من از لیلی و مجنون درس عشقم را نمیگیرم؛ که باشد حضرت زهرا هنوزم لیلی حیدر...

○بسم الله الرحمن الرحیم○

__

دلا! تا کی در این سودا بمانی؟ در این بندِ گران، جانی فشانی؟

[برمدارِدلتنگی۸] با جهانی فروپاشیده در چشم. بعد نگاهم افتاد به دستش… همان دستی که آخرین بار اشک‌هایم را آرام از گوشهٔ چشمم جمع کرده بود و گفته بود: «دخترم، محکم باش…» حالا نبود. جای خالی‌اش از خودِ زخم دردناک‌تر بود. همان دست که وقتی دستانم را می‌گرفت من در اسارتِ محبتش آزادترین آدمِ دنیا بودم؛ و حالا در این آزادیِ بی‌پناه اسیرترین. خم شدم. دستم را روی دستش گذاشتم. سردی‌اش تا مغز استخوانم دوید. دلم خواست دوباره انگشتانش میان انگشتانم قفل شود و بگوید: «نترس، من هستم…» اما بعضی «هستم»ها فقط در خاطره زنده می‌مانند. آرام در گوشش زمزمه کردم: بابا… بلند شو… ببین دخترت هنوز همان دخترِ ترسوی بدرقه‌هاست؛ همان که موقع رفتنت یواشکی گوشهٔ پیراهنت را می‌گرفت که نروی… ادامه دارد... "به‌‌قلم‌زهرا‌یزدیان" #داستان #احساسی @Redazy

.🇮🇷.

چو از من دور افتادی، جهانم گشت ویرانم نه آرام و نه سامانم، نه سر دارم نه سامانم

_برشی‌ازکتاب_

__

میناب۱۶۸🎒

○بسم الله الرحمن الرحیم○

__