گزینه‌های آخر میز که می‌سوزند؛ چون جوهر خودکار بر مُصحف زندگی‌ات می‌چکی. وَ قطرات ِ آخر.. و آه اگر تمام شوی...

بیا تا جهان را به بد نسپریم به کوشش همه دست نیکی بریم

نباشد همی نیك و بد پایدار همان به که نیکی بود یادگار

همان گنجِ دینار و کاخِ بلند نخواد بدن مر تو را سودمند

سخن ماند از تو همی یادگار سخن را چنین خوارمایه مدار

فریدون فرخ فرشته نبود ز مُشک و ز عنبر سرشته نبود

به داد و دَهِش یافت آن نیکویی تو داد و دَهِش کن، فریدون تویی!

فردوسی*

ء./گفت‌و‌شنود: یك نیمکت نشین: دلتنگتم؛ همین.

به "هرقیمتی" یا که "قیمتی"؟

با نم ِ بارانِ این روزها؛ چه اطمینان‌ها که شسته شد. خاطرات را قاب کردم در انتهای کمد، همان‌جا که خاك می‌گیرد. سخت است، امّا؛ می‌ارزد..!

رنگ را که تو می‌بازی!