من و سردرد یه تیمیم بدون هم یتیمیم

کتاب را ورق می‌زنم؛ دیگر گرمیِ چشمانم می‌دود برای خواب. تا آمدم پردهٔ محو کلمات صفحه‌ی جدید را کنار بزنم، همچون گرگم‌به‌هوا‌های مدرسه و مقنعه از سر کشیدن‌ها، این مغز ِ یکه خورده رفت به آن روزها. آن روزها... بگویم لعنت؟ بد گفته‌ام. و بگویم خوشا؟ دروغ!

روزها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوالِ دل خویشتنم

از کجا آمده‌ام؟ آمدنم بهر که بود؟ به کجا می‌روم آخر؟ ننمایی وطنم

مانده‌ام سخت کز چه سبب ساخت مرا یا چه بوده‌ است مُراد وی از این ساختنم

آنچه از عالم عِلوی‌ است، من آن می‌گویم رخت خود باز بر آنم که همان‌جا فکنم

مرغ باغ ملکوتم، نیم از عالم خاك دو سه روزی قفسی ساخته‌اند از بدنم

ای خوش آن روز که پرواز کنم تا بر دوست به هوای سر کویش پروبالی بزنم

کیست در گوش که او می‌‌شنود آوازم یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم

کیست در دیده که از دیده برون می‌‌نگرد یا کدام است سخن می‌‌نهد اندر دهنم

تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی یک دل آرام نگیرم، نفسی دم نزنم

مِی وصلم بچشان تا در زندان ابد از سر عربده مستانه به هم درشکنم