کم بود عمر ما و همین کم، زیاد بود.

یک آسمان سیاهی و انبوهی از کلاغ؛ بیچاره مزرعه به مترسک دلش خوش است (:

‌

مثل کوهیم و از این فاصله‌هامان چه غم است؟ لذّت عشق من و تو، نرسیدن به هم است! ما دو مغرور، دو خودخواه، دو بد تقدیریم عاشقی کردن ما، شرحِ عدم در عدم است! مثل یک تابلوی نیمه‌ی نفرین‌شده‌ای دست هرکس که به سوی تو بیاید، قلم است! عشق را پس زدی ای دوست، ولی پیش خدا هر که از عشق مبرّا بشود، متّهم است می‌روی، دور نرو... قبل پشیمان شدنت فکر برگشتن خود باش و زمانی که کم است قبل رفتن بنِشین خاطره‌ای زنده کنیم بنِشین چای بریزم، بنِشین تازه‌دَم است...

اگر زنده ماندم و یک روزی باهم در یک خانه چای خوردیم ، برایت تعریف می‌کنم که این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت ‌‌🙂☕️