این قطعه، دفتر صبح‌های خاکستری ماست؛ جایی که آینه‌ها حقیقت را برعکس نشان می‌دهند، قهوه‌ها تفاله می‌شوند و قلب‌ها بی‌وقفه می‌کوبند فقط برای دوام آوردن یک روز دیگر. همه‌چیز بوی زندان می‌دهد؛ خانه، خیابان، حتی خودِ تن. صدای نوید صدر ، صدای انسانیست که از میان اخبار دروغ، لباس‌های بی‌ جان و سکوت حاکمان، راهی به بیرون می‌جوید. اما راهی نیست! نفرت در سینه می‌ماند، خشم در گلو می‌پیچد، و تنها سلاح، کلمه است؛ شعری که در خیابان فریاد می‌شود و به‌جای گلوله، قلب‌ها را نشانه می‌گیرد. این ترانه مثل مرثیه‌ای برای نسلی است که بین خطا و مرگ گرفتار مانده. نسلی که دوستانش را یکی‌یکی از دست داده، از فرودگاه تا گورستان بدرقه کرده، و هنوز با صدای هق‌هق، اسم‌ها را در تاریکی نجوا می‌کند. و با این همه، امید در آخرین سطر می‌ماند: کاش جای مرگ، شعر واحد این مملکت می‌شد. شاید همین رویای محال، تنها پناه ماست در جهانی که حقیقت را دفن کرده و انسان را به خطای انسانی تقلیل داده...

📪 پیام جدید https://eitaa.com/mowjii/992 تابستون کلا دلتنگی نداره به نظرم خدا بعلاوه بیرون انداختن آدم و حوا تابستونم برای تنبیه بیشترشون در نظر گرفت #دایگو

دقیقا

اولین قهوه پاییز توی کافه جدیدی که نزدیک خونمون باز شده.

باریستاش یه پسر جوون بود خیلی آدم باحالی بود چون تو کوچه فرعیه خیلی مشتری نداره، بیشتر با اسنپ میفروشه بیشتر میرم پیشش 😔

خدایا آقای خامنه ای عزیز رو برامون حفظ کن لطفا.

چیشد که دانشگاه اینجوری شد؟

کافه داشتنو خیلی دوست دارم. یه کافه کوچولو داشته باشی با مشتریای کم و با کیفیت

بعنوان هدیه برا خودم یه فندک خیلییییی خوشگل خریدم🎀

دومین قهوه پاییز هم در همون کافه هه خوردم 🙏🏼 اسم پسره متین بود