« كُلُّ نَفۡسࣲ ذَآئِقَةُ الۡمَوۡتِ ثُمَّ إِلَيۡنَا تُرۡجَعُونَ. » هرنفسى، چشنده‌ى مرگ است؛ سپس به سوى ما بازگردانده مى‌شويد... - عنکبوت/پنجاه‌وهفت.

در ابتدا، اواسط و انتها؛ بند به بند و تار به تار و نقطه به نقطه، پرزخم، تنها می‌مانی.

ء./گفت‌وشنود: زندگیه دیگه، همینه؛ حرص می‌خوری؟ ولی زندگی هم بکن!

غزهٔ فلسطین؛ بخوانش: غم ِ سنگین...

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

برای من مگری و مگو دریغ دریغ به دوغِ دیو درافتی، دریغ آن باشد

جنازه‌ام چو ببینی مگو فراق فراق مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو وداع وداع که گور، پرده‌ی جمعیت جِنان باشد

فُرو شدن چو بدیدی برآمدن بنگر غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد؟

تو را غروب نماید ولی شروق بود لَحَد چو حبس نماید خلاص جان باشد

کدام دانه فُرو رفت در زمین که نَرُست؟ چرا به دانه‌ی انسانت این گمان باشد؟

کدام دَلْـو فرو رفت و پُـر برون نامد ز چاه، یوسف جان را چرا فغان باشد؟