زدیم به دل جاده، مقصد؟ قم. هوا یه جور خاصی بود، انگار خودش میدونست داریم میریم سمت دلِ دلها. رسیدیم به حرم حضرت معصومه (س)، همونجا که دل آدم بیاختیار آروم میگیره. صدای صلوات، نور گنبد، اون حس امنیتی که فقط اونجا پیدا میشه... همهچی قشنگ بود، ولی یه چیزی توی دلهامون قلقل میکرد، یه شوق دیگه.
~
شب شد، و رفتیم جمکران. وای از اون لحظهای که پا گذاشتیم توی صحن. انگار زمین و آسمون یکی شده بودن. امشب، شب وصاله... شب رسیدن دلها به امام زمان (عج). همه با یه حال خاصی اومده بودن، بعضیا آروم گریه میکردن، بعضیا فقط نگاه میکردن به آسمون، دنبال یه نشونه، یه امید.
حس میکردم اون نزدیکیهاست، شاید حتی کنارمون، شاید داره نگاهمون میکنه، شاید لبخند زده به این همه دلتنگی.
ز دشت تیره ظلمت عبور کن مهتاب
به ذهن شبزدهی من ظهور کن مهتاب
سوره نساء
وَٱعْبُدُواْ ٱللَّهَ وَلَا تُشْرِكُواْ بِهِۦ شَيْـࣰٔاۖ وَبِٱلْوَٰلِدَيْنِ إِحْسَٰنࣰا وَبِذِي ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْيَتَٰمَىٰ وَٱلْمَسَٰكِينِ وَٱلْجَارِ ذِي ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْجَارِ ٱلْجُنُبِ وَٱلصَّاحِبِ بِٱلْجَنۢبِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُكُمْۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ مَن كَانَ مُخْتَالࣰا فَخُورًا(٣٦)
«و خدا را بپرستيد، و چيزى را شريك او قرار ندهيد، و به پدر و مادر و خويشاوندان و يتيمان و مستمندان و همسايۀ نزديك و همسايۀ دور و همنشينان و همراهان و در راه ماندگان و بردگان نيكى كنيد؛ يقيناً خدا كسى را كه متكبّر و خودستاست، دوست ندارد.»