر قانون برابرند. ارزش تاریخی این روایت در آن است که امام علی(علیه‌السلام) می‌توانست با یک فرمان زره را پس بگیرد، اما راه دادگاه را برگزید تا نشان دهد عدالت بر قدرت مقدم است. ✍ بزرگ‌ترین تبلیغ برای حق، رفتار عادلانه است. گاهی یک دادگاه عادلانه بیش از صدها خطابه و موعظه، دل‌ها را به حقیقت نزدیک می‌کند. کانال راشدین را در ایتا دنبال کنید: https://eitaa.com/Rashedin8