می‌بینی؟ به تقابلت: من، بی‌رحم به سوزاندنت گوش سپرده‌ام. استخوان، بی‌رحم رها نمی‌کند‌. پنجره، بی‌رحم می‌تازد. شمع حتیٰ، بی‌رحم می‌ایستد.. بیا، این‌بار تقابل در تقابل!

ماشاءاللّٰه؛ قهرمانی مبارك.

ماهی‌ گُلی‌های حوضچهٔ خانهٔ پدری، از آن بالا پیداست؟

گزینه‌های آخر میز که می‌سوزند؛ چون جوهر خودکار بر مُصحف زندگی‌ات می‌چکی. وَ قطرات ِ آخر.. و آه اگر تمام شوی...

بیا تا جهان را به بد نسپریم به کوشش همه دست نیکی بریم

نباشد همی نیك و بد پایدار همان به که نیکی بود یادگار

همان گنجِ دینار و کاخِ بلند نخواد بدن مر تو را سودمند

سخن ماند از تو همی یادگار سخن را چنین خوارمایه مدار

فریدون فرخ فرشته نبود ز مُشک و ز عنبر سرشته نبود

به داد و دَهِش یافت آن نیکویی تو داد و دَهِش کن، فریدون تویی!

فردوسی*