Rayner⁵
وای میفهمم
هنوزم درگیرم فقط اومدم پیام بدم ک اگه کسی نگران شده نگرانیش رفع بشه😂😭
هدایت شده از ₐ cᵤₚ ₒf cₒffₑₑ ☕
نسیم صبحگاهی از پنجره عبور می کرد و مانند مسافری خسته صورتم را نوازش کرده از من درخواست مکانی برای استراحت می نمود. چشم هایم را برای لحظه ای بستم و به پشتی صندلی سرم را تکیه دادم. آن لحظه همه چیز ناپدید شد. همه احساسات و درد هایم،حتی آن پوچی که همیشه بر دوش می کشیدم. اما فقط آن لحظه بود. آن یک لحظه ی کوچک و گرم...
نسیم نیز از من روی برگردانده بود. آن نسیم صبحگاهی که تا قبل از نوازش صورت من،شاخه های نحیف درختان را تکان می داد، از حرکت باز ایستاده و جای خود را به سکون و سردی داده بود.
سرم را بلند کردم.چتری هایم روی چشم هایم افتادند به سان اینکه بخواهند غم درون آنها را از دنیای مقابلشان مخفی نمایند.
قلمم را برداشتم.مانده بودم اینبار چه بنویسم. اگر دم از خوشبختی می زدم مرا انسانی متوهم و سرخوش تصور می کردند،اگر دم از مشکلات دنیا و غم درونی ام میزدم میگفتند «دارد بزرگش میکند». ناخودآگاه خندیدم.از کی دیدگاه انسان ها برایم مهم شده بود؟دلم میخواست خودم باشم،بدون آنکه نقابی بر چهره بزنم و مطابق میل آنها رفتار کنم خودم باشم. حتی این خواسته ام نیز نشدنی بود. من خیلی وقت بود خودم را فراموش کرده بودم.
«با خود بیگانه بودن»...شاید این نیز توصیف مناسبی نباشد. فقط نمی توانستم احساساتم را درک کنم. آیا خوشحال بودم یا غمگین...یا اینها فقط احساسات آن «نقاب» بودند؟ نمیدانم.من و آن نقاب یک شده بودیم. او من بود و من او. باور کرده بودم که او من است. اما گاه و ناگاه به خود آمده و خود را در خلأیی مییافتم؛خلأیی از احساسات. برای مثال بعد از خندیدن از خود می پرسیدم «آیا واقعا شاد هستم؟» یا «چون باید شاد باشم می خندم» یا «این موضوع خنده دار بود» یا «طبق استاندارد انسان ها آن را جزو موضوعات خندهدار دسته بندی کردم و واکنشی که از من انتظار می رفت را نشان دادم» و خیلی دیگر از قبیل اینها. و در اینجا بود که بیشتر از همیشه پوچی من را در آغوش سرد و بی محبتش می کشید. نمی توانستم جایگاهم را در داستان زندگی پیدا کنم، نمیتوانستم هدفم را از زندگی بفهمم با این حال از مردن نیز واهمه داشتم. آرزویم بود که بعد از رسیدن به اهدافم چشم از این دنیا ببندم. اما از آن نیز می ترسیدم.از آنکه حتی بعد از رسیدن به آرزوی دیرینه ام،این حس همچنان با من بیاید و خوشحالیم از به تحقق پیوستن هدف، تنها لحظاتی اندک عمر کند.از اینکه پوچ زیسته باشم متنفر بودم.از اینکه حتی رسیدن به اهداف با حس پوچی «حالا که چه؟» همراهم شود بیشتر هم متنفر بودم.
کاغذ مقابلم را بدون نوشتن متنی مچاله کردم و روی زمین انداختم. می گفتند «نوشتن احساسات درونی به آدمی کمک می کند تا آرام شود»؛ اما من اینگونه نبودم. اگر درباره خود می نوشتم،اگر درباره آن احساسات مبهم درونی ام می نوشتم، این درد درون سینه ام شدت مییافت.شدت می یافت و تمام وجودم را در بر می گرفت. حتی نمی دانستم از چه درد می کشم.حتی نمی دانستم چه کسی خنجرش را در سینه ام فراموش کرده و دردش را برای من باقی گذاشته بود. آن گاه بود که این فکر در ذهنم پدیدار گشت «تو خودت آن خنجر را در سینه ات فرو کردی... هرگاه که خود واقعی ات را نادیده گرفتی ....هرگاه که با لبخند ها و خنده ها رویش را پوشاندی و مانند گیاهان که در زیر برف دفن می شوند، دفنش کردی. آنقدر پیش رفتی که خنجر تا عمق وجودت فرو رفت ...و این تو را کشت. درست است،تو قاتل هستی.قاتل خود واقعیت...قاتل همان چیزی که بیشتر از هرچیز به دنبالش می گشتی... آری،تو قاتل هستی.»
-My writings