مرگ صرفاً خاموش‌شدنِ نفس نیست؛ فروبستنِ مرزی‌ست که به ما امکان معنا می‌دهد. اگر پایان نبود، آغاز هم تهی می‌شد. مرگ چون خطی ناپیداست که زندگی را قاب می‌گیرد و به هر لحظه شکل می‌دهد؛ بدون آن، رنج بی‌نام می‌مانْد و عشق بی‌ضرورت. انسان مرگ را نه به‌عنوان واقعه، بلکه به‌مثابه امکان درک می‌کند امکانی که او را وادار می‌کند انتخاب کند، دل ببندد، و مسئولِ بودنِ خویش باشد. شاید مرگ دشمن زندگی نباشد، بلکه شرطِ فهم آن است؛ حضوری خاموش که به هر آنچه زنده است می‌گوید «اکنون، جدی بگیر.» - از جهان تا ابدیت

قهرمان داستانی هستم، که نه داستانی دارد و نه قهرمانی. - باد و برگ

این زندگی چیزهای زیادی به من بدهکار است؛اما مهم‌ترینش یک جوانیِ بدون رنج و نگرانی در یک سرزمینِ آرام است.

در ایرانی آباد...

گیرم که پایان ِشبِ سیه سپید است؛ عمری که تباه غم ِدوران شده پس چه؟!

‌

کسانی هستند که از بیست‌سالگی شروع به جان کندن می‌کنند در صورتی که بسیاری از مردم فقط در هنگام مرگ‌شان خیلی آرام و آهسته مثل پیه‌سوزی که روغنش تمام بشود خاموش می‌شوند. - صادق هدایت