○بسم الله الرحمن الرحیم○

_

زندگی تلخ است: از وقتی که رفتی تلخ‌تر...

|شهید‌محمد‌حسین‌عزیزی| @Redazy

[برمدارِدلتنگی۳] اشک‌هایم را پاک کرد و دلخوریِ خودش را پشتِ مهربانیِ دست‌هایش پنهان کرد. بعد کلامش رنگِ وصیت گرفت. گفت مسیرِ زندگی‌ات را بر مدارِ اهل‌بیت بچین. اگر گم شدی به قرآن پناه ببر. فریبِ عمر را نخور که بهار هم با همهٔ زیبایی‌اش یک‌روزه پیر می‌شود. گفت امامِ زمانت را فراموش نکن و دعاهایت بیش از هر چیز برای فرج و سلامتیِ صاحبِ عصر باشد. دلم لرزید. حس کردم دارد خودش را از میانِ واژه‌ها آهسته از من جدا می‌کند. اما بعد به خودم نهیب زدم که نه، او همیشه این‌ها را می‌گوید… همیشه. مگر «همیشه» چقدر دوام دارد؟ سعی کردم وداع را از چشم‌هایش نخوانم. با صدایی لرزان قول دادم دخترِ حرف‌هایش بمانم. اما چشم‌هایش به تردیدِ صدایم ایمان نیاورده بودند. و من همان‌جا به اشکی که بر گونه‌ام می‌لغزید قسم خوردم که به عهدِ میانِ من و او خیانت نکنم. ادامه دارد... "به قلم زهرا یزدیان" #داستان #احساسی @Redazy

○بسم الله الرحمن الرحیم○

_

عشق مانند نماز است! که بعد از نیت؛ نادرست است نگاهی، به چپ و راست و بکنی.

[برمدارِدلتنگی۴] قسم خوردم؛که به عهدِ میانِ من و او خیانت نکنم. دست‌های سردم وقتی در دست‌های او آرام گرفت فهمیدم گاهی آدم تمامِ دنیا را نه در آغوش، که در دو دست پیدا می‌کند. نگاهم را که به نگاهش دوختم دلم خواست زمان از حرکت بایستد. در آغوشش که گم شدم تازه فهمیدم آدم گاهی در آغوشِ دیگری خودش را پیدا می‌کند. و بوسه‌اش بر پیشانی‌ام مُهرِ رفتنی بود بر حکمِ رفتنش. در ذهنم سؤالی جوانه زد: چرا هر بدرقه بوی مرثیه می‌دهد وقتی قرار است فقط یک سفرِ ساده باشد؟ قدم‌هایش که از من دور شد زمین زیرِ پایم سست شد. قامتش را که دیدم حتی از دور هم مردانگی از شانه‌هایش می‌بارید. و در ذهنم فقط یک مصرع قد کشید: با دو چشمِ خویش دیدم که جانم می‌رود… از آن لحظهٔ رفتن تا این لحظهٔ رسیدن ماه‌ها گذشت؛ ماه‌هایی کش‌دار، سرد، بی‌خبر و تنها. سرانجام انتظار تمام شد؛ ادامه دارد... "به‌قلم‌زهرایزدیان" #داستان #احساسی

راستش دلم که نه؛ جانم برایتان تنگ می‌شود...💔

○بسم الله الرحمن الرحیم○

_