[منطقِبیمنطق]
زندگی، دقیقاً همان <<آلوچهای>> است که نارس در دهانِ روزگار میگذاریم؛ گس، لرزاننده و تند. ما مدام سعی میکنیم با منطق، این طعمِ ناگزیر را متعادل کنیم، اما زمان، مثلِ <<قاشقِ>>سنگینی است که بیملاحظه در کاسهی صبرمان میچرخد و هر چه ساختهایم را برهم میزند.
ما همگی <<عشق>>را مثلِ یک طعمِ آرمانی جستجو میکنیم، بیآنکه بدانیم عشق، آن چیزی نیست که در دهان میماند؛ عشق همان «سوزِ» ناگهانیِ گلوست، همان لحظهای که گسیِ واقعیت، عقلِ سلیم را برای ثانیهای از کار میاندازد.
در نهایت، ما مسافرانِ این ضیافتِ عجیبیم؛ دستوپایمان را گم کردهایم میانِ خوردن و نچشیدن، میانِ خواستن و پس زدن. گاهی باید یاد بگیریم که به جایِ گله از ترشیِ این لقمههای پیدرپی، فقط به تماشایِ لرزشِ لبهایمان در آینهی زمان بنشینیم و بپذیریم که:
«زندگی، چشیدنِ آنچه است که قرار نبوده شیرین باشد، اما ما، با بازیِ کلمات، به آن طعمِ ماندن دادهایم.»
"بهقلمزهرایزدیان"
#دلنوشته
#درخواستی
@Redazy
گر نمی مانی ؛ نیا ؛ بیهوده آشوبَم نکن
من به تنها بودَنَم خو کرده ؛ مجذوبَم نکن
گفته بودم با دلم بازی نکن ؛ کردی ؛ ولی
گر نمی گویَم سُخن ؛ دیوانه محسوبَم نکن
من نمی گویم رها کن زندگی ؛ با من بِمان
یا نیا ؛ یا که نرو ؛ اینگونه ؛ مخروبم نکن
تا که باوَر می کنم تنها شُدم ؛ برگشته ای
بر نَگرد ؛ با او برو ؛ اینگونه ؛ مغلوبَم نکن
رفته ای ؛ باشد برو ؛ دیگر نیا آنجا بمان
می شوم دیوانه ؛ بازی با من ای خوبم ؛نکن🫠
"مولانا"