وَه به قدرت ِ بازوانِ اُمید!

بُرد؟ در دور ِ آخر. که همه و حتیٰ؛ نفس بُریده‌اند. ء. تنها چند تیك_تاك.. تا خط ِ پایان!

یا رحمان!

ء./گفت‌وشنود: مادربزرگ: قِصه رو باید غُصه خوند...

زانوها را مثل غم در نظیر ِ زغال‌های سرخ‌فام، به گرمیِ آغوش، می‌سوزانم. همراه؟ دارمش! استخوانم تا ژرفای مغز رگبار ِ تیر می‌گیرد، امان هم نمی‌دهد. شمع گوشهٔ میز که سوسو می‌زند، تا هم‌قامت بایستد با پنجرهٔ باز ِ کنارش، خیره‌ام کرد در فکر. در فکر آن: چه‌شد که توانستی...؟ یادم آمد! امّا.. نه، این‌بار می‌گویم. می‌گویم: تو بی‌رحم‌تر از این یاد ِ وصله‌دار بودی؛ هستی.

می‌بینی؟ به تقابلت: من، بی‌رحم به سوزاندنت گوش سپرده‌ام. استخوان، بی‌رحم رها نمی‌کند‌. پنجره، بی‌رحم می‌تازد. شمع حتیٰ، بی‌رحم می‌ایستد.. بیا، این‌بار تقابل در تقابل!

ماشاءاللّٰه؛ قهرمانی مبارك.

ماهی‌ گُلی‌های حوضچهٔ خانهٔ پدری، از آن بالا پیداست؟

گزینه‌های آخر میز که می‌سوزند؛ چون جوهر خودکار بر مُصحف زندگی‌ات می‌چکی. وَ قطرات ِ آخر.. و آه اگر تمام شوی...

بیا تا جهان را به بد نسپریم به کوشش همه دست نیکی بریم

نباشد همی نیك و بد پایدار همان به که نیکی بود یادگار